เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 388

ตอนที่ 388 ฉินเฉิน (1)

เขาหวังเป็นอย่างมากว่าเยียนเอ๋อร์ของเขาจะยังอยู่มุมไหนสักแห่งในแผ่นดินใหญ่ ต่อให้นางถูกบรรดาคนที่แอบมองนางพาไปก็ดีกว่านางไม่อยู่อีกแล้วเขาสามารถไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่สนใจว่าหลายปีมานี้นางจะยังอยู่ตัวคนเดียวหรือไม่ ไม่สนใจว่าข้างกายนางจะมีคนอื่นหรือเปล่า ยิ่งไม่สนใจว่านางจะเปลี่ยนใจไปมีรักใหม่หรือไม่ รักคนอื่นไปแล้วจึงไม่ได้กลับมา เขาขอแค่ให้นางมีชีวิตอยู่อย่างดี นางมีชีวิตอยู่ดีกว่าอะไรทั้งหมด เขาก็จะไม่เจ็บปวดเช่นนี้...

“อีกอย่าง” แววตาเย็นชาของเฟิงเทียนอวี้หยุดอยู่ที่หลิวหรง “เยียนเอ๋อร์เกิดมางดงามไม่ใช่ความผิดของนาง เป็นคนพรรคเภสัชเทพแย่งชิงเอาภรรยาของข้าไป นางคือผู้บริสุทธิ์ที่สุด!”

เขาไม่ชอบทุกคนที่โยนความผิดให้เยียนเอ๋อร์ คนอื่นมาชอบหน้าตาที่งดงามของนางแท้ๆ เหตุใดกลับบอกว่าเป็นความผิดของนาง?

นางบริสุทธิ์เพียงใด? เพราะหน้าตาที่งดงามแม้แต่ชีวิตก็ต้องเสียไป...

หลิวหรงอิจฉาริษยา ฉับพลันนางก็ชักดาบยาวออกมาชี้ไปทางเฟิงเทียนอวี้ด้วยความโกรธ

“เฟิงเทียนอวี้ ข้าให้เจ้าพูดว่าน่าหลานเยียนเป็นคนชั้นต่ำตอนนี้! เจ้าพูดเดี๋ยวนี้!”

เฟิงเทียนอวี้หลับตาลงยกยิ้มที่มุมปาก

“เยียนเอ๋อร์ของข้าเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ ไม่มีผู้ใดสามารถเทียบเคียงนางได้”

มือที่กุมดาบของหลิวหรงกำลังสั่นเทามีไฟลุกโชนนัยน์ตา “เฟิงเทียนอวี้ เจ้าคิดว่าเจ้ายังเป็นกษัตริย์ที่สูงส่งเฉกเช่นตอนแรก เป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของแคว้นหลิวอวิ๋นหรือ? ไม่ เจ้าในตอนนี้เป็นเพียงแค่ไก่อ่อนตัวหนึ่ง หากเจ้าไม่ทำตามที่ข้าบอกข้าจะฆ่าเจ้า! เจ้าอย่าอาศัยที่ข้าชอบพอเจ้าก็คิดว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า!”

หลินกงกงเดิมเพียงแค่มองดูฝ่าบาทกับหลิวหรงคุยกัน เพื่อให้รู้เรื่องราวมากขึ้นเขาจึงไม่ได้เอ่ยขัดตอนนี้หลิวหรงกลับบังอาจชี้ดาบมาทางฝ่าบาท ในใจของเขาแผดเผาด้วยความโกรธรีบเดินไปข้างหน้าคิดจะแย่งดาบหลิวหรง

พรสวรรค์ของหลิวหรงย่ำแย่หาใดเปรียบ แต่วินาทีนี้นางกลับราวกับมีพลังมหาศาล ถีบหลินกงกงกระเด็นออกมาในทีเดียว

“ขันทีสมควรตาย หลายปีมานี้เจ้าคอยเพ่งเล็งมาที่ข้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ อีกเดี๋ยวข้าค่อยคิดบัญชีกับเจ้า!”

หลินกงกงกระอักเลือดดวงตาลุกโชนจ้องมองหลิวหรงเขม็ง

เจินอู่ขั้นสูง!

ห่างจากหลิงอู่อีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

หลิวหรงนางแอบฝึกตบถึงขั้นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน?

เขากลับไม่รู้เรื่อง

ดวงตาเย็นชาของเฟิงเทียนอวี้มองไปยังหลิวหรง “เจ้าใช้ยาต้องห้าม?”

ในยาวิเศษมีบางอย่างแม้จะเป็นยาวิเศษแต่กลับอยู่ในประเภทยาต้องห้าม แม้แต่ในโลกสันโดษยังถูกห้ามยิ่งไม่ต้องพูดถึงโลกปุถุชน

เพียงเพราะยาต้องห้ามเหล่านี้สามารถปลดปล่อยศักยภาพทั้งหมดของคนในทันที ทำให้ผู้ใช้สามารถก้ามข้ามไปอีกขั้น

แต่ผลที่ตามมาก็ไม่ได้น้อยหน้า...

หลิวหรงจะต้องใช้ยาต้องห้ามแน่จึงได้มีพลังระดับเจินอู่ขั้นสูง ไม่เช่นนั้นอาศัยพรสวรรค์เส็งเคร็งของนางทั้งชาติยังเป็นเรื่องยาก

“เฟิงเทียนอวี้” ดวงตาหลิวหรงแดงราวกับเลือดดุร้ายและน่ากลัว “เจ้ากับน่าหลานเยียนทำเรื่องผิดต่อข้ามากเพียงนี้ พวกเจ้าไม่รู้สึกผิดสักนิดเลยหรือ?”

เฟิงเทียนอวี้ยิ้มเย็น “ข้ากับฮองเฮา ถามตัวเองแล้วไม่มีอะไรให้ที่ทำผิดไป”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” หลิวหรงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ดี ถามใจตัวเองแล้วไม่มีความผิด เจ้ารับข้าเข้ามาในวังหลังแต่กลับไม่เคยเหยียบตำหนักข้าแม้แต่ก้าวเดียว! นี่คือข้อหนึ่ง เจ้าให้ข้าเข้าวังแล้วแท้ๆ ก็ยังไม่เคยร่วมหอกับข้า นี่คือข้อสอง น่าหลานเยียนครอบครองความรักของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว เผด็จการที่สุด นี่คือข้อสาม เจ้ายังบอกว่าไม่ได้ผิดต่อข้า?”