เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 280
ตอนที่ 280 กล้าวัดกำลังคนในถิ่นของข้าหรือ (4)
ชั่วขณะนั้นเอง พลังอันรุนแรงได้พุ่งออกจากกายของคนจากจวนเฟิงอวิ๋น ทำให้อากาศร้อนผ่าวไปหมด
บึ้ม!
“ชิงชิง!” ดวงตาของฉินเฉินค่อยๆ แดงขึ้น เขากระโจนไปหาเฟิงหรูชิงโดยไม่สนอะไร
เขาดึงตัวเฟิงหรูชิงเข้ามาในอ้อมกอด กอดนางไว้แน่น และใช้แผ่นหลังของเขากั้นพลังระเบิดเหล่านั้นไว้
หากเป็นการระเบิดของคนคนเดียวคงไม่เท่าไร คงไม่ทำอันตรายรุนแรงนัก แต่การระเบิดพร้อมกันหลายๆ คน พลังแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะต้านทานไว้ได้
แต่เวลาผ่านมาสักครู่...ความรู้สึกเจ็บปวดก็ไม่เห็นเกิดขึ้นสักที
กายของฉินเฉินดูเกร็งๆ อยู่บ้าง เขาไม่กล้าปล่อยหญิงสาวออกจากอ้อมกอด ด้วยเกรงว่านางจะได้รับบาดเจ็บ
ต่อให้เป็นแค่รอยขีดข่วน ก็ยอมไม่ได้!
“ไม่เป็นไรแล้วล่ะ” เฟิงหรูชิงตบบ่าของฉินเฉินเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบประโลมชายหนุ่ม
ท้องฟ้าที่สดใส หลังจากพลังระเบิดตัวเองกระจายออกไป ก็กลายเป็นฟ้าสีเทา
บริเวณโดยรอบฝุ่นตะลบอบอวน ทำให้ทุกคนมองสิ่งต่างๆ ได้ไม่ชัดเจนนัก
ถังอิ่นตาเบิกกว้าง แววตาของนางเต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับว่ายังไม่ได้สติจากเหตุการณ์น่าตกใจเมื่อสักครู่ พลังจากการระเบิดตัวเองของผู้มีฌานระดับหลิงอู่จำนวนมากขนาดนี้ ด้วยกำลังความสามารถที่นางมี
ร่างกายของนางคงแหลกเป็นผุยผงแน่ๆ!
แต่นางกลับไม่ได้รับบาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย!
โดยไม่รู้ตัว ถังอิ่นได้หันไปมองหญิงสาวที่ถูกฉินเฉินโอบไว้ในอ้อมกอด แววตาของนางมีความรู้สึกที่ยากอธิบาย เป็นนางใช่ไหม เมื่อครู่นี้เป็นนาง...ที่ช่วยนางไว้ใช่ไหม
“เฉินเอ๋อร์ ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ มีข้าอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรได้!” เฟิงหรูชิงก้มหน้าลง นางยิ้มฝืดๆ
เจ้าหนุ่มนี่ยิ่งนับวันยิ่งคล้ายกับน้องชายเมื่อชาติก่อนของนางมาก ชาติก่อน เช่อเอ๋อร์ก็เหมือนกับเขา ไม่ว่าต้องเจอกับอันตรายอะไร ก็จะคอยปกป้องนางอย่างไม่คิดชีวิต
ฉินเฉินเชื่อที่เฟิงหรูชิงบอก เขาค่อยๆ ปล่อยนางออกจากอ้อมกอด เขาเม้มริมฝีปากแล้วหันไปมองซากศพที่แตกกระจายทางด้านหลัง
การระเบิดตัวเอง ที่แตกทำลายไม่เพียงแค่กายเนื้อเท่านั้น ยังรวมถึงจิตวิญญาณอีกด้วย!
เมื่อวิญญาณแตกทำลาย ก็ไม่มีโอกาสจะกลับไปเกิดใหม่ได้อีก มันสลายไปจากโลกใบนี้โดยสิ้นเชิง!
ดังนั้นจึงมีคนน้อยมาที่เลือกการระเบิดตัวเอง แต่คนของจวนเฟิงอวิ๋นเหล่านี้กลับ...
เมื่อฝุ่นควันค่อยๆ จางไป เฟิงหรูชิงตบไหล่ฉินเฉินเพื่อปลอบประโลม สายตาของนางมองดูไปที่ซากศพที่กระจัดกระจายเต็มพื้น
แต่ในซากศพทีเห็นนั้น กลับไม่มีผู้พิทักษ์จวนเฟิงอวิ๋นคนนั้น
นี่เขากล้าใช้ชีวิตของคนมากมายขนาดนี้ เพื่อหลบหนีอย่างนั้นหรือ!
“โฮ่กๆ”
เสื่อโคร่งใช้หัวของมันดุนขาของเฟิงหรูชิง แววตาของมันดูรู้สึกผิด
ถ้าหาก...ถ้าหากมันกัดไอ้สารเลวนั่นตายไปตั้งแต่แรกก็คงดี
แต่ไม่ว่าไอ้สารเลวนั่นจะเป็นอย่างไร มันก็เป็นถึงผู้มีฌานระดับเสวียนอู่ เสือโคร่งกัดมันขนาดนั้นแล้ว แถมคอก็โดนกัด แต่กลับไม่ตาย!
อีกอย่าง เสือโคร่งก็นึกไม่ถึงว่า มนุษย์คนนั้นจะใช้วิธีการแบบนี้ในการหลบหนี!
“ไม่ใช่ความผิดของเจ้าหรอก” เฟิงหรูชิงเอามือลูบหัวเสือโคร่ง
มันช่วยนางไว้มาก นางจะว่ามันได้ลงคอหรือ
เสือโคร่งกรอกลูกตา มันเดินเข้ามางับมือของเฟิงหรูชิงเบาๆ
“อู๊วๆ !” หมาป่าสีขาวโมโห ยายบ้านี่ กล้ากัดเจ้านายมันหรือ!
เฟิงหรูชิงยกมือขึ้นเพื่อปรามไม่ให้หมาป่าสีขาวทำอะไรหุนหันพลันแล่น นางมองไปที่เสือโคร่ง
“เจ้าอยากทำสัญญากับข้าหรือ”
เสือโคร่งผงกหัว
“เจ้าอยากอยู่ในป่าแห่งสัตว์วิเศษนี่ไม่ใช่หรือ”
เสือโคร่งผงกหัวต่อ
ตอนนี้เฟิงหรูชิงเข้าใจสิ่งที่เสือโคร่งคิด
“เจ้าจะบอกว่า เจ้าจะทำสัญญากับข้าไว้ก่อน แต่ตอนนี้ยังออกไปจากป่านี้ไม่ได้ใช่หรือไม่”
เสือโคร่งผงกหัวอย่างแรง
มันยังมีเรื่องอื่นที่ต้องสะสาง ยังไปจากป่านี้ไม่ได้ แต่ว่านี่ไม่ใช่อุปสรรคของการทำสัญญา