เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 299
ตอนที่ 299 คือนางผู้หยิ่งผยอง (2)
ผลไป๋เฉากั่วนี่นางเก็บไว้ในห่อผ้า ถ้าหากเก็บไว้ในอีกมิติหนึ่งป่านนี้คงโดนพวกเจ้าตัวเล็กกินหมดเกลี้ยงแล้ว
โชคยังดีที่เหลือผลไป๋เฉากั่วพวกนี้อยู่
“เจ้าหมาป่า เอาผลไป๋เฉากั่วไปให้ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ เดี๋ยวข้าจะไปรักษาพวกเขาอีกที”
ผู้เฒ่าฉินกับท่านตาไม่ได้เจ็บหนักอะไร ผลไป๋เฉากั่วเพียงพอแล้วในการรักษา
แต่พวกขุนนางใหญ่อาการสาหัส ผลไป๋เฉากั่วช่วยรักษาได้แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น มีเพียงยาวิเศษที่ผ่านการต้มที่จะช่วยให้พวกเขาหายดีได้
แต่ว่ายาวิเศษชามสุดท้ายนั้นนางให้เสด็จพ่อดื่มไปแล้ว ตอนนี้ที่ใช้ได้ก็มีเพียงผลไป๋เฉากั่วเท่านั้น!
“อู๊วๆ”
หมาป่าสีขาวเห่ารับ มันคาบเอาห่อผ้าไปวางไว้ที่พื้น
เมื่อเปิดห่อผ้าออก ผลไป๋เฉากั่วก็กลิ้งออกมา มันดูสะดุดตามาก ดึงดูดสายตาคนทั้งหลายในทันที
“ผลไปเฉากั่วระดับสาม?” เสิ่นเยว่หน้านิ่งไป
ยาวิเศษระดับสามไม่ได้มีความหมายกับเขาเท่าใดนัก เพราะสินสอดที่คู่หมั้นของจื่อเยียนให้มามียาวิเศษระดับสามอยู่ด้วย
ที่เขารับไม่ได้ก็คือ คนไม่เอาไหนอย่างเฟิงหรูชิงไปเอายาวิเศษระดับสามมาจากไหนกัน
นัยน์ตาของเขามีประกายชั่วร้าย เขามองดูหญิงสาวที่หน้าตางดงามเกินใคร เขาเกิดความเข้าใจบางอย่างและมีความคิดดูถูกนาง
“เดิมข้ารู้สึกสนใจในตัวเจ้า แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะยอมขายตัวเพื่อแลกกับยาวิเศษระดับสาม ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน!”
หากเป็นแม่ทัพเฒ่า เฟิงเทียนอวี้หรือผู้เฒ่าฉินที่หายาวิเศษระดับสามมาได้ เขาคงไม่ตกใจเท่าไร อย่างมากก็แค่รู้สึกไม่พอใจเท่านั้น
แต่ดันเป็นเฟิงหรูชิงที่มียาวิเศษระดับสาม!
คนไม่เอาถ่านคนหนึ่ง ถ้าไม่ขายตัวแลกมา จะเอายาวิเศษระดับสามมาจากไหน
หากเป็นเฟิงเทียนอวี้...
ถ้าเฟิงเทียนอวี้เป็นคนให้ละก็ ตัวเขาเองก็ต้องมี นี่พอจะพิสูจน์ได้ว่ายาวิเศษพวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา!
“อู๊วๆ !”
หมาป่าสีขาวโมโห ไอ้สารเลวนั่นมันหมายความว่าอย่างไร คิดว่ามันเป็นหมาป่าแล้วฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ
กล้าดูหมิ่นเจ้านาย? นี่เท่ากับไม่เห็นหมาป่าสีขาวอย่างมันอยู่ในสายตา!
“เจ้าเอาผลไป๋เฉากั่วพวกนี้ไปที่อื่น” เฟิงหรูชิงมองดูหมาป่าสีขาว สีหน้าไร้อารมณ์
หมาป่าสีขาวเห่ารับแล้วหอบเอาผลไป๋เฉากั่วไป
เฟิงหรูชิงหันไปมองชายสูงวัยสามคนนั้น
ตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ นางไม่เคยมองเสิ่นเยว่เลยแม้แต่น้อย แม้แต่คำพูดของเขานางก็ไม่เอามาใส่ใจ
ใจของนางมีแต่เรื่องตาแก่สามคนนั่น ความโกรธของนางโหมกระหน่ำดังเช่นคลื่นทะเล ไม่อาจสงบนิ่งได้
“เมื่อครู่ใครทำเสด็จพ่อข้า”
ขายสูงวัยในชุดเขียวคนนั้นเดินออกมา มองดูเฟิงหรูชิงด้วยสายตาดูถูก “ข้าเอง จะทำไม”
เฟิงหรูชิงยิ้มมุมปาก
ความรู้สึกนั้นเผยชัดถึงดวงตา แต่มันทำให้คนทั้งหลายเสียวสันหลัง
“ไม่ทำไมหรอก”
ฟับ!
เฟิงหรูชิงหายตัวไปในชั่วพริบตา เหลือเพียงภาพติดตาที่ยังค้างอยู่
เมื่อคนทั้งหลายตั้งสติได้ หญิงสาวรูปงามดั่งเทพธิดาก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าของชายสูงวัยชุดเขียว
ชายสูงวัยชุดเขียวเห็นเพียงเงาลางๆ ตรงหน้า มือเรียวๆ ข้างหนึ่งบีบคอของเขาเอาไว้
แค่ออกแรงเล็กน้อย คอก็ขาดออกจากกัน เลือดพุ่งเป็นน้ำพุ ร่างที่ไม่มีหัวหงายไปข้างหลัง ล้มพับลงบนพื้น
ในตำหนักเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงใบไม้ร่วงหล่น
คนทั้งหลายลืมหายใจ มองดูเฟิงหรูชิงราวกับเห็นปีศาจ
แม้เวลาจะผ่านไปสักพัก ก็ยังเรียกสติกลับคืนมาไม่ได้
การที่เฟิงหรูชิงฆ่าชายสูงวัยชุดเขียวไม่ได้เกี่ยวข้องกับการที่เขาประมาทในตัวนาง
อย่างไรเสียเขาก็เป็นถึงผู้มีฌานระดับหลิงอู่ ต่อให้ประมาทศัตรู ก็ไม่น่าจะคอขาดเพราะมือข้างเดียวของนาง
นางเก่งกาจแค่ไหนกันนะ ถึงทำได้ขนาดนี้