เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 304

ตอนที่ 304 พวกเขาช่างดุร้ายเหลือเกิน (3)

เฟิงหรูชิงหยีตานางมองดูเสี่ยวหลัวลี่ที่อยู่ตรงหน้าทันใดนั้น ดวงตาของนางก็เกิดประกายขึ้น

“เจ้ารู้จักหญ้าวิเศษระดับห้าหรือไม่”

หญ้าวิเศษระดับห้าเป็นยาแก้พิษ เป็นยาวิเศษระดับห้าชนิดหนึ่ง

บัดนี้เฟิงหรูชิงบรรลุฌานระดับหลิงอู่แล้ว นางปลูกยาวิเศษระดับสี่ได้ แต่ถ้านางต้องการถอนพิษให้เสด็จพ่อ นางจำเป็นต้องใช้หญ้าวิเศษระดับห้าหนึ่งต้น

ถังอิ่นอึ้ง นางหลับตาลง “บ้านข้ามียาวิเศษระดับห้าอยู่หลายต้น แต่มีหญ้าระดับห้าหรือเปล่าข้าก็ไม่แน่ใจ เดี๋ยวข้าจะลองถามดู ถ้ามีละก็ ข้าจะเอามาให้เจ้า”

“คุณหนู”

เชียนหนิงตาเบิกกว้าง บ้านสกุลถังมียาวิเศษระดับห้าอยู่เพียงไม่กี่ต้น ปกติพวกผู้อาวุโสในตระกูลต่างเสียดายไม่กล้านำมันมาใช้

หากคุณหนูจะเอายาวิเศษระดับห้ามา นางต้องแลกบางสิ่งบางอย่างไป

“เชียนหนิง เจ้ากลับไปที่บ้านสกุลถัง ที่บ้านข้ามีสิทธิ์ใช้ยาวิเศษอยู่ครั้งหนึ่ง ถ้าหญ้าวิเศษระดับห้ามีอยู่ละก็ เจ้าเอามาให้ข้า”

ถังอิ่นมีสถานะที่พิเศษในบ้านสกุลถัง นางจึงมีสิทธิ์เลือกยาวิเศษระดับห้าได้หนึ่งครั้ง แต่สิทธิ์นี้มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

แต่เพราะกำลังความสามารถของนางมีไม่มาก ยาวิเศษระดับห้าจึงไม่มีประโยชน์สำหรับนาง นางจึงไม่เคยเลือกใช้มัน

แต่ตอนนี้...หากเฟิงหรูชิงต้องการมัน นางก็จะยกให้

ขอเพียงเฟิงหรูชิงอยากได้ นางก็ให้ได้ทุกอย่าง!

“ขอบใจมาก” เฟิงหรูชิงรู้สึกขื่นในลำคอ

ไม่ว่าถังอิ่นเข้าใกล้นางด้วยวัตถุประสงค์อะไรของเพียงนางยอมช่วย น้ำใจอันนี้เฟิงหรูชิงจะขอรับไว้

อันที่จริงหากเวลามีมากพอละก็เฟิงหรูชิงสามารถปลูกหญ้าวิเศษระดับห้าด้วยตนเองได้ แต่ตอนนี้ไม่มีเวลามากมายขนาดนั้นแล้ว

เวลาแค่เดือนเดียว นางไม่อาจบรรลุฌานระดับเสวียนอู่ได้

เดิมคนแรกที่นางนึกถึงคือกั๋วซือ แต่นางไปที่ป่าไผ่ทิศใต้แล้วกลับไม่พบเขา จึงจำใจขอความช่วยเหลือจากถังอิ่นแทน อีกทั้ง...ก่อนหน้านี้กั๋วซือรับพลังที่แสนรุนแรงแทนนางจึงบาดเจ็บสาหัส เขาคงไม่อยากให้นางต้องเป็นห่วง จึงไม่กลับมาที่ป่าไผ่ทิศใต้

“ถังอิ่น หากเจ้าหาหญ้าวิเศษระดับห้าให้ข้าได้ ต่อไปข้าจะตอบแทนเจ้าด้วยยาวิเศษระดับห้าร้อยต้น”

สิ่งที่นางขาดไปคือเวลาหาใช่ยาวิเศษถังอิ่นยิ้มน้อยๆ ใบหน้าของนางยังคงเลอะมอมแมม แต่ลักยิ้มสองฝั่งของนางช่างดูน่ารัก

“ข้าไม่ต้องการยาวิเศษ ข้าอยากอยู่ในจวนองค์หญิง”

เชียนหนิงไม่ได้เอาคำพูดของเฟิงหรูชิงมาถือเป็นจริงเป็นจัง ยาวิเศษร้อยต้นคนธรรมดาที่ไหนจะหามาได้มากมายขนาดนั้น แม้แต่หอแห่งแรกยังไม่มีปัญญาหายาวิเศษระดับห้าร้อยต้นมาให้เป็นของขวัญคนอื่น

“ได้” แม่สาวคนนี้ดึงดันจะอยู่จวนองค์หญิงให้ได้ ถ้านางไม่ได้ตามต้องการนางคงไม่ยอมรามือ

“เชียนหนิง” ถังอิ่นสีหน้าจริงจัง “เจ้ารีบเดินทางกลับไปที่บ้านสกุลถัง ถ้าที่บ้านไม่มีหญ้าวิเศษระดับห้า ก็บอกให้คนที่บ้านออกไปหามา!”

“เจ้าค่ะ คุณหนู” เชียนหนิงเม้มปาก นี่เป็นการตัดสินใจของคุณหนู ไม่ว่าอย่างไรนางก็จะปฏิบัติตาม

เฟิงหรูชิงรู้สึกโล่งอก นางหันหลังแล้วพูดว่า “เจ้าเข้าไปสิ”

จวนองค์หญิงในยามค่ำคืนยังคงเงียบสงบเช่นวันวาน แต่ความเงียบสงบนี้กลับหมดไปทันทีที่เฟิงหรูชิงเข้ามาในจวน

“องค์หญิง กลับมาแล้วหรือเพคะ”

“โฮ่!”

“เจี๊ยกๆ!”

เมื่อเสียงที่แสนยินดีปรีดาของชิงหลิงและหลิวลี่ดังขึ้น พวกสัตว์วิเศษทั้งหลายต่างร้องส่งเสียงด้วยความตื่นเต้น พวกมันรีบวิ่งมาจากสวนมาหาเฟิงหรูชิง

ด้วยเหตุที่ครั้งก่อนถูกลงโทษ หมีปฐพีจึงไม่กล้ากอดนาง มันหยุดอยู่ที่ระยะห่างจากนางไปสามเมตร แล้วจ้องมองนางด้วยแววตาตื่นเต้นดีใจ