เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 279

ตอนที่ 279 กล้าวัดกำลังคนในถิ่นของข้าหรือ (3)

“แย่แล้ว”

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตะโกนด้วยความกระวนกระวายออกมา เมื่อเห็นเสือแดงตัวหนึ่งวิ่งนำเข้ามา

กรงเล็บของมันคมกริบ ทันใดนั้น หน้าของเขาก็โดนตะปบจนยับเยิน เลือดสาดกระเด็น

สัตว์วิเศษตัวอื่นๆ ก็พุ่งเข้ามาตรงหน้า เมื่อเทียบกับฝูงสัตว์วิเศษพวกนี้ คนของจวนเฟิงอวิ๋นดูน้อยไปทันที

ชายวัยกลางคนเห็นคนของจวนเฟิงอวิ๋นถูกสัตว์วิเศษโจมตี พวกเขากลายเป็นคนที่ดูไร้น้ำยา ชายวัยกลางคนงงเป็นไก่ตาแตก คิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นนี้

“เจ้า เจ้าเป็นใครกันแน่” เขาแหงนหน้ามองเฟิงหรูชิง แววตาสงสัย กัดฟันพูดถาม

นางหยิบผลเทียนหลิงกั่วออกมาเพิ่ม พวกสัตว์วิเศษต่างเชื่อฟังนาง

ดูเหมือนว่าป่าแห่งสัตว์วิเศษได้กลายเป็นถิ่นของนางเสียแล้ว

เฟิงหรูชิงไม่ตอบสิ่งที่ชายวัยกลางคนถาม

นางหันหลังให้คนพวกนั้น แววตาดูไร้อารมณ์

นางไม่ใช่คนเย็นชา ไม่ใช่คนที่มองชีวิตคนเป็นแค่ผักปลา แต่นางรู้ดีว่า หากคนเหล่านี้ไม่ตาย คนที่ต้องตายต้องเป็นนางแน่ และอาจเดือดร้อนไปถึงคนในครอบครัวของนางด้วย

“ข้าผิดไปแล้ว ตอนนี้ข้าสำนึกแล้วจริงๆ เจ้าให้เสือโคร่งปล่อยข้าเถอะ ให้สัตว์วิเศษพวกนั้นกลับไป โอ้ย!” ชายวัยกลางคนกรีดร้องเสียงดัง น้ำเสียงเต็มได้ด้วยความหวาดกลัว

เฟิงหรูชิงค่อยๆ หมุนตัว นัยน์ตาสีดำที่ดูสงบจ้องมองไปยังชายวัยกลางคนที่เลือดอาบเต็มตัว

“ข้าเคยได้ยินชื่อของจวนเฟิงอวิ๋น ในโลกสันโดษ ถือว่ามีฐานะใหญ่โต แต่ที่ข้าเห็น คนชอบรังแกคนอ่อนแอและยอมศิโรราบคนมีอำนาจอย่างเจ้า เข้าไปอยู่ในจวนเฟิงอวิ๋นได้อย่างไร”

โลกสันโดษกับโลกปุถุชนแม้เป็นดูจะเป็นคนละโลก แต่ในโลกสันโดษก็มีชื่อของโลกปุถุชนอยู่ เพียงแต่จะไม่เข้าไปก้าวก่ายเรื่องของโลกปุถุชน ไม่ออกหน้าแทนคนจากโลกปุถุชน และไม่รู้ถึงอิทธิพลของตระกูลคนเหล่านั้น

ชายวัยกลางคนตัวแข็งทื่อ

ชายวัยกลางคนกำหมัดแน่น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ด้วยกำลังความสามารถที่เขามี แม้ไม่อาจกลายเป็นผู้นำชั้นสูงได้ แต่อย่างน้อยเขาก็ได้เข้าไปฝึกฝนที่นั่น

แต่เพราะเขาเป็นคนขี้ขลาด ทั้งยังชอบรังแกคนอ่อนแอและยอมศิโรราบคนมีอำนาจ เขาจึงเกือบถูกขับออกจากจวนเฟิงอวิ๋นมาแล้วหลายรอบ

ครั้งนี้ เขากอดแข้งกอดขาประจบเอาใจคุณหนู ถึงได้กลายเป็นผู้พิทักษ์ของจวนเฟิงอวิ๋น! ไม่อย่างนั้นชาตินี้ทั้งชาติเขาคงต้องปากกัดตีนถีบหาเลี้ยงตัวเองอยู่ข้างนอก หรืออาจจะถูกขับไล่ออกจากจวน

แม้เขาจะรู้ว่าตัวเองเป็นคนนิสัยอย่างไร แต่ก็ไม่ชอบที่คนอื่นพูดมันออกมา!

ถ้ามันออกมาจากปากของคนอื่น ยิ่งทำให้เขารู้สึกอับอาย!

“ฮ่าๆ !” ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง รอยยิ้มของเขาดูเหมือนคนบ้า “ในเมื่อเจ้าทำกับพวกข้าแบบนี้ ข้าก็ไม่มีทางเลือก”

แววตาอันร้ายกาจของเขา มองไปที่คนจากจวนเฟิงอวิ๋นคนอื่นๆ

คนเหล่านั้นที่เดิมพยายามต่อสู้สุดกำลังจู่ๆ ก็หยุดการต่อสู้ลง

“ลูกน้องของข้าเหวินเฟิง ไม่มีใครขี้ขลาดตาขาว ต่อให้พวกเขาต้องระเบิดตัวเองเป็นจุณ ก็ต้องทำให้พวกเจ้าได้รับบทเรียนให้ได้!” แววตาของเขาดูเหมือนข่มขู่ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ดูชั่วร้าย

ทันใดนั้น คนของจวนเฟิงอวิ๋นต่างเข้าใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

ผู้พิทักษ์เหวินจะให้พวกเขาระเบิดตัวเอง!

ทันทีที่ระเบิดตัวเอง ก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

แต่...

นิสัยของผู้พิทักษ์เหวิน ใครๆ ต่างรู้ดี แต่คนของจวนเฟิงอวิ๋นต่างมีครอบครัวต้องดูแล ถ้าพวกเขาไม่ยอมระเบิดตัวเอง ต่อไปผู้พิทักษ์เหวินต้องฆ่าคนในครอบครัวของพวกเขาจนหมดแน่

นี่คือ...สิ่งที่เหวินเฟิงเคยขู่พวกเขา!

ดังนั้น คนของจวนเฟิงอวิ๋นทุกคนต่างหยุดแล้วยืนนิ่งๆ

ตอนนี้ทางเลือกของพวกเขามีเพียงอย่างเดียว...

คือการระเบิดตัวเอง!

การระเบิดตัวเองของผู้มีฌานระดับหลิงอู่จำนวนมากขนาดนี้ จะทำให้ป่าเขานี้ต้องแหลกเป็นจุณ!

แต่พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่น