เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 320
ตอนที่ 320 สัตว์วิเศษล้อมตีแคว้นหลงอ้าว (2)
ในเวลานั้น เสินอู่อึ้งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาดูกระวนกระวาย และมีอาการน้ำลายติดคอ
“สัตว์...สัตว์วิเศษระดับห้าหรือ”
สัตว์วิเศษระดับห้าของป่าแห่งสัตว์วิเศษ ปกติจะไม่ออกมามิใช่หรือ
อ้อ...ยกเว้นเมื่อหลายเดือนก่อน เขตระหว่างแคว้นหลงอ้าวกับป่าแห่งสัตว์วิเศษ เคยมีเสือโคร่งระดับห้าปรากฏตัว
เสือโคร่งตัวนั้นไม่ได้ทำร้ายคน มันแค่คาบกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ในปาก พอเห็นคนก็ส่งกระดาษให้ คงบังคับให้คนเอาของตามที่เขียนอยู่ในกระดาษมามอบให้มัน
นอกเหนือจากนี้ สัตว์วิเศษระดับห้าออกมาจากป่าแห่งสัตว์วิเศษน้อยมาก ถ้าออกมาบ่อยๆ จะถือเป็นการกระตุกหนวดเจ้าป่าแห่งสัตว์วิเศษ
แต่เสินอู่กับสัตว์วิเศษระดับห้าไม่ได้มีความแค้นต่อกัน เหตุใดต่อบุกมาตีเมืองด้วย
“ฝ่าบาท!”
เสียงที่ดูลนลานดังขึ้น
เสียงดังกล่าวทำให้เสินอู่รู้สึกกลัว เมื่อได้ยินก็ขาสั่นจนแทบยืนไม่ไหว
“ฝ่าบาท เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์กระเสือกกระสนเข้ามา สีหน้าเศร้าโศก “ฝูงสัตว์บุกเข้าเมืองหลวงแล้ว ฝ่าบาทรีบหนีเถิดพ่ะย่ะค่ะ!”
จากเดิมที่ภายในตำหนักกำลังเริงระบำ พริบตาเดียวกลายเป็นความวุ่นวาย เหล่าสาวงามที่กำลังร้องเพลงร่ายรำฮือเป็นผึ้งรังแตก กลัวว่าตัวเองจะกลายเป็นอาหารของพวกสัตว์วิเศษ
เสินอู่ขาสั่น เขาจับพนักเก้าอี้แน่นเพื่อให้ตัวเองยืนอยู่ได้
เขาหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ไร้รังสีของความโอหังเหมือนเมื่อครู่
“ไป!” เขากัดฟันแน่น พยายามข่มใจให้นิ่ง แล้วเดินออกไปนอกตำหนักอย่างรวดเร็ว
...
ในวังหลวงเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เสียงกรีดร้องด้วยความกลัวดังระงมไปทั่ว ทำให้ความเงียบสงัดยามค่ำคืนหายไปในชั่วพริบตา
ไม่ไกลออกไป เสือโคร่งตัวหนึ่งยืนอยู่หน้าเหล่าสัตว์วิเศษนับร้อย ดุจดั่งเจ้าป่า
แววตาของมันดูหยิ่งผยองและดูเหยียดๆ ราวกับว่ากำลังมองดูขุนนางผู้เป็นข้ารับใช้
เมื่อเสินอู่มาถึงก็พบกับเสือโคร่งที่แววตาเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองตัวนั้น
เมื่อเทียบกับฮ่องเต้อย่างเสินอู่ เสือโคร่งดูคล้ายกับกษัตริย์มากกว่า มันดูสูงส่ง ดูน่าเกรงขาม
เมื่อเทียบกับราศีของเสือโคร่ง เสินอู่กลายเป็นเพียงสิ่งเล็กๆ ในชั่วพริบตา ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เขามีสีหน้าดูไม่ได้ เขากำมือแน่น
“เสินอู่!” จู่ๆ เสียงที่ชวนขนลุกก็ดังมาจากท้องฟ้า เข้าไปยังโสตของเสินอู่
สายตาของเสินอู่จ้องมองไปที่หญิงในชุดเขียว
หญิงผู้นั้นสีหน้าเย็นชา แววตาไร้อารมณ์ ชุดเขียวคล้ายใบสน ยืนอยู่นิ่งๆ ท่ามกลางความมืด
“เจ้าคือ...” เสินอู่ตาเบิกโพลง เขาหายใจแรง “ถังจือ?”
ถังจือ ผู้หญิงที่สมัยก่อนเคยติดตามน่าหลานเยียน เหตุใดบัดนี้จึงมาปรากฏตัวที่นี่
หรือว่าสัตว์วิเศษพวกนี้...มีความเกี่ยวข้องกับถังจือ?
ถังจือยิ้ม “นี่เจ้ายังจำข้าได้สินะ วันนี้ข้าได้รับบัญชาจากองค์หญิง ให้มากวาดล้างแคว้นหลงอ้าวของเจ้า”
“องค์หญิง? เจ้าหมายถึง...เฟิงหรูซวง?” น้ำเสียงและแววตาของเสินอู่ดูขึงขัง
เมื่อก่อนเขาเคยได้ยินว่า เฟิงหรูชิงยกทหารหญิงของทัพเลือดเหล็กให้เฟิงหรูซวง แต่หลายปีที่ผ่านมาทัพเลือดเหล็กไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เขาคิดว่าพวกนางคงไม่ยอมสวามิภักดิ์กับนายใหม่
คิดไม่ถึงว่าในที่สุด กองทัพที่น่าหลานเยียนเป็นผู้ก่อตั้งจะตกเป็นของผู้อื่น
บางทีนี่อาจเป็นสิ่งที่เรียกว่าเวรกรรมมีจริง!
ทันใดนั้นเสินอู่เงยหน้าหัวเราะก้องฟ้า น่าหลานเยียน ต่อให้เจ้าเก่งแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ลูกสาวของเจ้าเป็นแค่คนไม่เอาถ่าน แม้แต่สิ่งที่เจ้าภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตก็ยังถูกคนอื่นแย่งไป