เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 300

ตอนที่ 300 คือนางผู้หยิ่งผยอง (3)

“ยังมีใครอีกที่ทำร้ายเสด็จพ่อข้า”

ดวงตาของหญิงสาวมองไปทางกลุ่มคนของแคว้นหลงอ้าว สีหน้าของนางดูหยิ่งผยอง น้ำเสียงโอหัง รังสีอำมหิตแผ่ซ่าน

“ผู้มีฌานระดับหลิงอู่!”

ยอดฝีมือคนหนึ่งของแคว้นหลงอ้าวตั้งสติได้ เขาสีหน้าเปลี่ยนและพูดด้วยความตกใจว่า “เจ้าคือผู้มีฌานระดับหลิงอู่!”

ผู้มีฌานระดับหลิงอู่เป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในสี่แคว้น

สมัยก่อนมีเพียงน่าหลานฮองเฮาเพียงคนเดียวที่มีพลังของผู้มีฌานระดับหลิงอู่แม้ว่านางอายุยังน้อย

นอกจากนางแล้ว ไม่มีใครที่มีพรสวรรค์อันเก่งกาจเช่นนี้!

ที่เสิ่นเยว่ได้เป็นผู้มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งก็เพราะเขามีกำลังความสามารถของผู้มีฌานระดับเจิ่นอู่ขั้นกลางตั้งแต่อายุเพียงยี่สิบกว่า ในโลกปุถุชนความสามารถระดับนี้ถือว่าเก่งกาจมากพอแล้ว

แต่เฟิงหรูชิงเพิ่งจะอายุไม่เท่าไร

ผู้มีฌานระดับหลิงอู่ที่อายุเพียงสิบหกปี?

พรสวรรค์อะไรกันที่ทำให้นางมีพลังที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

ที่ผ่านนางนางถูกเรียกว่าพวกไม่เอาถ่านมาตลอด!

เสิ่นเยว่ถอยหลังไปอย่างลุกลี้ลุกลน

คำพูดที่เขาเพิ่งดูหมิ่นเฟิงหรูชิงไปสักครู่ เปรียบเสมือนฝ่ามือใหญ่ๆ ตบเขาไปที่หน้าของเขาเองอย่างแรง รู้สึกขายหน้าจนอยากมุดแผ่นดินหนี

เฟิงหรูชิงคือคนไม่เอาถ่าน? ถ้านางเป็นคนไม่เอาถ่าน แล้วอย่างเขาเรียกว่าเอาอะไร

เอาอ่าวอย่างนั้นหรือ

เสิ่นเยว่กำหมัดแน่น เขาคิดว่าสิ่งที่พบเจอในวันนี้ผิดจากที่เขาเคยรู้มาตลอด

ไม่ว่าอย่างไร ผู้หญิงอย่างเฟิงหรูชิงก็ทำให้เขารู้สึกสนใจได้จริงๆ !

“เฟิงหรูชิง!” เสิ่นเยว่ตั้งใจสติได้ เขายิ้มแสยะ “ข้ายอมรับว่าเจ้ามีพรสวรรค์ แต่คู่หมั้นของจื่อเยียนเป็นผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น ที่แคว้นหลงอ้าวมีกำลังความสามารถได้อย่างทุกวันนี้ หนีไม่พ้นการสนับสนุนจากจวนเฟิงอวิ๋น ข้าจะไม่เอาความที่เจ้าฆ่าคนของข้า ขอเพียงเจ้ายอมเป็นเมียข้า!”

“ผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น?”

เฟิงหรูชิงหัวเราะหึ

ตอนอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษ มีผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋นคนหนึ่งที่เกือบตายด้วยน้ำมือของนางแล้วส่วนแคว้นหลงอ้าวในตอนนี้ ก็แค่พึ่งพาผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋นเท่านั้น

เฟิงหรูชิงเดินตรงไปข้างหน้า นางพุ่งหมัดไปที่ผู้มีฌานระดับหลิงอู่อีกคนหนึ่ง

ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้นตกใจหน้าซีด เขารีบพลิกตัวหลบหมัดของนาง

น่าเสียดายที่มันช้าไปหน่อย หมัดของเฟิงหรูชิงกระแทกลงบนหน้าอกของเขาเต็มแรง พลังวิเศษในตัวของเขาปั่นป่วน แตกกระสานซ่านเซ็นไปทั่วร่างกาย

พลังวิเศษที่กระจัดกระจายไม่อาจควบคุมทำให้เขาทนต่อไปไม่ไหว เสียงเอื้อดังขึ้น เขากระอักเลือดออกมา

“บังอาจ!”

ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนสุดท้ายสีหน้าเปลี่ยน เขาชิงจังหวะที่เพื่อนของเขายังไม่ตาย รีบพุ่งเข้าหาเฟิงหรูชิง

ตอนนี้ หมาป่าสีขาวชักทนดูไม่ได้!

เจ้านายข้าชอบสู้แบบหนึ่งต่อหนึ่ง เจ้าจะมาสอดทำไม

ดังนั้น...

หมาป่าสีขาวเห่าด้วยความโมโห มันกระโจนเข้าใส่ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้น พลังทั้งหมดมารวมอยู่ที่อุ้งเท้าของมัน มันตบเท้าเข้าไปที่ผู้มีฌานระดับหลิงอู่คนนั้นอย่างแรง

พลังตบของมันรุนแรงมาก บวกกับการที่ชายผู้นั้นไม่ทันได้ระวัง กายของเขาโซซัดโซเซ อีกนิดเดียวก็ล้มพับลงกับพื้นอย่างขายหน้าแล้ว

“อู๊วๆ !”

หมาป่าสีขาวชี้หน้าชายคนนั้นด้วยความโมโห ราวกับเป็นหมาป่าอันธพาลยืนด่าไม่หยุด

“นี่มัน...”

หมาป่าสีขาวระดับสี่?

เมื่อหมาป่าสีขาวออกหน้า พลังของมันก็เก็บซ่อนไว้ไม่ได้อีกต่อไป ดังนั้นทุกคนจึงรู้ว่าหมาป่าของจวนองค์หญิงตัวนี้เลื่อนระดับเป็นหมาป่าระดับสี่?

องค์หญิงหายตัวไปสองเดือน ได้เจออะไรมาบ้าง ไม่เพียงแค่นางบรรลุฌานระดับหลิงอู่ แม้แต่หมาป่ายังกลายหมาป่าระดับสี่ด้วย

หลิ่วอวี้เฉินมือสั่น เขากลืนความขมขื่นลงคอ

เขาก้มหน้า มีเพียงการทำเช่นนี้จึงข่มใจตัวเองไม่ให้สนใจเฟิงหรูชิงได้