เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 331
ตอนที่ 331 กั๋วซือออกมาจากห้ององค์หญิง (3)
เรื่องเช่นนี้เฟิงหรูชิงในตอนแรกจะต้องทำได้แน่!
หนานเสียนไม่เห็นผู้ใดในสายตา เดินผ่านหน้าชิงหลิงและคนอื่นๆ ไปด้วยท่าทีเรียบนิ่งเย็นชาและสูงส่งอย่างที่เป็นมา
ราวกับดอกบัวบานสะพรั่ง ละทิ้งโลกไว้เบื้องหลัง
ในเวลานั้นเอง
น้ำเสียงเร่งรีบเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นกะทันหัน “เกิดเรื่องอะไรขึ้น มีคนชั่วมาตามพัวพันเสี่ยวชิงของข้า...”
พูดยังไม่ทันจบก็หยุดลงทันควัน
ถังอิ่นมองหนานเสียนที่เดินออกไปนอกจวนด้วยความตกตะลึง ตาโตจ้องค้างสติหลุดลอยอยู่นาน
คุณ...คุณชายหนานเสียน?
ใช่แล้ว รูปงามเช่นนี้นอกจากหนานเสียนยังจะมีผู้ใดอีก?
แม้นางจะไม่เคยเห็นหนานเสียนมาก่อน แต่บรรดาคนในตระกูลเคยให้นางดูภาพเหมือนนานแล้ว ดังนั้นแค่มองครั้งเดียวนางก็รู้ได้ทันที
หากหนานเสียนปรากฏตัวเร็วกว่านี้สองสามเดือน ไม่แน่นางอาจจะตามออกไป แต่ว่าพอคิดว่าตอนนี้หนานเสียนจะมาแย่งเสี่ยวชิงนางก็แอบกัดฟันด้วยความเกลียด ก้าวเล็กๆ ไปตรงหน้าชิงหลิงแววตาเต็มไปด้วยการตักเตือน
“พี่ชิงหลิง เมื่อครู่คนชั่วนั่นมาทำอะไร?”
เสียงนางเบามากราวกับเกรงว่าหนานเสียนที่อยู่ด้านหน้าจะได้ยินอย่างไรอย่างนั้น
ชิงหลิงหันหน้าไปทื่อๆ “ข้า...ข้าน้อยไม่ทราบ...แต่...แต่เขาออกมาจากห้องขององค์หญิง พวกเขา...พวกเขานอนด้วยกันทั้งคืน”
นอนด้วยกันทั้งคืน?
ทั้งคืน?
เสี่ยวชิงนอนกับคุณชายหนานเสียนแล้ว?
ราวกับฟ้าผ่าลงมาใส่ ถังอิ่นแข็งทื่อไปทั้งตัว
นานกว่านางจะเรียกสติกลับมาได้เสียงร้องไห้ก็ดังลั่น หันหลังวิ่งออกไปน้ำตานอง
เสี่ยวชิงของนาง...ผู้หญิงที่ใจดีและอ่อนโยนเช่นนั้นถูกผู้ชายป่าเถื่อนทำให้มีมลทินเสียแล้ว
และนางก็...อกหักแล้ว!
“องค์หญิง!”
เวลานั้นเอง หลิวลี่ที่เดินมาจากหน้าจวนยังไม่ทันถึงลานก็เผชิญหน้ากับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่เดินมาจากหลังจวน ทำให้ฝีเท้านางชะงัก
อย่างไรเสียหลิวลี่ก็ไม่ใช่ชิงหลิง
ชิงหลิงอยู่กับเจ้าของร่างมานานหลายปี เคยเจอหน้ากั๋วซือย่อมรู้ได้ทันทีที่เห็นว่าเป็นเขา แต่หลิวลี่กลับอยู่แต่ในห้องซักล้างมาโดยตลอดไม่สามารถออกมาข้างนอก ย่อมไม่รู้ว่าชายตรงหน้าคือหนานเสียนกั๋วซือ
นางตกตะลึงในรูปลักษณ์ของหนานเสียน ก่อนจะเรียกสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วแล้วเดินไปด้านหลังจวน
“ชิงหลิง รีบไปทูลองค์หญิงเร็ว พวกลูกหลานขุนนางในราชสำนักมากันอีกแล้ว!”
“อ้อ จริงสิ หลิ่วอวี้เฉินก็มาด้วยบอกว่าต้องการพบองค์หญิง ข้าต้องให้หมาป่าสีขาวไล่เขาไปหรือไม่?”
ฝีเท้าหนานเสียนหยุดชะงัก เขาเงยใบหน้างามขึ้น วินาทีนั้นความนิ่งสงบในนัยน์ตาของเขาหายไปหมดกลับถูกครอบงำด้วยความเย็นยะเยือก
...
ด้านนอกจวนองค์หญิง กลุ่มลูกหลานขุนนางหอบกล่องของกำนัลยืนอยู่หน้าประตูรออย่างเงียบๆ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปในจวนโดยไม่ได้รับอนุญาต
เฟิงหรูชิงในเมื่อก่อนเป็นคนอ้วนคนหนึ่งย่อมไม่มีผู้ใดถามถึง ตอนนี้นางเปลี่ยนไปเป็นมีเสน่ห์งามกดคนทั้งเมืองเช่นนี้ แม้แต่ถานซวงซวงยังถูกนางเอาชนะไป
แล้วในใต้หล้านี้ใครไม่ชอบคนงามกัน? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสู่ขอเฟิงหรูชิงที่ทั้งสวย ร่ำรวย ยศตำแหน่งมีครบทุกอย่าง โอกาสเช่นนี้ใครจะยอมละทิ้ง?
ส่วนที่นางหย่าร้างมาแล้วครั้งหนึ่ง...แล้วยังชื่อเสียงฉาวโฉ่ร้ายกาจดังทั่วทั้งเมือง นี่ไม่ใช่ปัญหาเลย!
พวกเขาสามารถมองข้ามไปได้!
“หลิ่วอวี้เฉิน ได้ยินว่าจวนเสนาบดีของเจ้าถูกไฟจากสวรรค์ไหม้แล้วนี่ เจ้ายังไม่กลับไปซ่อมแซมจวนเสนาบดีอีก มาหาองค์หญิงกับพวกเราทำไมกัน?”
ชายหนุ่มในชุดเสื้อแพรผู้หนึ่งพลันหันไปเห็นหลิ่วอวี้เฉินท่ามกลางผู้คนก็ยิ้มเยาะแล้วเอ่ยถาม
“ใช่ หลิ่วอวี้เฉิน ตอนแรกเจ้าเป็นคนบอกหย่ากับองค์หญิง แล้วเจ้ายังจะมาขอให้นางยกโทษให้? ใครให้ความกล้าเจ้ามากัน?”
“ข้าแนะนำให้เจ้ากลับไปอยู่กับถานซวงซวงดีๆ จะดีกว่า อย่างไรเสียนางก็อยู่กับเจ้ามาตั้งหลายปีแล้ว”