เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 258
ตอนที่ 258 ต้องปกป้องนาง (1)
เป็นเวลานานภายในจิตไม่มีเสียงฝูเฉินดังออกมา
น้ำเสียงเฟิงหรูชิงติดเก้อเขินน้อยๆ “เดิมข้าเพียงต้องการลองดู เวทมนตร์เสื่อมเพราะกาลเวลาจริงๆ ไม่เกี่ยวอะไรกับข้านะ อ้อ จริงสิ วันหน้าหากจักรพรรดิที่เก้ากลับมาเจ้าห้ามฟ้องเรื่องข้าเด็ดขาด”
อย่างไรนี่ก็เป็นอาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้า นางไม่พูดไม่จาบุกเข้ามาก็ยากที่จักรพรรดิที่เก้าจะไม่โกรธ และฝูเฉินกับชิงหานจักรพรรดิที่เก้าก็เป็นผู้เลี้ยงดูมาจนโต เวลาแบบนี้ย่อมต้องให้พวกมันเป็นพวกเดียวกับนาง
เงียบ
ที่ตอบกลับนางมายังคงมีเพียงความเงียบ เฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าในใจฝูเฉินคิดอะไรอยู่ นางนิ่งค้างไปก่อนจะร้องเรียก “ฝูเฉิน?”
...
ภายในช่องว่าง สายตาของฝูเฉินแฝงด้วยความสับสนและสงสัย นานกว่าจะเปิดปากพูด “หากเสื่อมเพราะกาลเวลาจริงจะไม่มีเวทมนตร์อยู่ ไม่ใช่ถูกทำลายโดยง่ายเช่นนี้ แต่ว่า...”
เขานิ่งไปแล้วพูดต่อ “ท่านกับจักรพรรดิที่เก้าน่าจะมีวาสนาต่อกัน เพราะฉะนั้นเจ้าเลยสามารถเข้าไปในบ้านได้”
ชิงหานตะลึง แววตางงงวยหันไปมองทางฝูเฉิน
มีวาสนากับจักรพรรดิที่เก้าก็เลยสามารถเปิดเวทมนตร์ออกได้?
แต่ว่าพี่ฝูเฉินก็รู้ดีแท้ๆ เวทมนตร์นี่มีเพียงจักรพรรดิที่เก้าเท่านั้นที่สามารถเปิดได้ แม้แต่คนที่สืบสายเลือดของจักรพรรดิที่เก้าก็ไม่มีความสามารถที่จะกระทำได้...
เหตุใดเขาถึงพูดไปเช่นนั้น?
ฝูเฉินถลึงตาใส่ชิงหานเป็นการเตือนทำให้ชิงหานปิดปากสนิทในทันที นางเบ้ปากเล็กๆ นัยน์ตาเต็มไปด้วยความเสียใจและน้อยใจ
ไม่ว่าอย่างไรเรื่องบางเรื่องที่ยังไม่สามารถยืนยันเขาจะให้ท่านแม่รู้ไม่ได้
นอกเสียจาก...รอเขายืนยันความเป็นไปได้ในใจข้อนั้นก่อน
...
มีคำของฝูเฉินแล้วเฟิงหรูชิงก็เบาใจ นางค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกแล้วก้าวเท้าเข้าไปภายในอาณาจักร
แม้ว่าอาณาจักรแห่งนี้จะผ่านมานานหลายปีแต่ภายในยังใหม่เหมือนแรกเริ่มไม่เปลี่ยน นอกจากใบไม้ร่วงที่ไร้คนกวาดแล้วไม่ได้ต่างอะไรกับชานบ้านที่มีคนอาศัยอยู่เลย
“ชิงชิงรู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใดกัน?” มุมปากฉินเฉินยกยิ้มบาง น้ำเสียงใสสะอาด
“ที่อยู่ในอดีตของจักรพรรดิที่เก้า”
ในช่องว่างก็มีอาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้า ถึงจะเป็นของปลอมแต่ก็ถอดแบบมาทั้งหมด ดังนั้นสำหรับอาณาจักรแห่งนี้แล้วเฟิงหรูชิงคุ้นเคยเป็นอย่างดี ถึงขนาดรู้หมดทุกห้องในบ้านว่าคือห้องอะไรบ้าง
“ข้าจำได้ในอาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้ามีภูเขายา หากข้าเป็นจักรพรรดิที่เก้าสมบัติล้ำค่าทุกอย่างของข้าจะเก็บไว้บนภูเขายา”
อีกอย่างฝูเฉินกับชิงหานสองคนนี้ก็เติบโตมาบนภูเขานั้น
ไม่แน่...บนภูเขายานั่นอาจมีสมบัติล้ำค่าอื่นอยู่อีก
“ไปเถอะ เฉินเอ๋อร์พวกเราไปภูเขายากัน”
เฟิงหรูชิงยิ้มบางนางรู้อยู่แล้วว่าภูเขายาอยู่ที่ใด ไม่รอช้าตรงไปทางภูเขายาทันที
ฉินเฉินไม่แม้แต่จะถามนางว่าเหตุใดนางจึงคุ้นเคยกับที่นี่นัก และไม่ถามว่ารู้ได้อย่างไรว่าที่นี่คือบ้านของจักรพรรดิที่เก้า
เขาเชื่อนาง
ดังนั้นตอนที่เฟิงหรูชิงไปเดินทางภูเขายาฉินเฉินก็เดินตามหลังหายลับไปจากตรงนั้น
...
รอจนถึงภูเขายาเฟิงหรูชิงก็อดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าลง ในความจำของนางเจ้าของภูเขายาคือจักรพรรดิที่เก้า ภูเขายานั้นควรจะมียาวิเศษมากมายนับไม่ถ้วน
แม้แต่ด้านนอกอาณาจักรก็มียาวิเศษขึ้นอยู่มากมาย บนภูเขาไม่มีทางที่จะไร้สิ่งยาวิเศษแม้แต่อันเดียว แต่ที่ปรากฏสู่สายตาเฟิงหรูชิงเป็นภูเขายาที่แห้งแล้ง ไม่มีต้นหญ้าแม้แต่ยาวิเศษระดับล่างสักอันนางยังไม่เห็น