เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 307
ตอนที่ 307 หมาป่าจวนองค์หญิงบ้าไปแล้ว (2)
หมาป่าตัวนี้ บ้าไปแล้วจริงๆ !
ปกติให้มันทำตัวน่ารักไม่ค่อยจะยอมทำ วันนี้ทำเอาชาวบ้านทั้งเมืองรู้ว่าหมาป่าของจวนองค์หญิงกลายเป็นหมาบ้านไปแล้ว มันทำให้องค์หญิงขายหน้าจริงๆ
“เอาเถอะ เจ้าไม่ยอมบอกข้าว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะไม่สนแล้ว เดี๋ยวท่านตาข้าจะไปคิดบัญชีกับสกุลหลิว เจ้าคงไม่ไปสินะ อย่างนั้นข้าให้เฉินเอ๋อร์ไปแทนข้าแล้วกัน”
บ้านสกุลหลิว?
หมาป่าสีขาวลุกขึ้นอย่างตกใจ
ถูกต้อง ต้องเป็นตาเฒ่าสกุลหลิวนั่นแน่ๆ ก่อนนี้เขาอยากได้ผลเทียนหลิงกั่วของมันมาก! ต้องเป็นเขาที่ขโมยไปแน่ๆ !
“โฮ่งๆ !” หมาป่าสีขาวเห่ารับ ใช้เท้าสะกิดเฟิงหรูชิง
เฟิงหรูชิงมองดูหมาป่าสีขาวด้วยท่าทีสงสัย “เจ้าอยากไปด้วยหรือ”
หมาป่าสีขาวผงกหัวเต็มแรง “โฮ่ง!”
มันจะไปฆ่าตาเฒ่านั่น บังอาจมาขโมยผลเทียนหลิงกั่วของมัน!
“เจ้าช่วยพูดให้เหมือนหมาป่าหน่อยได้หรือไม่” เฟิงหรูชิงรู้สึกเบื่อหน่าย
ให้หมาป่าสีขาวออกไปด้วย เหตุใดนางจึงรู้สึกว่า...นางต้องขายหน้าย่อยยับด้วยนะ
“โฮ่งๆ !”
“...”
แย่แล้ว หมาป่าตัวนี้เห่าหอนแบบหมาป่าไม่ได้แล้ว ไม่รู้ว่ามันไปโดนอะไรกระทบกระเทือนจิตใจมา
เฟิงหรูชิงหยิบผลเทียนหลิงกั่วออกมา ขณะที่กำลังจะกัด มองไปเห็นสายตาของหมาป่าสีขาวที่มองดูผลเทียนหลิงกั่วในมือของนางตาไม่กะพริบ
แววตาของมันดูอยากกิน ดูโกรธ และดูเหมือน...กำลังเสียใจ?
หรือว่า...
“ผลเทียนหลิงกั่วที่เจ้าซ่อนไว้ถูกขโมยไปใช่หรือไม่”
ทันใดนั้นดวงตาของหมาป่าสีขาวก็มีน้ำตาไหลนองออกมา มันดูเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ดูน่าสมเพชเวทนา
เป็นดังคาด
ในที่สุดเฟิงหรูชิงก็รู้สาเหตุที่หมาป่าสีขาวแสดงท่าทีแบบหมาบ้า นางเบื่อหน่ายจนพูดอะไรไม่ออก
ในโลกนี้ มีสิ่งเดียวที่ทำให้หมาป่าสีขาวเป็นบ้าได้ นั่นก็คือผลเทียนหลิงกั่ว!
“ถ้าเจ้าช่วยจับคนสกุลหลิวมาให้ข้า ข้าจะให้ผลเทียนหลิงกั่วสิบลูกเป็นรางวัล”
หมาป่าสีขาวตาเป็นประกาย แต่ทันใดนั้นก็เปลี่ยนเป็นแววตาเศร้า
ผลเทียนหลิงกั่วสิบลูก หากเทียบกับที่มันซ่อนเอาไว้ มันเทียบกันไม่ได้เลย
ฮือๆ
ตาเฒ่าชั่วสกุลหลิวที่สมควรตายคนนั้น! มันเลวจริงๆ แม้แต่ผลเทียนหลิงกั่วของหมาป่ายังกล้าขโมยไป!
