เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 265
ตอนที่ 265 จากไป (1)
ฝูเฉินถลึงตาใส่ชิงหานก่อนจะเบนสายตาไปที่เฟิงหรูชิง
“เมื่อครู่ท่านดูดพลังมากเกินไปเกือบจะทำให้ร่างระเบิดตาย เพื่อช่วยท่านกั๋วซือ...เขาจูบท่าน ช่วยท่านดูดซับพลังวิเศษไป ท่านแม่ เพื่อช่วยท่านกั๋วซือจึงต้องทำเช่นนี้ ท่านอย่าได้พยายามฆ่าตัวตายเลยนะ”
ในเมื่อชิงหานเด็กโง่นั่นไม่ทันระวังหลุดปากไปแล้ว เช่นนั้นเขา...ก็ไม่มีวิธีจะปิดบัง ได้แต่ถอนหายใจแล้วพูดเรื่องเมื่อครู่ที่หนานเสียนมา
เฟิงหรูชิงตะลึง
เมื่อครู่นาง...ไม่ได้ฝัน?
กั๋วซือ...จริงๆ
นิ้วเรียวยาวของหญิงสาวลูบที่ปาก บนนั้นราวกับยังมีความอบอุ่นของชายหนุ่มเหลือทิ้งไว้
นัยน์ตานางแฝงด้วยความเสียดาย หากว่า...หากว่าตอนนั้นนางไม่สลบไปก็คงดี
นางในตอนนั้นกำลังไม่ได้สติ ไม่สามารถลิ้มรสถึงรสชาติของกั๋วซือ
ฝูเฉินจ้องมองเฟิงหรูชิงด้วยความตื่นเต้น โดยเฉพาะตอนที่เห็นเฟิงหรูชิงขมวดคิ้ว หัวใจของเขาแทบจะหลุดออกมาข้างนอก
คงจะไม่ใช่...ท่านแม่คิดอยากฆ่าตัวตายหรอกนะ?
“น่าเสียดาย” เฟิงหรูชิงถอนหายใจ “นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าได้สัมผัสใกล้ชิดกับกั๋วซือแต่ข้าไม่ได้สติ อยากจะรู้นัก...ว่ากั๋วซือที่เย็นชาละซึ่งกิเลส ตอนนั้นหน้าตาเป็นเช่นไร...”
ที่จริงเฟิงหรูชิงจะคิดก็คิดได้
หนานเสียนที่นิ่งเฉยตลอดเวลาเช่นนั้น แม้จะจูบนางก็อาจจะนิ่งเรียบเหมือนเคย ไม่มีทางมีปฏิกิริยานอกเหนือจากนี้ปรากฏ
ฝูเฉิน “...”
นี่...เหตุใดจึงต่างจากที่เขาคิดเอาไว้?
“เฉินเอ๋อร์?” เฟิงหรูชิงลุกจากกองใบไม้ก็เห็นเด็กหนุ่มที่หมดสติไปด้านหลังนาง
เด็กหนุ่มถูกเลือดย้อมทั่วทั้งร่างราวกับตกลงไปในสระเลือด
สีหน้านางก็ซีดขาวทันที หัวใจเหมือนถูกบีบเจ็บจนนางต้องกุมหน้าอกรีบวิ่งไปที่ฉินเฉิน
“ฝูเฉิน ชิงหาน เฉินเอ๋อร์เป็นอะไร?”
เหตุใดนางเพียงหลับไปแล้วตื่นขึ้นมาเฉินเอ๋อร์ก็ได้รับบาดเจ็บรุนแรงถึงเพียงนี้...
“ท่านแม่” ชิงหานกะพริบดวงตาโต “ท่านพี่ฝูเฉินพูดไปแล้ว เมื่อครู่พลังในร่างท่านมากเกินไปไม่สามารถดูดซับได้จนเกือบจะตัวระเบิด ก่อนที่ท่านพ่อจะมามนุษย์ผู้นี้ช่วยท่านดูดซับพลังบางส่วน หลังจากนั้นเขาก็กลายเป็นเช่นนี้”
“อ้อ จริงสิ เดิมท่านพี่ฝูเฉินตั้งใจว่าจะให้เขาดูดซับเพียงนิดเดียว ใครจะรู้ว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยมือ ข้าดึงก็ดึงไม่ออกไม่เช่นนั้นคงจะไม่บาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้”
ชิงหานกลัวเฟิงหรูชิงจะเข้าใจฝูเฉินผิดรีบอธิบายแทนฝูเฉินเป็นการใหญ่
เฟิงหรูชิงปวดใจยิ่งกว่าเก่า
เหตุใดนางจะไม่รู้ว่าเฉินเอ๋อร์ทำเพื่อช่วยนางจึงต้องกลายเป็นเช่นนี้
อีกอย่าง...เฉินเอ๋อร์ดูดซับพลังเพียงส่วนเล็กก็กลายเป็นเช่นนี้ แล้วกั๋วซือเล่า? เขาหนักกว่านี้ใช่หรือไม่?
“ฝูเฉิน ตอนนั้นกั๋วซือบาดเจ็บหรือไม่?”
นัยน์ตาฝูเฉินฉายแววสงสัย “โดยหลักการแล้วนอกจากท่าน พลังนี้สำหรับผู้อื่นล้วนไม่สามารถดูดซับได้ แต่ว่าตอนเขาไปก็ดูปกติดีเหมือนจะไม่ได้รับบาดเจ็บ...”
นัยน์ตาเฟิงหรูชิงหมองคล้ำลง
ดูปกติดีไม่ได้แปลว่าไม่ได้รับบาดเจ็บ...
กั๋วซือนั่นเก็บซ่อนความรู้สึกเก่งมาตลอด แม้เขาบาดเจ็บก็ไม่มีทางให้ผู้อื่นรู้
“ตอนที่ข้ารักษาลูกเสือน้อยยังมีซุปยาวิเศษเหลืออยู่บ้าง เอาให้เฉินเอ๋อร์ดื่มก่อนอีกเดี๋ยวพวกเราจะออกไปจากที่นี่”
นางต้องกลับไปวังหลวงเพื่อยืนยันว่ากั๋วซือปลอดภัยจึงจะเบาใจได้