เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 287

ตอนที่ 287 ความสงสัยของผู้คน (3)

หลังจากการปรากฏตัวขึ้นของถังอวี้ จวนเฟิงอวิ๋นก็ส่งคนออกไปสืบดูภูมิหลังของนาง

แต่ผลที่ได้คือไม่พบข้อมูลอะไรเลย!

นอกจากคนสกุลถังแล้ว ถังอวี้ไม่เคยเกี่ยวข้องกับคนอื่นเลย! และการขอเป็นศิษย์ของนางไม่ได้ทำโดยเปิดเผย คนสกุลถังจึงไม่ทราบแน่ชัดในเรื่องดังกล่าว

แน่นอนว่าตอนที่ถังลั่วผู้นำตระกูลถังพาผู้หญิงที่สูญเสียความจำคนหนึ่งมาที่บ้าน คนสกุลถังกลัวจะขายหน้าเลยไม่มีใครพูดถึงเรื่องนี้ ต่อให้เป็นคนรับใช้ในบ้านก็ไม่มีใครรู้ว่าในบ้านสกุลถังมีคนแปลกหน้าเข้ามาอาศัยอยู่

ยิ่งกว่านั้นคือหรงเยียนไม่เคยออกจากเขาท้ายจวนเลยแม้แต่ก้าวเดียว จึงทำให้ไม่มีใครรู้เรื่องนาง จวนเฟิงอวิ๋นก็พลาดโอกาสที่จะพบตัวนางด้วย

แต่เฟิงอิงกลับไม่เชื่อเรื่องหลอกลวงพวกนั้น ถ้าสืบหาไม่พบ เขาก็จะสืบต่อไปเรื่อยๆ อย่างไรเสียก็ต้องพบเบาะแสเกี่ยวกับภูมิหลังของถังอวี้!

“หงอวี้” ชิงหย่วนมองดูหงอวี้ด้วยความเห็นใจ เขาลุกขึ้น “ช่วงหลายวันนี้ คงต้องลำบากเจ้าแล้ว”

หงอวี้ส่ายหน้าพร้อมยิ้มน้อยๆ “ไม่เป็นไรหรอก นางให้ข้าไปคอยปรนนิบัติก็เพราะนางรู้ว่าสมัยก่อนนายหญิงดีต่อข้ามาก สิ่งที่ข้าทนดูไม่ได้ คือการที่นางยึดเรือนคนอื่นมาเป็นของตัว เข้าไปอาศัยอยู่ในเฟิงชิงย่วน”

ไม่ว่าถังอวี้จะเป็นศิษย์ของนายหญิงจริงหรือไม่ เฟิงชิงย่วนก็เป็นสถานที่ที่นายหญิงทุ่มเทแรงกายแรงใจในการสร้างมันขึ้นมาเพื่อลูกสาวแท้ๆ ของนาง

เพื่อรอสักวันที่นางล้างแค้นสำเร็จ นางจะรับลูกสาวกลับมาอยู่ที่นี่

แต่ตอนนี้กลับถูกคนอื่นมายึดครอง ต่อให้สักวันนางได้มาอยู่ที่นี่ เฟิงชิงย่วนก็ไม่ใช่เรือนใหม่ไม่เคยมีคนอยู่อีกต่อไป

“ช่างเถอะ...ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ยอมตามความต้องการของนาง” เฟิงอิงถอนหายใจ รู้สึกเสียดาย

ถึงอย่างไรเฟิงชิงย่วนก็เป็นเรือนที่คนทั้งหลายในจวนเฟิงอวิ๋นทุ่มเทแรงกายและหยาดเหงื่อลงไปมากมาย เพื่อสร้างเป็นที่อยู่ให้ลูกสาวแท้ๆ ของนายหญิง

เมื่อโดนศิษย์คนหนึ่งยึดไป มีหรือที่พวกเขาจะไม่เสียดาย

แต่ตอนนี้ไม่มีหนทางอื่น ทำได้เพียงรอให้หาตัวนายหญิงพบแล้วค่อยว่ากันใหม่

...

เมื่อเฟิงหรูชิงทำสัญญากับพวกสัตว์วิเศษเสร็จเรียบร้อย นางก็โบกมือลาพวกมัน แล้วเดินทางออกจากป่าแห่งสัตว์วิเศษ

เมื่อเทียบกับตอนที่เข้ามาในป่า ตอนนี้ด้านหลังของนางเหมือนมีหางงอกเพิ่มมาอีกสองหาง

จู่ๆ เฟิงหรูชิงก็หยุดนิ่ง

ถังอิ่นที่อยู่ด้านหลังหยุดฝีเท้าไม่ทันจึงเดินชนหลังนางเข้า ถังอิ่นเจ็บจนน้ำตาไหล นางเอามือลูบจมูกที่แดงก่ำแล้วแหงนหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า

“เจ้าจะตามข้าไปถึงไหน” เฟิงหรูชิงถามแบบหน้านิ่วคิ้วขมวด

ถังอิ่นกัดริมฝีปากแน่น นางรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายทำให้เฟิงหรูชิงรู้สึกไม่ประทับใจตั้งแต่แรก เฟิงหรูชิงจึงเย็นชากับนางเช่นนี้

แต่ผู้หญิงคนนี้ ถึงภายนอกจะเย็นชา แต่ภายในใจนั้นอบอุ่นมาก

มิฉะนั้นคงไม่ยอมผิดใจกับคนของจวนเฟิงอวิ๋นเพื่อนางแน่นอน

“ข้า...” ถังอิ่นก้มหน้าเขิน “ข้าจะตามไปอยู่กับเจ้า ตกลงกันแล้วมิใช่หรือ ข้าจะจ่ายค่าเช่าบ้านให้เจ้าด้วย”

เฟิงหรูชิงยักคิ้ว “ข้าแค่พูดว่าขอคิดดูก่อน เพราะว่าข้าไม่รู้จักที่มาที่ไปของเจ้า เกิดเจ้าคิดทำร้ายข้าขึ้นมา...”

ถังอิ่นร้อนใจ นางแหงนหน้าขึ้นอีกหน ใบหน้ามอมแมมของนางแสดงความกระวนกระวาย

“ไม่มีทาง ข้าไม่มีทางทำร้ายเจ้า”

เฟิงหรูชิงมองดูถังอิ่นอย่างใคร่ครวญ

เด็กคนนี้เป็นคนซื่อๆ แถมยังหลอกง่าย คิดอะไรก็แสดงออกผ่านสีหน้าหมด ทั้งโง่ทั้งซื่อบื้อ ต่อให้ถังอิ่นคิดทำร้ายนาง แต่ระดับสติปัญญาของถังอิ่นนั้นคงไม่มีทางทำอะไรนางได้

“รอกลับไปถึงก่อน ข้าจะดูว่าเจ้าจะจ่ายให้ข้าอย่างไร กลับถึงเมืองหลวงแล้วค่อยว่ากัน”

การเดินทางครั้งนี้ของนางกินเวลาหลายเดือน เกรงว่าเสด็จพ่อของนางคงร้อนใจเจียนบ้าแล้ว

ตอนนี้เฟิงหรูชิงจึงอยากกลับบ้านใจแทบขาด นางหันหน้ากลับแล้วมุ่งไปยังเมืองหลวงต่อ ไม่เสียเวลาพูดคุยกับถังอิ่นอีก