เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 370

ตอนที่ 370 มีสิทธิ์อะไร? (1)

“ข้าบอกว่าข้าไม่ได้ป่วย!” อารมณ์ของหรงเยียนรุนแรงกว่าปกติ บ้าคลั่ง นางหยิบดาบบนหัวเตียงชักดาบออกวางที่ใบหน้าของตัวเอง

ถังลั่วตกใจหน้าซีด “เยียนเอ๋อร์ เจ้าทำอะไร?”

หรงเยียนยิ้มเย็นเอ่ยขึ้น “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ พวกเจ้าตระกูลถังลับหลังล้วนวิพากษ์วิจารณ์ข้า บอกว่าข้าเป็นหญิงต้นเหตุ! ทั้งๆ ที่เป็นเจ้าที่ไม่ยอมปล่อยข้าไป! เพื่อใบหน้านี้ของข้าพวกเจ้าไม่ลังเลที่จะทำเช่นนี้กับข้า เช่นนั้นไม่สู้ข้าทำลายใบหน้าข้าเสียขอเพียงชีวิตที่สงบสุข”

นางไม่ได้ขอมากมายเพียงแค่ขอให้หาลูกชายลูกสาวและสามีพบ ครอบครัวสงบสุขตลอดไปก็เพียงพอแล้ว

นางไม่ได้ทะเยอทะยานมากมาย นางเพียงอยากให้ลูกชายลูกสาวรายล้อม สามีมีเพียงนางคนเดียว แคว้นสงบสุข

เหตุใดทุกคนแล้วแต่บีบนาง!

ใบหน้านี้เกิดขึ้นตามธรรมชาติพ่อแม่ให้มานี่เป็นความผิดของนางหรือ? มีสิทธิ์อะไรความเจ็บปวดทั้งหมดล้วนแล้วแต่ให้นางรับเอาไว้?

มีสิทธิ์อะไร!

ดาบของนางเฉือนเข้าที่ใบหน้าเลือดสดๆ ไหลออกมาราวกับว่าไม่รู้สึกอะไรมุมปากมีรอยยิ้มเย็น

“เยียนเอ๋อร์!” คิ้วถังลั่วขมวดน้อยๆ “เจ้ารีบวางดาบลง”

หรงเยียนใบหน้าไร้อารมณ์ “ข้าจะไปจากตระกูลถัง!”

แววตาถังลั่วฉายแววดุร้าย เขาดีต่อนางเช่นนี้เฝ้านางมาสิบปีเต็มๆ ในที่สุดแล้วนางก็ยังคิดจะไปจากเขา!

“เยียนเอ๋อร์ ข้าไม่ให้เจ้าไป” ใบหน้าของเขากลับมาอ่อนโยนเช่นเก่า “และข้าก็จะไม่ให้เจ้าทำร้ายตัวเอง”

ฉับพลันร่างของเขาก็คล้ายกับสายลมกระโชกแรงหยุดลงตรงหน้าหรงเยียน ออกแรงบีบข้อมือนางเอาไว้

มือของนางเดิมก็ไม่มีแรงมากมายอยู่แล้ว ภายใต้แรงบีบของเขาเรี่ยวแรงก็ยิ่งหายไป ดาบยาวหล่นลงพื้นอย่างรวดเร็ว

“หากเป็นเมื่อสิบปีก่อนข้าไม่ใช่คู่ปรับกับเจ้า แต่ว่าพลังของเจ้าไม่สู้เมื่อก่อนนานแล้วรวมกับร่างกายที่เจ็บหนักย่อมไม่สามารถต่อต้านข้าได้”

เขากลัว

กลัวว่าจะมีวันหนึ่งที่หรงเยียนนึกเรื่องที่ผ่านมาขึ้นได้แล้วจากเขาไป

ดังนั้นหลายปีมานี้เขาจึงวางยาพิษในอาหารของหรงเยียน

ยาพิษชนิดนั้นไม่สามารถทำร้ายร่างกายนางได้แต่กลับทำให้พลังของนางถดถอยลงทุกวัน

หรงเยียนในหลายปีนี้อ่อนแอโง่เขลาไม่สามารถรู้ได้ว่าถูกวางยาพิษ และยิ่งไม่สามารถใช้พลังวิเศษได้ก็เลยไม่เคยรู้เลย

โชคดีที่เขามีสายตาที่มองเหตุการณ์ล่วงหน้าออก ไม่เช่นนั้นด้วยความสามารถของหรงเยียนในตอนนั้น ตระกูลถัง...ไม่แน่ว่าจะมีผู้หยุดนางได้

ที่เขารักมีเพียงหรงเยียนผู้นี้มาตลอดไม่เกี่ยวกับความสามารถของนาง

แววตาหรงเยียนเย็นยะเยือก

เย็นแบบทะลุถึงกระดูกอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

“เยียนเอ๋อร์ ข้าคืนคนที่รักเจ้ามากที่สุดในโลกใบนี้” ถังลั่วหลับตาลง ยิ้มแล้วเอื้อมมือไปดึงหรงเยียนเข้ามาในอ้อมกอด

“ไม่มีใครรักเจ้ามากกว่าข้า ในโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดที่รักเจ้ามากกว่าไปกว่าข้า”

“ออกไป!”

หรงเยียนตะโกนด้วยความโกรธยื่นมือผลักถังลั่วออก

เสียอ้อมแขนของถังลั่วไปเท้านางก็ยืนไม่มั่นเกือบจะล้มลงกับพื้น

แต่แม้จะเป็นเช่นนั้นนางก็ยังคงปฏิเสธไม่ให้ถังลั่วเข้าใกล้นางแม้เพียงก้าวเดียว!

“เยียนเอ๋อร์ หลายปีมานี้เพื่อเจ้าข้าอดทนไม่ทำร้ายเจ้ามาตลอด ตอนนี้ข้าจะทำให้เจ้ากลายเป็นผู้หญิงของข้า ให้ชีวิตนี้ของเจ้าไม่มีทางกลับไปหาเขาได้อีก”

นัยน์ตาของเขาฉายแววอบอุ่น น้ำเสียงอ่อนโยนดั่งสายน้ำ “เขาไม่มีทางยอมรับดอกไม้แห้งและต้นหลิวเหี่ยวเฉา[footnoteRef:1] นอกจากข้าแล้วไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถรับได้” [1: เศษดอกไม้และต้นหลิวเหี่ยวเฉา หมายถึง ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตไร้เกียรติหรือผู้หญิงที่ถูกทำร้ายและถูกทอดทิ้ง]

แม้นางจะเคยมีลูกมาแล้วเขาก็สามารถไม่ถือสามีเพียงแต่รักมากเท่านั้นจึงจะทำเช่นนี้ได้ ดังนั้นบนโลกนี้ในตอนนี้ไม่มีผู้ใดรักนางมากกว่าเขาจริงๆ