เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 302
ตอนที่ 302 พวกเขาช่างดุร้ายเหลือเกิน (1)
“เจ้าช่างเหมือน...แม่เจ้าจริงๆ...แค่กๆ !”
เฟิงเทียนอวี้พูดได้ไม่กี่คำก็ไอ มุมปากของเขามีเลือดไหลม่านตาเบิกกว้างสีหน้าท่าทางคล้ายกับเปลวเทียนที่ริบหรี่
“เสด็จพ่อ!”
สีหน้าของเฟิงหรูชิงเปลี่ยนไปทันที
เดิมอาการของฮ่องเต้ยังพอประคับประคองได้ครึ่งปี แต่วันนี้เขาใช้พลังวิเศษจึงทำให้พิษแผ่ซ่านไปทั่วร่างเกินกว่าจะควบคุม
ดูท่าเขาคงอยู่ได้อีกแค่เดือนเดียว!
“ท่านลุง ท่านพาเสด็จพ่อไปพักก่อน” เฟิงหรูชิงค่อยๆ ยืนขึ้น แววตาของนางมีประกายเด็ดเดี่ยว “เรื่องที่เหลือ ข้าจะเป็นคนจัดการเอง”
ในที่สุดน่าหลานฉางเฉียนก็เปิดปากถามในสิ่งที่ก่อนหน้านี้พูดไม่ออก
“ฝ่าบาท จะมีทางรอดหรือไม่”
อาการบาดเจ็บฟื้นฟูไม่ยาก แต่การขับพิษออกจากร่างกายนั้นไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด
“เสด็จพ่อต้องไม่เป็นอะไร!” แววตาของเฟิงหรูชิงดูเศร้า
ไม่ว่าอย่างไร...ภายในเวลาหนึ่งเดือน นางจะทำให้เสด็จพ่อหายเป็นปลิดทิ้งให้ได้
...
เนื่องจากหมาป่าสีขาวเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็ว เฟิงหรูชิงขี่หลังมันมา จึงมาถึงวังหลวงก่อนคนอื่นๆ
ส่วนคนของทัพเลือดเหล็กตามมาถึงในภายหลัง
ในชั่ววินาทีที่ทัพเลือดเหล็กปรากฏตัว แววตาของทุกคนดูตกใจไม่เชื่อสายตาของตัวเอง
เสิ่นเยว่องค์ชายสองของแคว้นหลงอ้าวตกตะลึงยิ่งกว่าใครๆ
เขารู้สึกได้ว่า ทหารทุกคนของทัพเลือดเหล็กมีกำลังความสามารถมากกว่าเขา
แถมยังมีทหารสองนายที่บรรลุฌานระดับหลิงอู่แล้ว
“ถังจือ” เฟิงหรูชิงน้ำเสียงเข้ม “เจ้าพาทัพเลือดเหล็กไปจับตัวฮ่องเต้ของแคว้นหลงอ้าวมาให้ข้า! ใครขวางทางฆ่ามันให้หมด!”
“เจ้าค่ะ นายหญิง”
ถังจือพูดด้วยความนอบน้อม
ครั้งนี้แคว้นหลงอ้าวทำให้นายท่านโมโหอย่างถึงที่สุด ดังนั้นจุดจบของพวกเขาคือบ้านเมืองล่มสลาย
“อีกอย่าง ให้พวกเจ้าจับมาแค่พวกเชื้อพระวงศ์ ห้ามทำอะไรพวกชาวบ้าน เว้นเสียแต่พวกเขาลงมือก่อน”
นางไม่ใช่ฆาตกรโหดเหี้ยมอำมหิตที่ฆ่าคนไม่เลือกหน้า
และไม่ใช่คนที่เห็นชีวิตของผู้อื่นเป็นผักปลา
คนที่นางจะฆ่ามีเพียงคนที่รุกรานแคว้นหลิวอวิ๋น ไม่ใช่เพราะการต่อสู้กันนิดหน่อย ก็จะเข่นฆ่าคนของแคว้นหลงอ้าวให้หมดสิ้น
“ทราบแล้วเจ้าค่ะ” แววตาของถังจือดูน่ากลัว
สิบกว่าปีก่อน นางเคยติดตามฮองเฮาบุกเข้าแคว้นหลงอ้าวมา บัดนี้แคว้นหลงอ้าวจะต้องล่มสลายด้วยฝีมือขององค์หญิง
เสิ่นเยว่มองดูเฟิงหรูชิงแบบไม่เชื่อสายตาตัวเอง “เจ้าคิดว่าลำพังกำลังความสามารถของเจ้า จะรับมือกับแคว้นหลงอ้าวของพวกข้าได้หรือ”
นังคนนี้ เอาความมั่นใจมากจากไหนกัน
“บอกให้มันหุบปากเดี๋ยวนี้!” เฟิงหรูชิงน้ำเสียงแข็งกร้าว
น่าหลานจิ้งถอดรองเท้าออก แล้วยัดเข้าไปในปากเสิ่นเยว่
เสิ่นเยว่ทำได้เพียงส่งเสียงอีๆ อาๆ พูดออกมาเป็นภาษาไม่ได้อีกแล้ว
เฟิงหรูชิงวางฝ่าเท้าลงบนอกของเขา รอยยิ้มของนางดูชั่วร้าย “รอไม่นานหรอก อีกเดี๋ยว ข้าจะให้ฮ่องเต้ของเจ้ามาอยู่เป็นเพื่อน”
เมื่อพูดจบ นางจึงยกเท้าออก
“เจ้าหมาป่า พวกเรากลับกันเถอะ”
...
หน้าทางเข้าจวนองค์หญิง
ฉินเฉินหยุดเดินแล้วหันหลังไปมองเสี่ยวหลัวลี่ที่อยู่ข้างๆ ท่าทางราวกับขอทาน สีหน้าของเขาดูไร้อารมณ์ “ข้ารับปากชิงชิงว่าจะส่งพวกเจ้ามาที่นี่ พวกเจ้ากลับบ้านไปเถอะ”
ถังอิ่นเอานิ้วจับชายเสื้ออาการเคอะเขิน สายตาของนางจับจ้องไปที่ประตูจวนองค์หญิง นางอยากขออยู่ต่อหลายต่อหลายครั้ง แต่เมื่อเห็นสีหน้าที่เย็นชาของชายหนุ่ม ก็ไม่กล้าพูดจาให้มากความ
น้องชายขององค์หญิงดุชะมัด ไม่อ่อนโยนเหมือนองค์หญิงเลยสักนิด
“เอ่อ...” ถังอิ่นกัดริมฝีปาก “บ้านที่ข้าเคยพักก่อนหน้านี้เป็นบ้านเช่าน่ะ ครบตามสัญญาแล้ว ข้าไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน”