เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 264
ตอนที่ 264 ความอบอุ่นของจูบนั้น (4)
รอจนหนานเสียนไปจากแท่นบูชาในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว เลือดพุ่งออกจากลำคอพ่นลงบนพื้น
“พลังนี่...แข็งแกร่งเหลือเกิน แม้จะเป็นข้าก็ไม่สามารถรองรับได้”
“นายท่าน” ชิงจู๋โผล่หัวเล็กออกมาจากด้านหลังของหนานเสียนเอ่ยถามเสียงเศร้า “ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”
นัยน์ตาหนานเสียนลึกเงียบไปสักพักก่อนจะยิ้มบางออกมา “รอข้าขับพลังเหล่านี้ออกมาก็ไม่เป็นไรแล้ว”
แววตาชิงจู๋แฝงด้วยความสับสน
เป็นเช่นนั้น...จริงหรือ? เหตุใดมันรู้สึกว่านายท่านอาการไม่ดีเอาเสียเลย?
“นายท่าน เมื่อครู่ท่าน...เหตุใดจึงพูดเช่นนั้นกับเจ้าเด็กสองคนนั้น? ทุกครั้งที่องค์หญิงเห็นนายท่านก็แทบจะกดนายท่านลงบนเตียง นางจะพยายามฆ่าตัวตายด้วยเหตุนี้น่ะหรือ?”
หนานเสียนมองชิงจู๋ด้วยสายตานิ่งเรียบ “เพราะว่า...หากนางรู้เข้าว่าพลังเหล่านั้นถูกข้าดูดซับไว้แทนนาง นางจะต้องสังเกตได้ว่าข้าบาดเจ็บ ข้าไม่อยาก...ให้นางรู้เรื่องนี้”
เขาไม่ต้องการให้นางรู้สึกติดค้างเขา
“แต่เจ้าตัวเล็กทั้งสองนั่นจะถูกคำโป้ปดของท่านหลอกได้หรือ?” ชิงจู๋เอ่ยถามด้วยความงุนงง
เด็กสองคนนั่นน่าจะอยู่กับองค์หญิงมานานแล้ว มันที่งูตัวหนึ่งแค่ฟังก็รู้ว่านายท่านพูดปด เจ้าตัวเล็กทั้งสองนั่นจะถูกหลอกหรือ?
หนานเสียนยิ้มบาง “ด้วยสติปัญญาของยาวิเศษทั้งสองไม่สามารถคิดอะไรได้มากนัก เจ้าบอกเหตุผลอะไรกับพวกมัน พวกมันก็จะเชื่อ”
“เอ่อ...”
น่าแปลกที่ชิงจู๋รู้สึกเห็นอกเห็นใจยาวิเศษทั้งสองนั่น
เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาเหมือนกัน แต่เหตุใดจึงยังมียาวิเศษที่โง่เขลาอยู่ได้...
หลอกง่ายเสียยิ่งกว่าสัตว์วิเศษ
...
เฟิงหรูชิงเมื่อครู่มีเพียงความรู้สึกเดียว ทั้งร่างเหมือนมันอัดแน่นจนแทบแตกออก เจ็บจนใจจะขาด
แต่ไม่นานนางก็ถูกความรู้สึกอบอุ่นโอบล้อมไว้ พลังวิเศษที่อัดแน่นอยู่ในกายนางก็ค่อยๆ ถูกดูดออกไป
ในความเลือนรางราวกับนาง...เห็นใบหน้าอ่อนโยนและงดงามที่ทำให้นางหลงใหลเช่นนี้ หัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุม
“กั๋วซือ...”
ใต้แสงอาทิตย์ เฟิงหรูชิงลืมตาขึ้นช้าๆ นางนวดขมับที่ปวดตุบจึงจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน อดยิ้มขมออกมาไม่ได้
นางคิดถึงกั๋วซือมากเกินไปจริงๆ ถึงขนาดฝันเห็นเขา...
ดูเหมือนจะยังฝันเห็นว่ากั๋วซือจูบนาง?
“ท่านแม่ ท่านฟื้นแล้ว” ชิงหานเห็นเฟิงหรูชิงลืมตาตื่นก็ดีใจกระโดดใส่อ้อมอกนาง “ดีจริง ในที่สุดท่านก็ฟื้นแล้ว จริงสิ ท่านพ่อบอกว่าเขาไม่เคยมา เขาไม่ได้กัดท่านด้วย และยิ่งไม่ได้พูดว่าท่านจะพยายามฆ่าตัวตาย ท่านแม่ท่านต้องเชื่อข้านะ ไม่มีจริงๆ”
เฟิงหรูชิง “...”
นี่มันอะไรกัน?
“ชิงหาน!” สีหน้าฝูเฉินเปลี่ยนไปทันที รีบดึงชิงหานออกมาจากอ้อมอกเฟิงหรูชิงเอ่ยด้วยความโมโห “เจ้าพูดไร้สาระอะไร?”
นัยน์ตาของชิงหานเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ “ข้าไม่ได้พูดจาไร้สาระ เดิมท่านพ่อก็ไม่เคยมาอยู่แล้ว ไม่เคยกัดท่านแม่ด้วย ข้าไม่ได้พูดผิดนี่”
ท่านพ่อพูดว่าห้ามให้ท่านแม่รู้ว่าเขามาแท้ๆ
นางก็เชื่อฟังท่านพ่อจึงบอกท่านแม่ไปว่าท่านพ่อไม่เคยมา
นางพูดอะไรผิดไปหรือ?
เฟิงหรูชิงกุมหน้าผาก “ชิงหาน เด็กดี บอกแม่ซิท่านพ่อของเจ้ามาทำอะไร? แม่ไม่ชอบเด็กพูดโกหก”
“...” ชิงหานเบิกตาโต นางจิ้มนิ้วท่าทางน่าสงสาร “ท่านพี่ฝูเฉินเหตุใดท่านแม่จึงฉลาดนัก? มองครั้งเดียวก็รู้ว่าข้าโกหกแล้ว...”
ฝูเฉินอยากจะด่านางสักที โง่หรืออย่างไรกัน?
แต่เขาก็กลัวน้ำตาของชิงหานจึงไม่กล้าด่าออกไป
เพียงแต่...
ยัยเด็กนี่โตมาด้วยกันกับเขารดน้ำวิเศษอย่างเดียวกัน เหตุใดจึงฉลาดไม่ได้ครึ่งนึงของเขา? โง่เขลาเกินไปแล้ว!
ไม่อยากจะยอมรับเลยว่ารู้จักนาง ทำอย่างไรดี...