เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 301
ตอนที่ 301 คือนางผู้หยิ่งผยอง (4)
หมาป่าสีขาวด่าจนพอใจแล้ว ความโมโหก็ถูกระบายไปพอสมควรแล้ว มันจึงกระโจนเข้าไปกัดคอผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้นจนขาด
ส่วนผู้มีฌานระดับหลิงอู่ตรงหน้าเฟิงหรูชิงล้มลงบนกองเลือด ไร้ลมหายใจ
เสิ่นเยว่ตะลึง
พวกทูตทั้งหลายตกใจจนเป็นลม
ทุกคนต่างคิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้
แคว้นหลงอ้าวไม่นับรวมฮ่องเต้ มีฌานระดับหลิงอู่รวมหกคน
ชั่วพริบตาเดียว กลับตายไปแล้วครึ่งหนึ่ง?
ตอนนี้ เสิ่นเยว่เริ่มตัวสั่น สีหน้าดูกระวนกระวาย
เขารู้สึกพลาด พลาดที่หาเรื่องแคว้นหลิวอวิ๋นโดยไม่ดูจังหวะจะโคน และยิ่งรู้สึกพลาด...ที่ทำร้ายเฟิงเทียนอวี้!
เมื่อเห็นเฟิงหรูชิงเดินเข้ามาใกล้ เขาถอยหลังแบบไม่รู้ตัว “เจ้าจะทำอะไร ข้าเป็นถึงองค์ชายของแคว้นหลงอ้าว ถ้าเจ้าฆ่าข้า แคว้นหลงอ้าวไม่มีทางไว้ชีวิตพวกเจ้าแน่นอน!”
เฟิงหรูชิงหัวเราะในลำคอ
“แคว้นหลงอ้าวไม่ไว้ชีวิตพวกข้าอย่างนั้นหรือ พูดอย่างกับถ้าข้าไม่ฆ่าเจ้า แคว้นหลงอ้าวจะปล่อยพวกเราไปอย่างนั้น”
เสิ่นเยว่รีบพยักหน้า “ถูกต้อง ขอเพียงเจ้าไว้ชีวิตข้า แคว้นหลงอ้าวจะปล่อยพวกเจ้าไป”
เอื้อ!
เฟิงหรูชิงชักกระบี่ขององครักษ์ออกมา กระบี่ฟันควับ อกของเสิ่นเยว่ถูกฟันเป็นแผล เลือดไหลนองไม่หยุด
“เจ้าโง่หรือคิดว่าข้าโง่กันแน่” เฟิงหรูชิงเอานิ้วสัมผัสสันกระบี่ที่เย็นเฉียบ ใบหน้าของนางมีรังสีอำมหิตที่ยังไม่จางหายไป “ท่านพี่ เมื่อครู่เขาทำร้ายท่านอย่างไร ข้าจะทำคืนให้ เอาให้เกือบตายแต่ไม่พิการก็พอ ข้าอยากให้เขารู้ว่าแคว้นหลงอ้าวจะล่มสลายเพราะข้าได้อย่างไร!”
ฉวยโอกาสตอนที่นางไม่อยู่ มาทำร้ายคนของนาง!
ถ้าไม่มีคำสั่งจากฮ่องเต้ของแคว้นหลงอ้าว มีหรือที่เสิ่นเยว่จะกล้าโอหังขนาดนี้
แถมยังพาผู้มีฌานระดับหลิงอู่มาด้วยสามคน?
แสดงให้เห็นว่าพวกเขามาเพราะต้องการยึดแคว้นหลิวอวิ๋น!
ดังนั้น แค่ฆ่าตาแก่สามคนนี้จะมีประโยชน์อะไร สิ่งที่นางต้องการคือแคว้นหลงอ้าวสูญหายไปจากโลก!
ระหว่างที่เฟิงหรูชิงกำลังพูด นางยื่นนิ้วไปชี้ที่หน้าอกเสิ่นเยว่
พลังวิเศษพุ่งออกจากปลายนิ้วของนางมุ่งตรงไปยังจุดตานเถียนของเขา เมื่อถูกพลังวิเศษโจมตี จุดตานเถียนของเขาแตกกระจาย เขาปวดจนกระอักเลือดออกมา ใบหน้าซีดขาว
“เจ้าไม่กลัวคนของจวนเฟิงอวิ๋นจริงหรือ” เขากัดฟันพูด
เฟิงหรูชิงยังย้ำคำเดิม “พูดอย่างกับถ้าข้าไว้ชีวิตเจ้า แล้วเจ้าจะไม่ให้คนของจวนเฟิงอวิ๋นมาหาเรื่องข้าอย่างนั้นล่ะ”
ในเมื่อคนของจวนเฟิงอวิ๋นจะมาหาเรื่องนาง นางลงมือให้มันแล้วๆ ไปเลยจะดีกว่า เริ่มจากจัดการเสิ่นเยว่ แล้วปราบแคว้นหลงอ้าวให้สิ้นซาก ที่เหลือค่อยว่ากันอีกที
“เฟิงหรูชิง เจ้าเหมือนแม่เจ้าไม่มีผิด ผู้หญิงชั่ว!”
เอื้อ!
แววตาของเฟิงหรูชิงดูไม่สบอารมณ์ นางกระทืบอกของเสิ่นเยว่ เสียงของนางดูร้ายกาจทำให้คนหวาดกลัว
“คำพูดเมื่อครู่ เจ้าลองพูดอีกทีซิ?”
เสิ่นเยว่เงียบกริบ
ผู้หญิงคนนี้ร้ายยิ่งกว่าน่าหลานเยียน อย่างน้อยน่าหลานเยียนจะฆ่าก็รีบฆ่า ไม่ใช้วิธีค่อยๆ ทรมานศัตรูแบบนี้!
เฟิงหรูชิงถีบเสิ่นเยว่ เมื่อเห็นว่าเขาไม่พูดอะไร นางจึงยกเท้าออกจากตัวเขา
“ท่านพี่ ข้ายกเขาให้ท่าน อย่าเอาถึงตายล่ะ ข้าจะให้เขาเห็นว่าข้าทำแคว้นหลงอ้าวให้ล่มสลายได้อย่างไร!”
น่าหลานจิ้งมองเฟิงหรูชิงแบบอึ้งๆ
เขามีความรู้สึกที่ยากเกินอธิบาย คิดไม่ถึงว่านางจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือได้ไวเพียงนี้
เสิ่นเยว่ที่ทำตัวโอหังเมื่อสักครู่ บัดนี้กลายเป็นนักโทษของพวกเขาเสียแล้ว
“ชิง...เอ๋อร์...”
เสียงที่อ่อนระทวยดังมาจากด้านหลัง
เมื่อเฟิงหรูชิงได้ยินเสียงนั้น นางไม่สนใจใครอีกแล้ว นางรีบหันหลังแล้วเดินเข้าไปหาเฟิงเทียนอวี้ นางกุมมือเขาแน่น “เสด็จพ่อ หม่อมฉันอยู่นี่เพคะ”
เฟิงเทียนอวี้มองดูหญิงสาวตาไม่กะพริบ ในขณะที่ภาพกำลังเลือนราง เขาเห็นใบหน้างดงามที่มีรอยยิ้มเหมือนเมื่อครั้งสิบหกปีก่อน