เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 312
ตอนที่ 312 หมากัดกัน (3)
ถานซวงซวงชำเลืองมองด้วยหางตาเห็นภาพคนที่คุ้นเคย นัยน์ตาของนางเป็นประกาย
“หลิ่วฮูหยิน” นางยิ้มน้อยๆ แล้วเดินเข้าไปใกล้ๆ หลิ่วฮูหยิน นางหยุดอยู่ตรงหน้าและพูดด้วยเสียงที่พอได้ยินแค่สองคนว่า
“ลูกชายท่านเป็นของข้ามานานแล้ว ตำแหน่งฮูหยินต้องเป็นของข้าเท่านั้น!”
“บังอาจ!”
เพี้ยะ!
หลิ่วฮูหยินยกมือขึ้นแล้วตบลงไปที่หน้าของถานซวงซวงอย่างแรง
ทันใดนั้น แก้มข้างหนึ่งของถานซวงซวงก็บวมปูดขึ้น นางน้ำตาคลอดูน่าสงสารยิ่งนัก
“ท่านป้า หากท่านไม่ชอบข้า ข้าไปก็ได้ทำไมต้องเหยียดหยามกันแบบนี้ ข้าจะเก็บข้าวของแล้วไปเดี๋ยวนี้ จะได้ไม่ต้องถูกท่านเหยียบย่ำน้ำใจเช่นนี้อีก”
หลิ่วฮูหยินอึ้ง ไม่รู้ว่าถานซวงซวงเพี้ยนไปแล้วหรืออย่างไร
จนกระทั่งเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธดังขึ้นจากด้านหลัง สีหน้าของนางก็ดูแย่ลงไปทันที
“ท่านแม่ ท่านทำอะไรน่ะ”
หลิ่วอวี้เฉินเดินผ่านหน้าหลิ่วฮูหยินไป เขาดึงแขนถานซวงซวงไว้ สายตาอันเจ็บปวดของเขามองมาที่หลิ่วฮูหยิน
“ท่านเป็นแม่ที่ให้กำเนิดและเลี้ยงดูข้ามา ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าย่อมเข้าข้างท่านเสมอแต่ถานซวงซวงทำเพื่อข้ามามาก ปกติท่านรังแกนางข้าก็ไม่ว่าอะไร แต่ทำไมท่านต้องลงไม้ลงมือกับนางด้วย”
เขาไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อก่อนท่านแม่กับถานซวงซวงสนิทสนมรักใครกันดี ไยบัดนี้ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
มีปัญหาตรงไหนกันนะ
หลิ่วฮูหยินชี้หน้าหลิ่วอวี้เฉินด้วยความโมโห นางตัวสั่นจนพูดอะไรไม่ออก
“เจ้าคิดจะปกป้องนังแพศยานี่ใช่ไหม”
“ท่านแม่!” หลิ่วอวี้เฉินสีหน้าเซ็ง “ท่านเห็นแก่ข้า ให้เกียรตินางสักหน่อยได้หรือไม่”
หลิ่วฮูหยินหัวเราะ เสียงหัวเราะของนางเจือไปด้วยความโกรธ “ได้ หลิ่วอวี้เฉิน ข้าจะบอกเจ้า ถ้าบ้านสกุลหลิ่วมีข้าต้องไม่มีนาง หากมีนางก็จะไม่มีข้า! ข้าไม่มีวันยอมรับนาง! ต่อให้เจ้าจะรับนางเป็นอนุข้าก็ไม่อนุญาต เจ้าต้องไปที่จวนองค์หญิงเดี๋ยวนี้ ไปทำให้เฟิงหรูชิงกลับมารักกับเจ้าอีกครั้ง!”
หลิ่วอวี้เฉินยืนตัวแข็ง ในหัวของเขามีภาพหญิงที่งามสง่าและมีความสามารถเป็นเลิศลอยมา เป็นความรู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก
เกรงว่าเขาคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
“ท่านแม่ ท่านคิดว่าตอนนี้ข้ายังคู่ควรกับเฟิงหรูชิงอีกหรือ” ถานซวงซวงตกตะลึง นางจ้องดูหลิ่วอวี้เฉินอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง หากหลิ่วอวี้เฉินรับปากว่าจะไปตามจีบเฟิงหรูชิงจริงๆ นางคงโกรธ แค้น เจ็บใจ...แต่คงไม่รู้สึกสิ้นหวังแบบนี้
นั่นเป็นเพราะหลิ่วอวี้เฉินพูดว่า เขาไม่คู่ควรกับเฟิงหรูชิง
ชายที่นางไม่อาจเลิกราคนนี้ กลับพูดว่าเขาไม่คู่ควรกับหญิงที่นางเคยเอาชนะมาได้!
เฮอะๆ เขากล้าพูดว่า...เขาไม่คู่ควรกับนาง...
แววตาของถานซวงซวงเต็มไปด้วยความเจ็บปวด นางหลับตาลงเพื่อปกปิดความรู้สึกสิ้นหวัง
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า” หลิ่วฮูหยินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
“ไม่ว่าเฟิงหรูชิงจะเป็นอะไร นางกับเจ้าก็เคยได้ชื่อว่าเป็นสามีภรรยากัน นางที่มีประวัติถูกหย่ามาแล้ว มีหรือที่จะไม่คู่ควรกับเจ้า บอกมาซิ เพื่อนังแพศยาคนนี้เจ้าจะไม่ไปตามจีบเฟิงหรูชิงกลับมาใช่หรือไม่ เพราะนางใช่หรือไม่”
นางชี้หน้าถานซวงซวงด้วยความโมโห ถามด้วยความคับแค้นใจ
นังแพศยาสมควรตายคนนี้ ถ้ารู้ตัวก็ควรไปจากบ้านสกุลหลิ่วซะ ไม่ใช่มัวแต่ตามเกาะแกะลูกชายของนางแบบหน้าด้านๆ เช่นนี้
“ท่านแม่ พอได้แล้ว!” สีหน้าของหลิ่วอวี้เฉินกลับคืนสู่ภาวะเรียบเฉย เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เรื่องของข้า ข้าจัดการเองได้! ท่านเลิกหาเรื่องถานซวงซวงได้แล้ว ทั้งหมดทั้งมวลเป็นเพราะข้าติดค้างนางไว้”
“เจ้า...” หลิ่วฮูหยินมองดูถานซวงซวงที่ซ่อนตัวอยู่หลังหลิ่วอวี้เฉิน แววตาของนางราวกับมีดที่อาบยาพิษ จ้องดูถานซวงซวงตาไม่กะพริบ
“อย่างที่ข้าพูดไป บ้านสกุลหลิ่วหากมีข้าต้องไม่มีนาง ถานซวงซวง ข้าจะให้เวลาเจ้าสองสามวัน เจ้าควรไปจากที่นี่ซะ อย่าให้ข้าต้องลงไม้ลงมือ!”