เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 292
ตอนที่ 292 องค์ชายสองผู้หลงตัวเอง (4)
นี่ก็คือสิ่งที่เรียกว่าความเลอค่าแต่หาซื้อไม่ได้ของยาวิเศษ
เมื่อเสิ่นเยว่พูดจบ เขาก็เดินไปอยู่ตรงหน้าของน่าหลานจิ้ง เขาเอื้อมมือไปหิ้วตัวน่าหลานจิ้งขึ้นมาจากพื้น
“หยุดนะ!” น่าหลานฉางเฉียนโมโห “ท่านเอาชนะจิ้งเอ๋อร์ด้วยวิธีการแบบนี้ก็มากพออยู่แล้ว ตอนนี้เขาแพ้แล้ว เหตุใดท่านยังหมายจะเอาชีวิตเขาด้วย”
เสิ่นเยว่ก้มหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
วันนี้เขาเอาชนะน่าหลานจิ้งได้ด้วยยาวิเศษ หากวันหน้าน่าหลานจิ้งเก่งกว่าเขาล่ะ?
เพื่อป้องกันเหตุที่คาดไม่ถึง เขาต้องทำให้น่าหลานจิ้งพิการ! แบบนี้ตำแหน่งผู้มีพรสวรรค์ที่สุดในสี่แคว้นจะได้ไม่เปลี่ยนมือ!
“ข้าบอกว่าหยุดเดี๋ยวนี้!” น่าหลานฉางเฉียนโมโหถลึงตา อาการโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ในขณะที่เขาจะพุ่งเข้าไป ชายสูงวัยคนหนึ่งก็เข้ามาขวางหน้าเขาไว้ ทำให้เขาต้องหยุดอยู่กับที่
“ท่านแม่ทัพ” เฟิงเทียนอวี้สายตาโกรธเกรี้ยว “ข้าส่งคนไปตามแม่ทัพเฒ่าและผู้เฒ่าฉินแล้ว เดี๋ยวพวกเขามาถึง ไอ้แก่สามตัวนี้ต้องตายไม่เหลือหลอ!”
แม่ทัพเฒ่ากับผู้เฒ่าฉินอายุมากแล้ว จึงไม่รู้สึกสนใจงานเลี้ยงสังสรรค์ และไม่รู้ว่างานเลี้ยงรับรองจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จึงไม่ได้มาร่วมงาน
“แต่ ฝ่าบาท...” สุขภาพของฝ่าบาทไม่สู้ดีนัก จึงไม่สามารถต่อสู้ได้
“เดี๋ยวข้ากับหลิวอวิ๋นเซียวจะขวางพวกมันไว้ก่อน เจ้าจงไปช่วยน่าหลานจิ้ง”
เฟิงเทียนอวี้เงยหน้าขึ้น พูดเสียงเข้มว่า “หลิวอวิ๋นเซียว เจ้ากับข้ารับมือไอ้แก่สามตัวนี่ ส่วนคนอื่นๆ ถอยไปให้หมด”
เมื่ออยู่ตรงหน้าผู้มีฌานระดับหลิงอู่ มีแต่คนที่มีฌานระดับเดียวกันเท่านั้นที่จะต่อสู้กันได้ คนอื่นๆ...ต่อให้มีจำนวนมากกว่าแค่ไหน ก็ถือว่ารนหาที่ตาย
หลิวอวิ๋นเซียวกำลังจิบเหล้าและยิ้มสะใจ ราวกับว่ากำลังดูการแสดงสนุกๆ ต่อให้เฟิงเทียนอวี้สั่งให้เขาไปร่วมต่อสู้ แต่เขาก็ทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา
เฟิงเทียนอวี้ “...”
ไอ้แก่นี่แม้จะเป็นขุนนางของแคว้นหลิวอวิ๋น กลับทำเป็นไม่สนคำพูดของเฟิงเทียนอวี้!
ถ้าหาก...ถ้าหากเขาไม่ถูกพิษละก็ ไม่จำเป็นต้องให้ใครช่วยเลย เขาคนเดียวก็จัดการกับชายสูงวัยที่มีฌานระดับหลิงอู่สามคนนั้นได้
“หลิวอวิ๋นเซียว ท่านมัวทำอะไรอยู่” น่าหลานฉางเฉียนพูดด้วยความโมโห
หลิวอวิ๋นเซียวพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “อยากให้ข้าช่วย ข้าก็จะช่วย แต่ฝ่าบาทต้องแต่งตั้งหรงเอ๋อร์เป็นฮองเฮาทันที และตีเฟิงหรูชิงให้พิการซะ ถ้าถึงจะยอมช่วย”
ก่อนนี้เฟิงเทียนอวี้โอหังนักมิใช่หรือ ไม่เพียงปฏิบัติกับหรงเอ๋อร์แบบนี้ แถมยังสั่งเนรเทศซวงเอ๋อร์เพื่อเฟิงหรูชิงอีก!
ในเมื่อฝ่าบาทไม่เห็นสกุลหลิวอยู่ในสายตา แล้วไยตอนนี้ต้องมาร้องขอความช่วยเหลือจากข้า
อีกอย่าง หลิวอวิ๋นเซียวอยากให้ชายสูงวัยสามคนนั้นฆ่าเฟิงเทียนอวี้ให้ตายใจจะขาด แล้วจัดการคนจากตระกูลน่าหลานสองคนนั้นให้กลายเป็นคนพิการ ถ้าเป็นแบบนี้ เขาคงประหยัดแรงไปได้มากทีเดียว
หรงกุ้ยเฟยที่แอบอยู่หลังฉากได้ยินคำพูดดังกล่าว ตาของนางเป็นประกายและรีบมองไปที่เฟิงเทียนอวี้
เฟิงเทียนอวี้ยังคงวางตัวสง่าเช่นเดิม ชุดมังกรที่โบกพลิ้วแม้ไม่มีลมพัด ถึงแม้จะเห็นแค่ด้านข้าง ก็ทำให้ใจนางสั่นระรัว
ขอเพียงฝ่าบาทแต่งตั้งนางขึ้นเป็นฮองเฮาและตีเฟิงหรูชิงให้พิการ นางก็จะยอมปล่อยวางความแค้นในอดีตไปเสีย แล้วเป็นฮองเฮาที่แสนดีของไพร่ฟ้า!
แต่ว่าภายใต้การท้าทายของหลิวอวิ๋นเซียว เฟิงเทียนอวี้เลือกที่จะหลับตาลง ผ่านไปสักพัก เขาลืมตาขึ้น แววตาของเขาแข็งกร้าวราวกับเพชร
“ข้าจะจัดการกับสามคนนั้นเอง คนอื่นไม่ต้องมายุ่ง!”
เขาจะไม่ยอมให้คนพวกนี้มาหยามเกียรติแคว้นหลิวอวิ๋นเป็นอันขาด
เหยียดหยามลูกสาวของเขา แล้วยังรังแกหลานชายอีก!
“ฝ่าบาท!” น่าหลานฉางเฉียนหน้าซีดขาว
เฟิงเทียนอวี้ยิ้มน้อยๆ “ข้าจะถ่วงเวลาไว้จนกว่าพวกผู้เฒ่ามาถึง ถ้าวันนี้ข้าเป็นอะไรไป เฟิงหรูชิงจะสืบทอดบัลลังก์ต่อจากข้า มีท่านแม่ทัพคอยช่วยสนับสนุน ไม่ว่าใครก็ห้ามคัดค้าน”