เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 321
ตอนที่ 321 สัตว์วิเศษล้อมตีแคว้นหลงอ้าว (3)
เพราะทำเรื่องชั่วๆ ไว้มาก สวรรค์คงทนดูต่อไปไม่ได้จึงลิขิตให้นางมีจุดจบแบบนี้!
ถังจือมองดูเสินอู่ด้วยแววตาเคียดแค้น “ทัพเลือดเหล็กของพวกข้า ให้สัตย์สาบานว่าชีวิตนี้จะภักดีต่อน่าหลานฮองเฮาผู้เดียวเท่านั้น เมื่อน่าหลานฮองเฮาไม่อยู่แล้ว นายของข้ามีเพียงองค์หญิงเฟิงหรูชิงคนเดียว ส่วนเฟิงหรูซวง...”
นางหัวเราะด้วยน้ำเสียงดูถูก “จะมีความหมายอะไร”
ใช่ เฟิงหรูซวงจะมีความหมายอะไร ไม่ว่ากำลังความสามารถ พรสวรรค์ ไม่มีอะไรสู้นายหญิงของนางได้เลย
เสินอู่ยิ้มไม่ออก เหมือนติดอยู่ในลำคอ จุกจนแทบจะหายใจไม่ออก
สีหน้าของเขาดูโมโห แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย “เฟิงหรูชิง? นางยกพวกเจ้าให้คนอื่นไปตั้งนานแล้ว พวกเจ้ายังโง่รับใช้นางอีกหรือ ถังจือ ข้าชื่นชนในความสามารถของเจ้ามานาน ถ้าเจ้ายอมสวามิภักดิ์กับข้า ข้าจะให้โอกาสก้าวหน้ากับเจ้า สนใจหรือไม่”
เช้ง!
ถังจือชักกระบี่ออกอย่างรวดเร็ว พลังลมกระบี่พุ่งพัดออกไป
เพียงชั่วพริบตา ต้นไม้โดยรอบถูกนางฟันขาดเป็นสองท่อน
พลังลมกระบี่พุ่งไปตรงหน้าเสินอู่
เสินอู่ที่เดิมสีหน้าดูเหยียดๆ เมื่อเผชิญหน้ากับพลังลมกระบี่ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและรีบชักกระบี่ออกมาต้านไว้
แม้เป็นเช่นนั้นเมื่อปะทะกับพลังลมกระบี่ ตัวของเขาถอยไปด้านหลังหลายก้าว ในปากมีกลิ่นคาวเลือด เขากลืนมันลงลำคอ
“ฌานระดับหลิงอู่ขั้นกลาง!”
ผู้หญิงอย่างถังจือบรรลุฌานระดับหลิงอู่ขั้นกลางจริงหรือนี่!
สีหน้าของเสินอู่ไม่สู้ดี เดิมเขาคิดโจมตีกลับ แต่ดันมองไปเห็นเสือโคร่งระดับห้าจ้องมองดูเขาด้วยสายตาเย็นชา
แค่เพียงสายตาปะทะกัน ก็ทำให้เขาตกใจจนไม่กล้าทำอะไร
“ถังจือ ต่อให้เจ้ามีสัตว์วิเศษระดับห้าคอยช่วย ต่อให้เจ้าบรรลุฌานระดับหลิงอู่ขั้นกลางแล้วจะมีประโยชน์อะไร ผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋นเป็นราชบุตรเขยในอนาคตของข้า เจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับพวกเขาหรือ”
เขาหยีตา พยายามทำใจให้สงบ แต่มือที่สั่นแสดงให้เห็นว่าภายในใจเขายังคงกระวนกระวาย
“อีกอย่าง เจ้าลองคิดดู ต่อให้เจ้าใช้บางสิ่งบางอย่างเข้าแลกเพื่อให้ได้การช่วยเหลือจากสัตว์วิเศษระดับห้า แต่เจ้าอย่าคิดว่าตอนที่คนของจวนเฟิงอวิ๋นมาคิดบัญชีกับพวกเจ้า สัตว์วิเศษตัวนี้จะช่วยเจ้าได้!”
“สัตว์วิเศษก็เห็นแก่ตัวเป็นเหมือนกัน เจ้าเองก็ไม่ใช่คู่สัญญาของมัน มันไม่มีทางสู้ตายเพื่อเจ้าหรอก!”
ทุกๆ ประโยคที่เขาพูดจบ เสือโคร่งมองดูเสินอู่ด้วยสายตาแปลกๆ แววตาของมันเต็มไปด้วยความสงสัย เหมือนกับว่ามันไม่เข้าใจว่ามนุษย์คนนี้กำลังพูดอะไรอยู่
ถังจือหัวเราะเยาะ “เสือโคร่งไม่ใช่สัตว์วิเศษที่ทำสัญญากับข้า แต่มัน...ทำสัญญากับนายหญิงของข้า เป็นสัตว์วิเศษขององค์หญิงเฟิงหรูชิง!”
เสินอู่ตัวสั่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
“เจ้าว่าอย่างไรนะ สัตว์วิเศษของเฟิงหรูชิงหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร เฟิงหรูชิงเป็นแค่คนไม่เอาถ่านนี่!”
“ดูท่าการข่าวของแคว้นหลงอ้าวจะล้าหลังเหลือเกิน” ถังจือถือกระบี่ที่อาบด้วยเลือด นางเดินเข้าไปหาเสินอู่ช้าๆ “นายหญิงของข้าไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว ในโลกนี้ไม่มีใครสู้นางได้!”
แววตาของถังจือดูมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ใบหน้าอันงดงามภายใต้แสงจันทร์ดูเปล่งประกายมีรัศมี
“โฮก!”
“อู๊ว!”
ฝูงสัตว์ต่างร้องคำรามเสียงดังราวกับฟ้าร้อง ราวกับเป็นการตอบรับคำพูดของถังจือ
คืนนั้น คนของแคว้นหลงอ้าวทุกคนต่างไม่ได้หลับได้นอน
คืนนั้น แคว้นหลงอ้าวกำลังก้าวไปสู่การล่มสลาย
เสินอู่มองดูถังจือที่กำลังเดินเข้ามาหา และมองดูเสือโคร่งที่จ้องเขาอย่างกับจะเขมือบเขาทั้งตัว ในที่สุดเขาก็เก็บอาการไม่อยู่ พูดด้วยเสียงหวาดกลัวว่า “ถังจือ หากพวกเจ้าทำอะไรข้า แคว้นหลิวอวิ๋นจะต้องเสียใจภายหลัง!”
ถังจือหยุดอยู่กับที่ นางยิ้มแบบคนที่กระหายเลือด
“ตั้งแต่เสิ่นเยว่พาคนไปก่อเรื่องที่แคว้นหลิวอวิ๋น เกือบทำให้ฝ่าบาทสวรรคต แคว้นหลงอ้าวของพวกเจ้าก็ถูกลิขิตไว้ให้ถึงจุดจบ!”
ก็เหมือนกับที่องค์หญิงพูดไว้เมื่อครั้งอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษ ต่อให้ปล่อยคนพวกนั้นไป คนของจวนเฟิงอวิ๋น มีหรือที่จะไว้ชีวิตนาง
ในเมื่อเป็นไปไม่ได้ ทำไมไม่เป็นฝ่ายลงมือฆ่าให้ตายก่อนล่ะ จะปล่อยให้เป็นภัยกับตัวเองทำไม
“แต่ว่าข้าจะไม่ฆ่าเจ้า องค์หญิงสั่งไว้ ให้จับตัวเจ้ากลับไปอยู่เป็นเพื่อนลูกชายตัวดีของเจ้า!”