เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 367
ตอนที่ 367 ความบ้าคลั่งของหรงเยียน (1)
“ลูกชายลูกสาวของนาง...ไม่อยู่แล้วหรือ?”
เฟิงหรูชิงก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดจึงอยากรู้เรื่องนี้ แต่กลับเอ่ยถามออกไปโดยไม่รู้ตัว
ถังอิ่นส่ายหน้า “ข้าไม่รู้แน่ชัด แต่ว่าถังลั่วพูดว่าดูเหมือนสตินางจะไม่ปกตินัก ดังนั้นไม่อนุญาตให้คนตระกูลถังไปที่หลังเขา”
หรงเยียนมาอยู่ตระกูลถังสิบปีแล้ว นางไม่เคยเห็นสักครั้งก็ด้วยเหตุผลนี้ ผู้เฒ่าตระกูลถังไม่อนุญาตให้นางไปหลังเขา
คิดๆ ดูแล้วก็น่าเสียดาย...
ใจเฟิงหรูชิงสั่นสะเทือน หลุบตาลงมุมปากยกยิ้มขมขื่น
“นางไม่มีลูกชายลูกสาว ส่วนข้าก็ไม่มีแม่ ดูเหมือนจะหัวอกเดียวกัน”
ดังนั้นนางจะไม่มีพ่ออีกไม่ได้!
เฟิงหรูชิงไม่ได้อาลัยอาวรณ์อีกต่อไป นางละสายตาจากหรงเยียนกลับมาหันหลังเดินออกนอกตระกูลถังไป
วินาทีที่นางหันหลังกลับ ดวงตาคู่นั้นเย็นไปถึงกระดูก
ตระกูลถังติดค้างถังจือ ไม่ช้าก็เร็วนางจะกลับมาเอาคืน!
นางจะพาถังจือเดินเข้าตระกูลถังอย่างเปิดเผย! ทวงคืนหนี้เมื่อตอนนั้น!
...
บนยอดเขาเหนือเมฆ หญิงชุดขาวหลับตานั่งขัดสมาธิอยู่บนยอดหุบเขา
หงส์สีขาวข้างๆ เงยหน้ามองนางเป็นครั้งคราว นัยน์ตาหงส์คู่งามแฝงด้วยความอาลัยอาวรณ์และความอบอุ่น
ในเวลานี้เอง...
รู้สึกถึงกลิ่นอายที่ลอยมาไม่ไกล หงส์ขาวโกรธขึ้นมาในทันใด มันลุกขึ้นยืนแววตาโกรธเคืองจ้องมองไปร่างที่เหมือนเทพเซียนนั้น
หญิงชุดขาวก็สังเกตได้ถึงบางอย่าง นางลืมตาขึ้นรอยยิ้มบางๆ หันไปทางหนานเสียน “เจ้าจะลงเขาวันนี้ใช่หรือไม่?”
หนานเสียนพยักหน้าเล็กน้อย “อื้อ ชิงเอ๋อร์กำลังรอข้าอยู่”
“เช่นนั้นเจ้าก็รีบไป อย่าให้ผู้หญิงต้องรอนาน”
“ขอรับ” คิ้วหนานเสียนขมวดเบาๆ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ตั้งใจใช้น้ำเสียงนิ่งเรียบเอ่ยขึ้น “ตอนนี้ข้าต้องไปจากยอดเขาเซินอวิ๋นก็เพราะชิงเอ๋อร์เจอเรื่องยุ่งยาก”
หญิงชุดขาวขมวดคิ้วเล็กน้อย “ยุ่งยาก?”
“ตระกูลถังมีคนคิดแตะต้องชิงเอ๋อร์” สายตานิ่งเรียบของเขามองไปยังหญิงชุดขาว
นิ้วมือของหญิงชุดขาวลูบหงส์ขาวที่อยู่ด้านข้าง ราวกับรําพึงรําพันกับตัวเอง “ตระกูลถังหรือ?”
ดูเหมือนคนคนนั้นคู่หมั้นที่จะหาให้หนานเสียนก็เป็นคนตระกูลถัง...
ตอนนี้ตระกูลถังก็คิดจะแตะต้องแม่นางผู้นั้นของหนานเสียน...
“หนานเสียน” ท่าทีของหญิงชุดขาวอ่อนโยน สงบนิ่ง งดงามดั่งเทพเซียน “ตู้โตว[footnoteRef:1]นี้เจ้านำไปให้นาง” [1: ตู้โตว ผ้าปิดหน้าอกผู้หญิงสีแดง]
สายตาหนานเสียนมองไปยังมือหญิงชุดขาวช้าๆ
บนมือของนางมีตู้โตวสีแดงนอนนิ่งอยู่
“ผ้าไหมที่ตัดเย็บนี่ข้าใช้ใยไหมวิเศษแล้วให้จิ้งจอกไฟใช้ไฟเผา สุดท้ายก็แช่ในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์อีกครึ่งเดือน ในช่วงเวลาคับขันที่สุดสามารถช่วยชีวิตนางได้ มีผลสามครั้ง”
พูดถึงตู้โตวนี้แล้วแววตาหญิงชุดขาวก็มืดลงหลายส่วน นัยน์ตาเย็นยะเยือก
“ตอนแรกหลังจากข้าตัดเย็บตู้โตวเสร็จเขาคิดจะเอาไปให้คนรู้ใจของเขา ข้าไม่ยอมก็เลยเก็บเอาไว้ เดิมตั้งใจว่าชีวิตนี้จะไม่เอาออกมาอีก แต่ตอนนี้กลับไม่มีทางเลือก”
หนานเสียนยื่นมือไปรับตู้โตวมาไว้ในมือ
เขายิ้มบางๆ “ข้าขอบคุณท่านแทนชิงเอ๋อร์ด้วย”
หญิงชุดขาวยิ้ม “ของชิ้นนี้ไม่มีประโยชน์สำหรับข้า ให้นางไปก็ถือเป็นการใช้ของให้คุ้มค่า”
หนานเสียนไม่พูดอะไรอีก สายตาเขาหันไปทางหงส์ขาว
“ขนของหงส์ขาว...งามมาก”
หากดึงมาทำชุดให้ชิงเอ๋อร์ละก็ชิงเอ๋อร์จะต้องดีใจมาก
“แกว๊ก!”
หงส์ขาวตกใจรีบหนีไปแอบหลังหญิงชุดขาว ใช้แววตาเศร้าสร้อยนั้นจับจ้องไปที่หนานเสียน