เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 308

ตอนที่ 308 หมาป่าจวนองค์หญิงบ้าไปแล้ว (3)

หมาป่าสีขาวหาตัวหลิวอวี๋นเซียวเพื่อแก้แค้นไม่ได้ มันรู้สึกโมโหมาก จึงพังบ้านสกุลหลิวเสียจนราบคาบ นอกจากมันจะเหยียบวัตดุดิบอาหารในครัวของบ้านสกุลหลิวเสียเละ มันยังอึและฉี่ลงในบ่อน้ำกินน้ำใช้ด้วย แต่มันยังรู้สึกไม่สาแก่ใจ จึงบังคับให้คนของจวนแม่ทัพช่วยกันขับถ่ายลงในบ่อน้ำด้วย

คนสกุลหลิวไม่สามารถออกนอกบ้านได้ แต่อย่าไรพวกเขาก็ต้องกินข้าวดื่มน้ำ หากวัตถุดิบยังใช้ไม่หมดก็จะไม่มีคนมาส่งเพิ่ม น้ำที่ดื่มก็ต้องดื่มจากในบ่อนั่น

เมื่อจัดการเรียบร้อย หมาป่าสีขาวก็กลับจวนอย่างสบายใจ

คนที่ไปกับมันเมื่อเห็นมันทำกับคนสกุลหลิวเช่นนี้ ก็สงสัยว่ามันมีความแค้นอะไรกับคนสกุลหลิวหนักหนา ถึงได้เหยียดหยามคนพวกนั้นรุนแรงเช่นนี้

จนกระทั่งเฟิงหรูชิงพูดความจริงออกมา คนพวกนั้นจึงเข้าใจว่าที่แท้เป็นเพราะหลิวอวี๋นเซียวที่ทำให้หมาป่าเสียสติได้ขนาดนี้

มิน่าล่ะหลังจากเมื่อคืนหมาป่ากลายเป็นบ้า ที่แท้เป็นเพราะเจอหลิวอวี๋นเซียวในงานเลี้ยง เลยทำให้มันนึกถึงฝันร้ายเมื่อครั้งก่อนและกลายเป็นบ้าแบบนี้

มันเป็นความผิดของหลิวอวี๋นเซียวคนเดียว!

ตอนนี้หลิวอวี๋นเซียวไปแอบอยู่ในป่าลึกไม่กล้าออกมา เขาจึงไม่รู้ว่าตอนนี้ชื่อเสียงของเขาในแคว้นหลิวอวิ๋น ไม่สิ ในทวีปทั้งทวีปนี้เป็นที่รู้จักไปทั่วแล้ว

แต่น่าเสียดาย ที่มันดันเป็นชื่อเสียงที่เลวร้าย

...

“หลิวลี่”

จวนองค์หญิงเมื่อเทียบกับโลกภายนอกที่อึกทึกครึกโครม มันดูสงบอย่างเห็นได้ชัด

นางยกยาวิเศษที่เพิ่งต้มเสร็จออกมา จากนั้นแบ่งลงในถ้วยแล้วพูดว่า “เจ้าเอายาพวกนี้ไปให้พวกขุนนางใหญ่ เมื่อคืนพวกเขาได้รับบาดเจ็บจากการช่วยปกป้องแคว้นหลิวอวิ๋น เดี๋ยวเจ้ายกออกไปให้พวกเขา”

ขุนนางบางคนกินผลไป๋เฉ่ากั่วแล้วอาการดีขึ้นมาก บางคนอาการสาหัส ต้องกินยาต้มถึงจะช่วยให้อาการดีขึ้นได้โดยเร็ว

แล้วยาวิเศษพวกนี้ได้มาจากไหน

แม้ยาวิเศษที่เก็บอยู่อีกมิติหนึ่งจะถูกกินเกลี้ยง แต่บนเขาท้ายจวนยังมียาวิเศษระดับสามที่พวกสัตว์วิเศษเป็นผู้ปลูก ยาวิเศษเหล่านั้นมีมากมายนับไม่ถ้วน มีพอให้เฟิงหรูชิงใช้ได้ตามอำเภอใจ

“นอกจากนั้น ในหมู่คนพวกนั้นยังมีขุนนางในจวนแม่ทัพและมีคนที่ภักดีกับเสด็จพ่อ” เฟิงหรูชิงพูดงึมงำอยู่สักครู่ “ชิงหลิง เจ้าไปกับหลิวลี่ เอายาวิเศษระดับสามห้าต้น ระดับสองสิบต้น ระดับหนึ่งร้อยต้นไปมอบให้แต่ละจวน”

ชิงหลิงตะลึง “ยาวิเศษมากมายขนาดนี้ บ่าวยกไม่ไหวเพคะ” เฟิงหรูชิงเอามือลูบคาง พอมองไปเห็นถังอิ่นที่กำลังเดินเข้ามา จู่ๆ เฟิงหรูชิงก็ยิ้มขึ้น

“ถังอิ่น ข้าขอยืมถุงเก็บของเจ้าหน่อยสิ เดี๋ยวใช้เสร็จข้าจะคืนให้” ถังอิ่นช่างมีน้ำใจ นางปลดถุงเก็บของออกมาแล้วยืนให้เฟิงหรูชิง

“เอาไปสิ ข้าให้เจ้าทั้งหมดเลย ข้าไม่ต้องการแล้ว ข้าให้เจ้า”

ในตำราว่าไว้ สำหรับผู้หญิงแล้วต้องมีน้ำใจ ผู้หญิงไม่ชอบคนขี้เหนียว

ขอเพียงมีน้ำใจ ถึงจะได้ใจของนาง!

นางมีน้ำใจขนาดนี้ เสี่ยวชิงจะชอบนางหรือเปล่านะ

คิดดูแล้วก็มีความสุข!

“ถือว่านี่เป็นค่าเช่าบ้านของเจ้าแล้วกัน เจ้าอยากอยู่ที่จวนองค์หญิงนานแค่ไหนก็ได้”

เฟิงหรูชิงรับถุงเก็บของมาด้วยรอยยิ้ม เมื่อเอาของที่อยู่ในถุงไปเก็บไว้ในอีกมิติหนึ่งเสร็จ ก็โยนถุงให้ชิงหลิง

“มีถุงเก็บของนี่ พวกเจ้าก็ขนยาทั้งหมดได้ในรอบเดียว ไม่ต้องไปๆ มาๆ ให้ยุ่งยาก”

ชิงหลิงตื่นเต้น นั่นถือถุงเก็บของหรือเนี่ย ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

สาวน้อยที่ชอบปีนกำแพงคนนี้ช่างมีน้ำใจเหลือเกิน!

เมื่อมีถุงเก็บของ พวกนางสะดวกขึ้นเยอะ ชิงหลิงนางยิ้มและรับถุงเก็บของด้วยความดีใจ

“องค์หญิง บ่าวไปทำงานตามที่สั่งแล้วนะเพคะ”