“อีกอย่าง เวลาอยู่ข้างนอกให้พูดภาษาหมาป่า อย่าทำให้ข้าขายหน้า”
“อู๊ว โฮ่ง”
หมาป่าสีขาวรีบเห่ารับ ถ้าให้ผลเทียนหลิงกั่ว จะให้มันทำอะไรก็ยอม
เฟิงหรูชิงขมวดคิ้ว
หมาป่าสีขาวตกใจตัวสั่น มันตั้งสติได้ “อู๊ว”
“รีบไปบ้านสกุลหลิวซะ จับคนสกุลหลิวมาให้ข้า”
ครั้งนี้ หลิวอวี๋นเซียวขัดพระบัญชาเสด็จพ่อแม้ในยามที่บ้านเมืองมีภัย เขาสมควรได้รับโทษ!
และเฟิงหรูชิงเชื่อว่า หากนางไม่ได้อยู่ที่นั่น ต่อให้เสด็จพ่อและท่านตากับพวกศัตรูมีกำลังทัดเทียมกัน หลิวอวี๋นเซียวจะต้องลอบกัดเสด็จพ่อแน่นอน
คนแบบนี้จะเก็บไว้ไม่ได้
แต่เมี่อวานตอนที่ท่านตาตั้งใจจะไปคิดบัญชีกับสกุลหลิว หลิวอวี๋นเซียวก็ฉวยโอกาสตอนช่วงโกลาหลหนีไปเสียแล้ว อีกทั้งในวังหลวงก็วุ่นวายไปหมด ส่วนนางต้องรีบกลับมาปลูกยาวิเศษ ตอนนี้ไม่มีเวลาสนใจพวกสกุลหลิว
หากไปตอนนี้...คงสายเสียแล้ว
ต่อให้หนีไปได้ เห็นทีว่าทั้งสกุลหลิวจะมีเพียงหลิวอวี๋นเซียวเพียงคนเดียวเท่านั้น คนอื่นๆ ไม่มีทางหนีไปตอนกลางคืนได้
ต่อให้หลิวอวี๋นเซียวไม่อยู่บ้าน แต่เพื่อความปลอดภัย เฟิงหรูชิงจึงให้หมาป่าสีขาวคอยคุ้มกันท่านตา จะได้ช่วยป้องกันเรื่องไม่คาดคิด
ความจริงเป็นดังที่เฟิงหรูชิงคาดการณ์ไว้ เมื่อคืนหลิวอวี๋นเซียวเห็นเหตุการณ์ไม่ดีจึงตัดสินใจหนีไป เขาไม่กลับไปที่บ้านสกุลหลิว ดังนั้นคนของจวนแม่ทัพจึงไปเสียเที่ยว
คนที่ฝ่าฝืนพระบัญชาคือหลิวอวี๋นเซียว จึงลงโทษเขาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น ถึงอย่างไรแคว้นหลิวอวิ๋นก็ปกครองด้วยกฎหมาย ต่อให้เป็นเชื้อพระวงศ์ก็ไม่อาจตัดสินโทษใครก็ได้ตามอำเภอใจ
ดังนั้น คนของจวนแม่ทัพทำได้เพียงปิดล้อมบ้านสกุลหลิวไว้ ไม่ให้คนที่อยู่ข้างในออกมาภายนอกแม้เพียงก้าวเดียว นั่นเท่ากับเปลี่ยนบ้านสกุลหลิวให้กลายเป็นคุกนักโทษ ส่วนคนสกุลหลิวก็กลายเป็นผู้ต้องสงสัยที่ถูกคุมตัวอยู่ในคุกชั่วคราว