เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 313

ตอนที่ 313 หมากัดกัน (4)

พอพูดจบ หลิ่วฮูหยินก็ถลึงตาใส่ถานซวงซวง ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกไป

ถานซวงซวงกัดริมฝีปากแน่น นางจ้องดูหลิ่วฮูหยินเดินจากไปแล้วก้มหน้า

“อวี้เฉิน ท่านป้าไม่ชอบข้า ข้าไม่อยากทำตัวเป็นผู้หญิงหน้าไม่อาย เดี๋ยวข้าจะไปจากบ้านสกุลหลิ่ว” นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ใสบริสุทธิ์ชวนให้คนรักใคร่ “แต่ข้าไม่คิดว่าท่านติดค้างอะไรข้า สิ่งที่ข้าทุ่มเทไปข้าทำด้วยความเต็มใจ เพราะว่าท่านเป็นคนที่ข้ารักที่สุดในโลกนี้”

มือที่กำแน่นของหลิ่วอวี้เฉินค่อยๆ คลายออก เขาปวดหัวจนต้องคลึงขมับ “ซวงเอ๋อร์ ข้าจะหาที่พักนอกบ้านสกุลหลิ่วให้เจ้า เดี๋ยวเจ้าย้ายไปอยู่ที่นั่นข้าจะได้ไปเยี่ยมเจ้าสะดวก และเจ้าจะได้ไม่ต้องถูกคนรังแก”

“...” ถานซวงซวงอึ้ง

นางมองดูหลิ่วอวี้เฉินด้วยความตะลึง ใบหน้าของนางซีดขาวยิ่งกว่าไก่ต้ม

เขาจะไล่นางไป! นี่เขาคิดไล่นางไปจริงๆ !

เพราะอะไร เพราะเฟิงหรูชิงจะกลับมา? นางต้องหลีกทางให้เฟิงหรูชิงใช่หรือไม่

พูดให้น่าฟังคือจะได้ไม่ถูกนางรังแก แต่ทันทีที่นางจากบ้านสกุลหลิ่วไปก็อย่าคิดว่าจะได้กลับเข้ามาอีก

ต่อไป คงได้เป็นเพียงบ้านน้อย เทียบไม่ได้แม้แต่การเป็นอนุ!

“อวี้เฉิน...” จู่ๆ ถานซวงซวงก็น้ำตาไหลพราก นางมองสิ่งต่างๆ พร่ามัว “ขอโทษด้วย ข้าทำให้ท่านต้องลำบากใจ ท่านวางใจเถอะ ข้าจะหลีกทางให้องค์หญิง ถึงอย่างไรข้าก็ไม่เคยคิดจะแย่งของกับนาง ข้าไม่อยากให้นางเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนผิด สำหรับข้า การได้อยู่เคียงข้างท่าน ข้าก็พอใจแล้ว”

หลิ่วอวี้เฉินหลับตา “ซวงเอ๋อร์ เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าไม่ได้ทำเพื่อองค์หญิง”

“อวี้เฉิน เจ้าไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งนั้น ข้าเข้าใจดี” ถานซวงซวงยิ้มขื่นๆ “ข้าไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่มีเหตุผล ฐานะของเราสองคนแตกต่างกันเกินไป ข้าไม่อาจแต่งงานกับท่านได้ ตอนนั้นเพื่อท่านกับท่านป้า ข้ายอมโดนโบยแทนถึงสองร้อยที ข้าทำไปด้วยความเต็มใจ ท่านไม่ต้องคิดว่าติดค้างอะไรข้า”

“พอได้แล้ว!”

จู่ๆ หลิ่วอวี้เฉินก็ถลึงตา แววตาของเขาไม่อบอุ่นเหมือนที่เคย “ข้าบอกแล้วอย่างไรว่าไม่ใช่เพราะเฟิงหรูชิง เจ้าฟังไม่รู้เรื่องหรือ อีกอย่าง เจ้าเลิกพูดถึงเรื่องถูกโบยสองร้อยทีนั่นสักทีได้หรือไม่! ท่านแม่บอกข้าหมดแล้ว ว่าวันนั้นเจ้าหาเรื่องนางก่อน ทำให้นางเข้าใจผิด! แต่เจ้ายอมถูกโบยแทนข้ากับท่านแม่ถึงสองร้อยทีจริงๆ ข้ายอมรับในน้ำใจของเจ้า แต่ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้เจ้าหยิบเรื่องนี้ขึ้นมาลำเลิกไปตลอดชีวิต!”

ใบหน้าอันงดงามของถานซวงซวงเจื่อนลงในทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่หลิ่วอวี้เฉินพูดกับนางด้วยน้ำเสียงแบบนี้

นางเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง แต่กลับแบกรับความเจ็บปวดแทนเขามากมายขนาดนี้ ต่อให้หยิบมาลำเลิกไปตลอดชีวิตแล้วจะเป็นอะไรหนักหนา ทำไมจะพูดเรื่องนี้ไม่ได้

“ข้าอุตส่าห์กลับมาบ้าน แต่ดันต้องมาแก้ปัญหาความขัดแย้งระหว่างเจ้ากับแม่ข้า ข้าเหนื่อยไม่เป็นหรืออย่างไร นางเป็นแม่ข้านะ! ข้าจะทำอะไรนางได้ ข้าจะด่าหรือตบตีนางก็ไม่ได้ ไล่นางออกไปจากบ้านนี้ก็ไม่ได้ ได้แต่ขอให้เจ้าหลบไปก่อน ทำไมเจ้าถึงไม่เข้าใจข้า ดึงดันจะโทษว่าเป็นความผิดของเฟิงหรูชิงให้ได้?”

ความจริงแล้ว ตั้งแต่เฟิงหรูชิงเปลี่ยนเป็นคนใหม่ หลิ่วอวี้เฉินก็มองนางแตกต่างจากเดิม

แต่เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดทุกครั้งที่เจอนาง ต้องปะทะกันไม่ยอมลดราวาศอก

จนสุดท้ายเขาเพิ่งเข้าใจ ไม่ว่าเขาตัดสินใจทำอะไร ถานซวงซวงก็จะป้ายความผิดให้กับเฟิงหรูชิง

ทั้งๆ ที่เฟิงหรูชิงไม่ได้ทำอะไร การกระทำบางอย่างของเขาก็ไม่ได้ทำเพราะเฟิงหรูชิง...

แต่เพราะการยุยงของถานซวงซวง เขายิ่งรู้สึกรังเกียจเฟิงหรูชิง

ท้ายที่สุด ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางก็ถึงขั้นแตกหักไม่อาจคืนดีกันได้!

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว แต่มันก็สายเกินไป เฟิงหรูชิงจากไปโดยไม่ลังเลเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าเมื่อก่อนเขาทำให้นางเสียใจอย่างอภัยให้ไม่ได้