เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 369
ตอนที่ 369 ความบ้าคลั่งของหรงเยียน (3)
นางเกลียดชังยิ่งนัก อ่อนแอ อ่อนแอเหตุใดในเวลาสำคัญเช่นนี้นางกลับจะให้กำเนิด
เกลียดชัง...เกลียดชังคนพวกนั้นที่มาทำร้ายคนที่นางรักที่สุด!
ท้องของนางปวดตุบ ความเจ็บนี้ทำให้สีหน้าของหญิงสาวขาวซีด เหงื่อเย็นเปียกชุ่มผ้าห่มเหนียวหนึบ
“เหนียงเหนียง เหนียงเหนียง คลอดแล้ว เป็นองค์หญิงน้อย! ยินดีด้วยเพคะเหนียงเหนียง”
“ยังมีอีกพระองค์ ยังมีอีกพระองค์ เป็นองค์ชายน้อยเพคะ”
ปึ้ง!
แม่นมเฒ่าพูดจบจู่ๆ ก็มีพลังก้อนหนึ่งขึ้นมาจากคอ หัวของนางขาวโพลนหมดสติไป
หญิงสาวดูเหมือนจะไม่ทันสังเกตเห็นทั้งหมด นัยน์ตาอ่อนโยนของนางจับจ้องไปยังทารกทั้งสอง หอมคนนี้ลูบคนนั้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“ขอโทษ...”
ขอโทษ วันหน้าแม่ไม่อาจอยู่ข้างกายพวกเจ้าอีกแล้ว
ขอโทษ...แม่ไม่อาจเลี้ยงดูพวกเจ้าจนเติบใหญ่
แต่เสด็จพ่อของพวกเจ้าจะต้องดูแลเจ้าได้เป็นอย่างดีแน่!
แม่...จะใช้ทั้งหมดมาปกป้องพวกเจ้าให้ปลอดภัย
จู่ๆ โลกของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นดำมืด ร่างเล็กๆ นุ่มนิ่มน่ารักในสายตานางค่อยๆ หายไปทีละน้อย
นางเริ่มตื่นตระหนก
พยายามจะดึงมือเล็กๆ ที่เอื้อมมาสุดชีวิต...
ขอเพียงได้จับพวกเขา ได้หอมพวกเขาอีกสักนิดก็ยังดี
แต่แม้นางจะใช้พละกำลังทั้งหมดแล้วก็ยังไม่สามารถดึงมือเล็กนั้นไว้ได้ ทำได้เพียงมองดูทุกสิ่งรอบๆ ตัวหายไปในความมืด...
“ไม่!”
บนเตียงในกระท่อมไม้ หรงเยียนลืมตาขึ้นกะทันหัน ศีรษะของนางปวดอย่างรุนแรงนางกุมศีรษะเอาไว้แน่น
ทั้งหมดในฝัน...มันคืออะไรกันแน่?
เหตุใดนางราวกับเคยผ่านมันมาก่อน?
นางเป็นใครกันแน่ ลูกของนางล่ะอยู่ที่ไหน!
“เยียนเอ๋อร์”
ถังลั่วที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านข้างมาตลอดในที่สุดก็เห็นหรงเยียนฟื้นเสียที คิดจะเอื้อมมือไปกอดนาง
เขายังไม่ทันได้เข้าใกล้หรงเยียนก็ถูกนางผลักออกมา
“ออกไป ข้าจะไปหาชิงเอ๋อร์ ข้าจะไปหาชิงเอ๋อร์ของข้า!”
แม้นางจะนึกอะไรไม่ออกแต่พอเห็นเฟิงหรูชิงเพียงครู่เดียวนางก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือลูกสาวของนาง!
ลูกสาวที่นางรอมานานหลายปี คิดถึงมานานหลายปี!
ความตื่นเต้นที่ได้เห็นนาง มีความสุขเมื่อได้มองนาง ชีวิตที่ผูกพัน ลูกสาวที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือนและให้กำเนิดมา!
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าเริ่มไม่สบายอีกแล้ว” ถังลั่วกลับไม่ได้ขุ่นเคืองเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ
“ข้าไม่ได้บ้า ข้าบอกว่าข้าไม่ได้บ้า!” หรงเยียนบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ ดวงตาคู่งามแดงก่ำแฝงด้วยความเกลียดชัง ความโกรธและรังเกียจ “เมื่อก่อนนี้ข้าบ้า ข้าคิดถึงลูกจนเป็นบ้า ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว นางคือลูกของข้า คือญาติใกล้ชิดของข้า ข้าจะไปจากตระกูลถัง ข้าจะไปหานาง!”
คิ้วถังลั่วกระตุก เรื่องที่เคยกังวลก่อนหน้านี้ในที่สุดก็เกิดขึ้นแล้ว
เขารู้ดีว่าเฟิงหรูชิงอยู่ตระกูลถังจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
ดังนั้นเขาจึงคิดหาทุกวิถีทางไม่ให้เยียนเอ๋อร์ได้พบนาง
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า เยียนเอ๋อร์ที่ไม่ยินยอมก้าวออกจากหลังเขาแม้แต่ก้าวเดียวมาตลอดจะลงจากเขามาในเวลานี้ แล้วยังเห็นเฟิงหรูชิงแล้วด้วย
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าฟื้นคืนความทรงจำแล้วหรือ?” เขาเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หรงเยียนยิ้มเย็น “ข้าจำไม่ได้ว่าตัวเองเป็นใคร แต่ข้ารู้ว่านางเป็นใครก็พอแล้ว ไม่มีใครขัดขวางไม่ให้ข้าไปหาลูกสาวได้!”
“ดูแล้วอาการป่วยของเจ้าจะยังไม่หายดี” ถังลั่วยิ้มขมขื่นเดินเข้าไปหาหรงเยียน “เจ้าเห็นนางเพียงด้านหลังเท่านั้นแม้แต่หน้านางยังไม่เห็น เหตุใดจึงตัดสินว่านางเป็นลูกสาวของเจ้า? เจ้าพักผ่อนเสียหน่อยจะดีกว่า ถึงเวลาข้าจะให้หมอมาตรวจอาการให้เจ้าอีกที”