เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 303

ตอนที่ 303 พวกเขาช่างดุร้ายเหลือเกิน (2)

เชียนหนิงมองดูถังอิ่นด้วยความตกใจ

ทั้งๆ ที่พวกนางตั้งใจซื้อบ้านข้างๆ จวนองค์หญิงสำหรับแผนการระยะยาว แต่มันกลายเป็นบ้านเช่าไปตั้งแต่เมื่อไร

เหตุใดนางจึงไม่รู้

“อ้อ” ฉินเฉินน้ำเสียงราบเรียบ

มีเพียงเวลาที่เขาอยู่กับเฟิงหรูชิง เขาถึงกลายเป็นคนอ่อนโยนแบบนั้น

“แล้ว...” ถังอิ่นดูเขินอายกว่าเดิม นางก้มหน้า “องค์หญิงชอบผู้หญิงแบบไหนหรือ”

ฉินเฉินเม้มริมฝีปาก ท่าทางของเขาดูเคร่งขรึมกว่าเดิม รอบกายของเขาแผ่ไอเย็นยะเยือก ให้สายลมยามค่ำคืนพัดพาความหมายไปบอกนาง

“นางไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย”

ไม่ชอบผู้หญิงหรือ

นางไม่ชอบ...ผู้หญิง?

ถังอิ่นรู้สึกเหมือนโดนตบหน้าเข้าให้ นางมีอาการวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม ขาทั้งสองข้างแทบยืนไม่อยู่ นางนั่งจุ้มปุ๊กลงกับพื้น

ฉินเฉินรับผิดชอบพาถังอิ่นมาเฉยๆ ที่เหลือเขาไม่สนใจอะไรแล้ว ฉินเฉินหันหลังกลับ ตั้งใจว่าจะไปพบเฟิงหรูชิงที่วังหลวง

แต่พอเขาหันหลังไป ก็เห็นหญิงสาวที่ขี่หลังหมาป่าสีขาวมาในความมืด

นางดูงดงามกว่าหญิงอื่นใดในโลกหล้า

เปรียบเสมือนแสงส่องประกายเพียงหนึ่งเดียวในยามค่ำคืน

“ฮือๆ”

ถังอิ่นไม่ทันสังเกตว่าเฟิงหรูชิงเดินทางกลับมาแล้ว นางน้ำตาคลอ เดิมหน้าตาก็มอมแมมอยู่แล้วกลับร้องไห้ซ้ำ จะเลอะเทอะแค่ไหน ดูน่าสงสารเหลือเกิน

เฟิงหรูชิงมองไปเห็นถังอิ่นที่นั่งร้องไห้อยู่หน้าประตู นางส่งสายตาให้ฉินเฉินรู้แล้วพูดว่า “เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ตรงนี้ข้าจะจัดการเอง”

“ได้”

ฉินเฉินพยักหน้าเบาๆ เขามองดูเฟิงหรูชิงจากนั้นก็เดินเข้าไปในจวนองค์หญิง

ถังอิ่นส่งเสียงร้องไห้ไม่หยุด แต่เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็ได้พบเฟิงหรูชิงอยู่ตรงหน้า

“เจ้ามาทำอะไรที่นี่” เฟิงหรูชิงถามอย่างหน้านิ่วคิ้วขมวด

ถังอิ่นตาแดงก่ำ “ข้าง่วง ข้าหิว ข้าไม่มีที่ไป ฮือๆ”

นางลำบากมาสองเดือนถึงได้พบกับเฟิงหรูชิง สุดท้าย...หลังเฟิงหรูชิงช่วยนางเสร็จ ก็จะทิ้งนางไป

“เจ้าอยู่บ้านข้างๆ จวนข้าไม่ใช่หรือ”

แม่สาวคนนี้เพื่อที่จะปีนกำแพงข้ามมา อุตส่าห์มาอยู่บ้านข้างๆ แล้วจะไม่มีที่ไปได้อย่างไร

ถังอิ่นใช้มือเลอะๆ ของนางปาดน้ำตา “ข้าไม่อยู่ตั้งหลายเดือน เจ้าของบ้านไม่ให้ข้าเช่าต่อแล้ว แถมข้างนอกคนเลวก็เยอะ คุณลุงบ้านข้างๆ ก็ดุเหลือเกิน ครั้งก่อนเชียนหนิงเผลอไปถอนต้นไม้ของเขา เขาก็ชักกระบี่ออกมาวิ่งไล่ฟันพวกข้า คนเลวพวกนั้นคิดรังแกข้าและเชียนหนิงผู้อาภัพไร้ที่พึ่ง”

บ้านข้างๆ เหรอ

อ้อ นั่นมันบ้านผู้เฒ่าฉินนี่

ลุงคนนั้นคือลูกชายของผู้เฒ่าฉินใช่หรือไม่

เฟิงหรูชิงจำได้ว่าต้นไม้ที่อยู่หน้าบ้านผู้เฒ่าฉินมีอายุหลายร้อยปีแล้ว มันมีไว้เรียกโชคลาภ แต่กลับถูกเชียนหนิงถอนเสียได้

คุณชายใหญ่แห่งบ้านสกุลฉินจะไม่ไล่ฟันพวกนางได้อย่างไร

“แล้วยังมีลุงที่อยู่บ้านเลขที่ สามศูนย์หนึ่ง ถนนทิศตะวันออก เขาดุร้ายเหลือเกิน ตอนเสี่ยวหนิงไล่ตามหัวขโมยคนหนึ่ง นางเผลอวิ่งชนประตูบ้านเขาพัง ลุงคนนั้นเลยพาพวกทหารออกค้นหาพวกเราไปทั่ว ข้ากับเชียนหนิงกลัวจนต้องเข้าไปแอบอยู่ในเล้าหมูถึงหนีรอดมาได้”

“แต่ปรากฏว่าอาซ้อบ้านที่เลี้ยงหมูกลับดุร้ายเหมือนกัน ข้าแค่เผลอนั่งทับหมูตายไปตัวหนึ่ง นางก็ด่าข้าครึ่งค่อนวัน”

บ้านเลขที่ สามศูนย์หนึ่ง ถนนทิศตะวันออก?

นั่นไม่ใช่...จวนแม่ทัพหรืออย่างไร

ตกลงช่วงที่สองคนนี้เก็บตัวฝึกวิชาอยู่ พวกนางก่อเรื่องอะไรลงไปบ้าง

อีกอย่าง ข้าอยากรู้ว่าตอนวิ่งไล่หัวขโมยเจ้าชนประตูพังได้อย่างไร แล้วทำอย่างไรถึงนั่งทับหมูตาย

“เสี่ยวชิง เจ้าใจดีที่สุด เจ้าไม่ดุเลยสักนิด” ถังอิ่นกอดขาเฟิงหรูชิง แล้วแหงนหน้าที่น้ำตาคลอดวงตาอันกลมโต “เจ้ารับข้าไว้เถอะ ไม่อย่างนั้นข้าไม่เพียงไร้ที่อยู่ แต่ยังต้องเจอกับคนใจร้ายพวกนั้น”