เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 306
ตอนที่ 306 หมาป่าจวนองค์หญิงบ้าไปแล้ว (1)
เชียนหนิงอยากบอกให้เฟิงหรูชิงรู้ว่า คุณหนูของนางชอบเฟิงหรูชิงมาก เหมือนคำติดอยู่ที่ปาก พูดออกไปไม่ได้ สุดท้ายนางจึงทำได้เพียงมองดูถังอิ่นแล้วหันหลังเดินจากไป
ตอนนี้คุณหนูอยู่ใกล้ๆ เฟิงหรูชิง คุณคงปลอดภัยกว่าอยู่กับนาง!
ภาพของเชียนหนิงค่อยๆ หายไปในความมืด กระต่ายวิเศษพาถังอิ่นไปยังห้องรับแขก สวนในจวนองค์หญิงกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้งค่ำคืนอันเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องไปทั่วทุกมุมของจวนองค์หญิง
เช้าวันรุ่งขึ้น
สรรพสิ่งยังคงหลับใหล คนทั้งหลายยังอยู่ในนิทรา
เสียงหอนหมาป่าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด โกรธแค้นและสิ้นหวังดังออกมาจากจวนองค์หญิง เสียงแว่วไปทั่วทั้งหัวถนน
...
เมื่อกลับมาถึงจวนองค์หญิง หมาป่าสีขาวไม่ได้ลิ้มรสของผลเทียนหลิงกั่วเป็นเวลานานมากแล้ว ผลเทียนหลิงกั่วที่มันซ่อนไว้ในก้น มันเอาออกมากินตอนอยู่ที่ป่าแห่งสัตว์วิเศษไปนานแล้ว
โชคดีที่มันไม่ได้ซ่อนผลเทียนหลิงกั่วไว้แค่ที่เดียว เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้านายที่แสนขี้งกมาเจอเข้า มันแบ่งที่ซ่อนไว้หลายๆ จุด
แต่เมื่อมันขุดหลุมออก มันก็ต้องตะลึง
กล่องที่มันเคยฝังไว้ในดิน ไม่รู้ใครมาเปิดของมันออก ผลเทียนหลิงกั่วที่เก็บไว้หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงกล่องเปล่าๆ ไว้ให้มันดูต่างหน้า
มันเจ็บในหัวใจจนแทบกระอักเลือดออกมา มันรีบไปดูจุดเก็บซ่อนผลเทียนหลิงกั่วอีกที่หนึ่ง มันขุดดินอยู่นานแต่สุดท้ายก็เจอเพียงกล่องอันว่างเปล่า
“อู๊ว!”
หมาป่าสีขาวน้ำตานอง ผลเทียนหลิงกั่ว ผลเทียนหลิงกั่วของมัน...โดนขโมยไปแล้ว ถูกขโมยเกลี้ยง!
มันอุตส่าห์ประหยัด อดทนเก็บมาเป็นเวลาหลายเดือน ถึงเก็บผลเทียนหลิงกั่วได้มากมายขนาดนั้น!
แต่กลับหายเกลี้ยง!
“อู๊ว!”
“อู๊ว!”
“โฮ่ง!”
“โฮ่งๆ ๆ ! ! !”
เมื่อชิงหลิงลืมตาขึ้นก็ได้ยินเสียงหอนอันแสนโมโหของหมาป่าสีขาวดังมาจากเขาท้ายจวน จากนั้นเสียงหอนของหมาป่าก็ค่อยๆ กลายเป็นเสียงเห่าของหมาบ้าน นางรู้สึกงุนงงไปหมด
“หมาป่าสีขาว...บ้าไปแล้วเหรอ”
ไม่ได้มีเพียงชิงหลิงเท่านั้น แม้แต่คนที่อาศัยอยู่ละแวกจวนองค์หญิงหรือคนที่เดินอยู่ตามถนนก็ล้วนได้ยินเสียงเห่าหอนที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง
ทุกคนที่ได้ยินรู้สึกใจหวิวๆ หมาป่าของจวนองค์หญิงตัวนี้ ไม่รู้ไปโดนอะไรมา ถึงกลายเป็นบ้าไป!
มันลืมกระทั่งความเป็นหมาป่า แล้วเห่าอย่างกับหมาบ้าน!
ผู้คนเคยได้ยินมาว่าหมาบ้านเอาอย่างหมาป่าเวลาเห่าหอน การที่หมาป่าเห่าอย่างหมาบ้านได้เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก!
แม้จะไม่เหมือนเป๊ะ แต่ทุกคนต่างเข้าใจว่าหมาป่าสีขาวบ้าไปแล้วจริงๆ !
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนที่เดินอยู่ด้านหน้าจวนองค์หญิงจึงพากันเดินอ้อมหนี ส่วนพวกขี้กลัวถึงขั้นย้ายบ้านหนีเลยก็มี หมาป่าบ้า ย่อมน่ากลัวยิ่งกว่าหมาป่าธรรมดาหลายเท่า!
...
เมื่อเฟิงหรูชิงไปถึงเขาท้ายจวน ก็พบหมาป่าสีขาวกำลังร้องไห้ฟูมฟาย สภาพของมันดูน่าเวทนา น่าสงสารยิ่งนัก นางเพิ่งเคยเห็นหมาป่าสีขาวในสภาพแบบนี้เป็นครั้งแรก
“เจ้าหมาป่า” เฟิงหรูชิงรีบเดินเข้าไป สีหน้าเซ็ง “วันนี้เจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร”
“อู๊ว โฮ่ง!”
ผลเทียนหลิงกั่ว ผลเทียนหลิงกั่วถูกขโมยไปแล้ว ฮือๆ
“เจ้าทำตัวให้มันปกติหน่อยได้หรือไม่”
“อู๊ว โฮ่ง!”
“เจ้าเป็นหมาป่า ไม่ใช่หมาบ้าน!”
“โฮ่งๆ ๆ ! ! !”
หมาป่าสีขาวกอดขาเฟิงหรูชิงแน่น มันร้องไห้จนยืนโซซัดโซเซ
ผลเทียนหลิงกั่วถูกขโมยไป ต่อให้เจ้านายโอ๋มันด้วยการหอมแก้ม กอด หรืออุ้ม ก็ไม่ช่วยให้มันรู้สึกดีขึ้นใจของมันแหลกสลาย ไม่อาจประกอบคืนมาดังเดิมได้
สีหน้าของเฟิงหรูชิงดูเซ็งอย่างเห็นได้ชัด