เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 294

ตอนที่ 294 คือนางผู้งามเหนือใคร (2)

เฟิงเทียนอวี้ยกมือขึ้น เอากระบี่ในมือขององครักษ์มาถือไว้ในมือของตน

เขายืนอยู่กลางสายลมในยามค่ำคืน สีหน้าเคร่งขรึมราวกับว่าได้ตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย ไม่เกรงกลัวความตาย

“เยียนเอ๋อร์ ข้าเคยรับปากเจ้าไม่ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะมีชีวิตอยู่ต่อไป”

“แต่น่าเสียดาย ที่ข้าทำไม่ได้ ครั้นสูญเสียเจ้าไป ชีวิตของข้าก็ไร้ความหมาย”

“แต่เพื่อชิงเอ๋อร์ ข้าอดทนอยู่มานานหลายปี บัดนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ารอข้าอยู่ในปรโลกคนเดียวอีกต่อไป ข้าจะไม่ยอมให้...เจ้าต้องอยู่เดียวดายไร้เพื่อนอีกแล้ว”

อันที่จริง เมื่อตัดสินใจเช่นนี้ เขาก็รู้สึกโล่งอก

จากรอยยิ้มที่น่ากลัวก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยน

ชายสูงวัยสามคนนั้นต่างมองหน้ากัน

เฟิงเทียนอวี้บ้าไปแล้วใช่หรือไม่ ในเวลาแบบนี้ยังยิ้มออกมาได้

ในระหว่างที่พวกชายสูงวัยยังไม่ทันตั้งสติ เฟิงเทียนอวี้ก็บุกเข้าไปตรงหน้าพวกเขาก่อนแล้ว

พลังวิเศษอันแข็งแกร่งปรากฏอยู่รอบตัวเฟิงเทียนอวี้

ลมพัดแรง ทำให้โต๊ะเก้าอี้ทั้งหมดถูกพัดรวมอยู่ในอากาศ เมื่อเฟิงเทียนอวี้ฟันกระบี่ลงโต๊ะเก้าอี้ก็พุ่งเข้าใส่ชายสูงวัยสามคนนั้น

หลินกงกงเห็นเฟิงเทียนอวี้ที่มีพลังวิเศษแผ่ซ่านปกคลุมร่างกาย เขารู้สึกเป็นกังวล

องค์หญิง ทำไมท่านยังไม่กลับมาสักที

ฝ่าบาทใช้พลังวิเศษแล้ว แบบนี้เขาต้องไม่รอดแน่ๆ !

แม้แต่หลินกงกงเองก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเวลานี้ คนที่เขาคิดถึงเป็นคนแรก คือเฟิงหรูชิงที่คนทั้งหลายต่างรังเกียจ

แต่ในใจของเขากลับมีความคิดที่แปลกประหลาด

หากนางกลับมา สถานการณ์ที่มองไม่เห็นความหวังเช่นนี้ อาจเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น

...

กระบี่ที่ฟันลงทำให้เก้าอี้มังกรถูกฟันขาดออกเป็นสองซีก

แต่ชายสูงวัยทั้งสาม นอกจากได้รับบาดเจ็บผิวเผินแล้ว ก็ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงเท่าใดนัก

เฟิงเทียนอวี้เอามือกุมหน้าอกแน่น เขาไอและกระอักเลือดออกมา สีหน้าซีดขาวไร้เลือดฝาด

เพราะปัญหาสุขภาพเป็นเหตุ เขาไม่อาจใช้พลังได้อย่างเต็มที่

ถ้าไม่เป็นเพราะอาการป่วยหนักมาฉุดรั้งเอาไว้ เขาก็คงอดทนต่อไปได้อีกสักพักจนกว่าพวกแม่ทัพเฒ่าจะมาถึง มันคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร

“ฝ่าบาท!”

พวกขุนนางใหญ่ต่างนั่งไม่ติด พวกเขารีบลุกขึ้น

เดิมพวกเขาคิดว่าเฟิงเทียนอวี้จะถ่วงเวลาไว้ได้อีกสักพัก ขอเพียงให้แม่ทัพเฒ่ากับผู้เฒ่าฉินเดินทางมาถึง ก็จะพบทางออก

แต่ฝ่าบาทเป็นอะไรไป...ทั้งๆ ที่เพิ่งจะเริ่มต่อสู้ ทั้งๆ ที่เขาเป็นฝ่ายเริ่มโจมตีก่อน เหตุใดจู่ๆ ถึงมีอาการเช่นนี้

“แค่กๆ !” กายของเฟิงเทียนอวี้โยกไปมา เขากระอักเลือดไม่หยุดดูราวกับคนป่วยใกล้ตาย พร้อมล้มฟุบลงได้ทุกเวลา

เสิ่นเยว่เมื่อหายอึ้งก็หัวเราะเสียงดังออกมา

“เฟิงเทียนอวี้ ดูท่าท่านคงไม่รอดแล้วล่ะ ก่อนนี้...ท่านคงกินผลจางหงกั่วเข้าไปถึงทำช่วยให้ดูเป็นปกติ ตอนนี้ท่านอาการหนักไร้ทางเยียวยา แคว้นหลิวอวิ๋นของท่านจะเอาอะไรมาสู้กับข้า”

คำพูดนี้ทำให้เหล่าขุนนางทั้งหลายตกใจจนมึนงงไปหมด

สุขภาพของฮ่องเต้...ไม่ดีมานานแล้ว? เพื่อปิดบังอาการป่วยของตัวเองไม่ให้แสดงออกมา เขากินผลจางหงกั๋วไปอย่างนั้นหรือ

เหตุใด...เหตุใดฝ่าบาทต้องทำแบบนี้ ผลข้างเคียงหลังกินผลจางหงกั่วเข้าไปยิ่งร้ายแรงกว่าเดิม! นี่เขาไม่รู้จริงๆ หรือ

เฟิงเทียนอวี้ก้มหน้า เดิมเขาคิดจะปิดบังอาการป่วยไว้อีกสักพัก เพื่อยืดเวลาให้ชิงเอ๋อร์

ดูท่าตอนนี้คงไม่ไหวแล้ว

เขาปาดเลือดที่มุมปาก แล้วหัวเราะสะใจ “ต่อให้ร่างกายข้าไม่ไหว ก็ไม่มีทางล้มพับไปต่อหน้าพวกขี้แพ้สู้ฮองเฮาของข้าไม่ได้หรอก!”