เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 293
ตอนที่ 293 คือนางผู้งามเหนือใคร (1)
เดิมทีเฟิงเทียนอวี้ตั้งใจว่าจะจัดการทุกสิ่งให้เรียบร้อยก่อนที่จะยกแคว้นหลิวอวิ๋นให้เฟิงหรูชิง
แต่ตอนนี้ เห็นทีว่าคงทำไม่ทันแล้ว
โชคยังดี โชคยังดีที่ชิงเอ๋อร์กับคนในจวนแม่ทัพกลับมาคืนดีกันแล้ว เมื่อได้รับการช่วยเหลือจากจวนแม่ทัพ เขาก็รู้สึกวางใจ
ปัง!
น่าหลานจิ้งถูกเสิ่นเยว่ต่อยเข้าอีกหมัด เขาตกลงบนแท่นจัดเลี้ยงอีกครั้ง น่าหลานจิ้งเอามือกุมที่หน้าอก สายตาของเขามองดูชายที่เดินเข้ามาอย่างไม่หวาดกลัว
“น่าหลานจิ้ง เจ้ามันกระจอกมาก สิบปีก่อน น่าหลานเยียนอาหญิงของเจ้าบุกตีแคว้นหลงอ้าวของข้าอย่างหนัก แคว้นของข้าจำต้องใช้จื่อเยียนเป็นข้อเสนอแลกเอาความสงบสุขกลับคืนมาได้!” นัยน์ตาของเสิ่นเยว่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ตอนนี้ไม่มีน่าหลานเยียนที่ร้ายกาจนั่นแล้ว แคว้นหลิวอวิ๋นของพวกเจ้าจะไปเหลืออะไร”
เดิมทีต่อให้ไม่มีน่าหลานเยียน อย่างน้อยยังมีเฟิงเทียนอวี้อยู่ ดังนั้น แคว้นหลงอ้าวจึงได้แค่รุกรานแนวชายแดนเท่านั้น ไม่กล้าคิดกำเริบเสิบสานบุกตีมาถึงพื้นที่ชั้นใน
แต่ตอนนี้เพราะมีจื่อเยียน กำลังของแคว้นหลงอ้าวจึงเพิ่มขึ้นอย่างมาก ถ้าต้องการยึดแคว้นหลิวอวิ๋น นั้นง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
แล้วจะต้องกลัวอะไร
น่าหลานจิ้งปาดเลือดที่มุมปาก เขาลุกขึ้นมา “ท่านอาข้าไม่ได้ทำอะไรผิด! ตอนนั้น องค์ชายแคว้นหลงอ้าวของพวกเจ้ามาฆ่าคนของแคว้นข้าที่เขตชายแดน ท่านอาข้าเป็นฮองเฮา ต้องรักษาแผ่นดินนี้ไว้ ไม่ยอมให้ใครมาเข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์!”
ท่านอาไม่ได้ทำอะไรผิด คนที่ผิดคือพวกเสเพลที่ทำกับผู้บริสุทธิ์เหมือนเป็นผักปลา
เสิ่นเยว่ตาแดงก่ำ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ก็แค่พวกชาวบ้านร้านตลาด ชีวิตของพวกเขาจะมาเปรียบอะไรกับเสด็จพี่ของข้า พวกไพร่ตายก็ตายไปสิ น่าหลานเยียนที่ร้ายกาจนั่นกล้าทำสงครามกับแคว้นของข้าเพื่อคนชั้นต่ำพวกนั้น แถมยังบีบให้เสด็จพี่ข้าต้องตาย สมน้ำหน้า ที่อาเจ้าได้รับผลกรรมชั่ว ไม่เพียงตัวตาย แต่ยังได้ลูกสาวที่ทำแต่เรื่องเลวๆ มาอีกคน ฮ่าๆๆ !”
ศึกครั้งนั้น น่าหลานเยียนนำทัพเลือดเหล็กออกสมรภูมิเพียงทัพเดียว
ทัพเลือดเหล็กไม่มีผู้เสียชีวิตเลยสักคน แต่แคว้นหลงอ้าวเสียหายหนัก
เมื่อจนตรอก เสด็จพี่ของเสิ่นเยว่จำต้องเอาชีวิตตนเองชดเชยความผิด และให้จื่อเยียนหมั้นหมายกับน่าหลานจิ้ง และได้สาบานว่าต่อไปจะไม่เข่นฆ่าชาวบ้านของแคว้นหลิวอวิ๋นอีก จึงทำให้แคว้นหลงอ้าวผ่านพ้นวิกฤตมาได้!
โชคดีที่น่าหลานเยียนหญิงอำมหิตได้รับเวรกรรมตอบสนองแล้ว!
ตรงกันข้าม แคว้นหลงอ้าวโจนทะยาน เพราะพึ่งพาผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น!
แบบนี้แหละที่เรียกว่าทีใครทีมัน!
ความแค้นในอดีต ถึงอย่างไรก็ต้องสะสาง!
เอื้อ!
เสิ่นเยว่แววตาอำมหิต เขาปล่อยพลังลมปราณออกจากฝ่ามือ น่าหลานจิ้งกระอักเลือด ใบหน้าของเขาซีดขาวไร้เลือดฝาด
“จิ้งเอ๋อร์!” น่าหลานฉางเฉียนตาแดงก่ำ
ในขณะที่เขากำลังจะเข้าไปช่วยน่าหลานจิ้ง ชายสูงวัยคนหนึ่งก็มาขวางทางเขาไว้
หมัดอันทรงพลังพุ่งตรงเข้ามา ก่อนที่มันจะกระแทกเข้าที่หน้าอกของน่าหลานฉางเฉียน มีมืออันแข็งแรงข้างหนึ่งได้ยื่นเข้ามา คว้าหมัดของชายสูงวัยไว้แน่น
ชุดมังกรของชายผู้นั้นปลิวไสว ใบหน้าอันงามสง่าดูน่าเกรงขาม เค้าโครงหน้าคม เขาเม้มริมฝีปาก
“แม่ทัพน่าหลาน พาจิ้งเอ๋อร์ไปจากที่นี่”
“ฝ่าบาท!”
“ต่อไป ชิงเอ๋อร์ยังต้องการการสนับสนุนจากพวกเจ้า ดังนั้นคนของจวนแม่ทัพ ห้ามตายแม้เพียงสักคน!”
ฟึบ!
เขาผายฝ่ามือออก พลังวิเศษได้พุ่งเข้าใส่ชายสูงวัย ทำให้ชายสูงวัยถอยไปข้างหลังหลายก้าว ก่อนที่จะตั้งหลักได้
พวกองครักษ์ในวังไม่กล้าเข้ามายุ่งเกี่ยวเพราะเฟิงเทียนอวี้ได้สั่งเอาไว้ แต่พวกเขาไม่ได้ออกไปไหน ยังคงถือกระบี่คุมเชิงคนที่กำลังต่อสู้อยู่ตรงนั้น
บรรดาขุนนางคนอื่นๆ ต่างหลบอยู่ตามมุมตำหนัก เพราะการต่อสู้แบบนี้พวกเขาไม่มีปัญญาเข้าไปขัดขวาง ไม่ว่าใครที่เข้าไปก็ล้วนไม่มีทางต้านทานการออกอาวุธของฝ่ายตรงข้ามได้!