เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 288

ตอนที่ 288 ความสงสัยของผู้คน (4)

แคว้นหลิวอวิ๋น

ตำหนักเป่าเหอในวังหลวง

นางระบำทั้งหลายต่างร่ายรำเพื่อความสุขสวัสดิ์แห่งบ้านเมือง นางระบำชุดแดงโบกสะบัดชายแขนเสื้อ ดูน่าประทับใจ

ในตำหนักเป่าเหอ บรรดาอาคันตุกะกำลังชมความงามของนางระบำ แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม มีเพียงเฟิงเทียนอวี้เท่านั้นที่อยู่ไม่เป็นสุข เขาหน้านิ่วคิ้วขมวด พูดกระซิบถามขันทีที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ยังไม่รู้เบาะแสของชิงเอ๋อร์อีกหรือ”

ก่อนชิงเอ๋อร์จะจากไป นางส่งคนมาทูลว่า นางจะไปข้างนอกช่วงหนึ่งแล้วจะรีบกลับมา

แต่นี่ผ่านไปสองเดือนแล้ว นางยังไม่กลับมาสักที คนที่เขาให้ออกไปตามหานางต่างไม่พบเบาะแสของนาง

ลูกสาวคนนี้...หนีไปไหนอีกแล้วนะ

“ฝ่าบาท องค์หญิงคงไม่เป็นอะไรหรอกพ่ะย่ะค่ะ กั๋วซือออกไปตามหานางแล้ว นางต้องไม่เป็นอันตรายแน่พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีตอบอย่างนอบน้อม

เฟิงเทียนอวี้ถอนหายใจ ขนาดกั๋วซือยังออกไปตามหาชิงเอ๋อร์ แล้วคนเป็นพ่ออย่างเขา มีหรือจะไม่เป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาว

“ฮ่าๆ!”

เสียงหัวเราะดังขึ้นในตำหนัก ทำให้เฟิงเทียนอวี้หลุดออกจากความคิด

“ฝ่าบาท ได้ยินมาว่าน่าหลานฮองเฮาสิริโฉมงดงาม พระธิดาต้องหน้าตาดีแน่ๆ เป็นไปได้หรือไม่ที่พระองค์จะรับสั่งให้องค์หญิงเฟิงหรูชิงออกมาให้ได้พบสักหน่อย”

“องค์ชายสอง ท่านอยู่แคว้นหลงอ้าวคงไม่รู้ว่าเฟิงหรูชิงหน้าตาอัปลักษณ์ เป็นคนไม่เอาอ่าว ทำตัวเสเพลเป็นนิสัย ยโสโอหัง พอเกิดมาแล้วทำให้แม่ของนางต้องตาย แถมยังดื้อรั้น ไร้การอบรม”

ปั้ง!

เดิมเฟิงเทียนอวี้พยายามควบคุมความโกรธของตัวเองไว้ แต่สุดท้ายเขาก็ทนไม่ไหว กำปั้นของเขาทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง เขายิ้มแสยะ แล้วมองดูคนทั้งหลายด้วยแววตาไม่เป็นมิตร

“ฝ่าบาท!” หลินกงกงตกใจหน้าซีด

ปัญหาสุขภาพของฮ่องเต้ยิ่งนับวันยิ่งรุนแรง เพื่อต้อนรับทูต เขากินผลจางหงกั่วเข้าไป หากโมโหจนทำให้ร่างกายทรุดอีก คงจะรักษาไม่ได้อีกแล้ว

เฟิงเทียนอวี้ยกมือขึ้นห้ามหลินกงกง

สายตาอันทะนงตนของเขามองดูทูตจากแคว้นหลงอ้าวอย่างเหยียดๆ สีหน้าดูเคร่งขรึม แม้สีหน้าจะสงบไม่เปลี่ยน แต่ในดวงตาของเขานั้นกลับปั่นป่วนไปด้วยพายุอันแสนน่ากลัว

คราวนี้ เฟิงเทียนอวี้ยังไม่ทันได้พูดอะไร จอกเหล้าใบหนึ่งถูกเขวี้ยงมา เสียงดังเปี้ยง กระแทกเข้าไปกลางหน้าผากของทูตที่พูดจาโอหังเมื่อสักครู่

“น่าหลานจิ้ง เจ้าทำอะไรของเจ้า”

เสิ่นเยว่ตบโต๊ะแล้วลุกยืนขึ้น ใบหน้าอันสง่างามของเขาดูโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นองค์ชายของแคว้นหลงอ้าว ลูกชายของแม่ทัพกระจอกๆ คนหนึ่งกล้าลงไม้ลงมือกับคนของเขาเช่นนี้เชียวหรือ

จู่ๆ เสิ่นเยว่ก็นึกบางอย่างขึ้นได้ เขายิ้มเยาะ “ข้าลืมไป เจ้าเพิ่งถูกแคว้นหลงอ้าวถอนหมั้น! ถึงได้อับอายจนโมโห แล้วกล้าลงมือกับทูตแห่งแคว้นหลงอ้าวกลางงานเลี้ยง! อีกอย่าง คนของข้าไม่ได้พูดอะไรผิด เฟิงหรูชิงองค์หญิงแคว้นหลิวอวิ๋นของพวกเจ้าเป็นพวกไม่เอาไหน!”

เมื่อก่อนตอนน่าหลานฮองเฮายังมีชีวิตอยู่ แคว้นหลิวอวิ๋นเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุดในสี่แคว้น จนบัดนี้ฮองเฮาสิ้นพระชนม์ไปแล้วสิบหกปี

เวลาสิบหกปี สถานการณ์ของสี่แคว้นเปลี่ยนไปจากเดิมนานแล้ว

แคว้นหลิวอวิ๋น...ไม่เพียงล้าหลัง แม้แต่เฟิงเทียนอวี้ก็ไม่มีโอรสสักคน

มีเพียงลูกสาวสองคน คนหนึ่งถูกเขาไล่ไปอยู่ในค่ายทหาร ส่วนอีกคน...กลับกลายเป็นคนไม่เอาถ่าน!

สีหน้าของน่าหลานจิ้งไร้อารมณ์ แววตาของเขาดูเย็นชา “ต่อให้แคว้นหลงอ้าวของพวกเจ้าไม่ถอนหมั้น ข้าน่าหลานจิ้งก็ไม่มีทางแต่งงานกับแคว้นที่ดูถูกน้องสาวข้าแบบนี้”

“เฮอะๆ” เสิ่นเยว่หัวเราะเยาะพร้อมโบกพัด “ข้าก็ไม่เข้าใจทั้งๆ ที่องค์หญิงรองเฟิงหรูซวงทั้งสวยทั้งมีความสามารถ มีพรสวรรค์ นิสัยอ่อนโยนจิตใจดีงาม เป็นมิตร สุภาพและอ่อนน้อมถ่อมตน แต่พวกเจ้ากลับเอาเพชรเม็ดนี้ไปแลกกับกรวด ไม่รู้ว่าพวกเจ้าโง่หรือว่าเฟิงหรูชิงนั่น...มีอะไรร้ายกาจกันแน่”