เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 257
ตอนที่ 257 อาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้า (4)
ฝูเฉินตกตะลึง “ข้าไม่รู้ เหตุใดบ้านหลังนี้กับที่ที่จักรพรรดิที่เก้าเคยอาศัยอยู่ในตอนนั้นถึงได้เหมือนกันเช่นนี้? ท่านแม่ข้ากับชิงหานไม่เคยออกจากพรรคเภสัชเทพมาก่อน ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น...”
เรื่องแบบนี้มันที่เป็นยาวิเศษจะไปรู้ได้อย่างไร?
ใครจะรู้ว่าเหตุใดจึงมีสถานที่ที่เหมือนกับอาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้าไม่มีผิดเพี้ยนปรากฏขึ้น?
แม้แต่รูปมังกรกับหงส์เต้นระบำที่ประตูบานใหญ่หน้าบ้านยังเหมือนทุกประการ! ไม่มีอะไรแตกต่าง!
อาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้าควรจะมีที่เดียว!
หน้าประตูบานใหญ่ลงเวทมนตร์ไว้ไม่สามารถเลียนแบบได้!
น่าเสียดายที่เวทมนต์ในพรรคเภสัชเทพน่าจะเสื่อมไปตามกาลเวลา จึงไม่มีผลใดๆ
หากอาณาจักรของพระองค์ปรากฏขึ้นที่นี่...นั่นก็หมายความว่าที่อยู่ในมิติเวลาในพรรคเภสัชเทพนั่นก็เป็นของปลอม?
“ที่จริงอยากรู้ว่าอาณาจักรแห่งนี้เกี่ยวพันธ์กับจักรพรรดิที่เก้าหรือไม่นั้นง่ายนิดเดียว หน้าประตูอาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้ามีเวทมนตร์อยู่สิ่งของใดก็ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ท่านแม่ท่านลองดูก่อน”
ฝูเฉินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น
เฟิงหรูชิงเลิกคิ้วขึ้นหยิบเอาก้อนหินขึ้นมาก้อนหนึ่งโยนไปทางประตูบานใหญ่
ปึ้ง!
ก้อนหินยังไม่ได้เข้าใกล้ประตูบานใหญ่ก็มีแรงทรงพลังพุ่งออกมาเสียก่อน ทำให้ก้อนหินกระเด็นออกมา
ฝูเฉิน “...”
ชิงหาน “...”
เจ้าตัวเล็กทั้งสองในมิติเวลาต่างพากันตกตะลึง
พลังนั่น...เป็นของจักรพรรดิที่เก้าไม่ผิดแน่!
หรือว่า...อาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้าที่พรรคเภสัชเทพในตอนนั้นจะถูกคนสับเปลี่ยน? สถานที่ต้องห้ามที่พวกมันเฝ้ามาตั้งแต่แรกนานหลายปีกลับเป็นของปลอม?
“ฝูเฉิน อาณาจักรของบรรพบุรุษพรรคเภสัชเทพเหตุใดมีสองที่?”
ตรงหน้านี่เห็นชัดว่าเป็นของจริง
“เป็นไปไม่ได้ อาณาจักรของจักรพรรดิที่เก้าจะต้องมีเพียงที่เดียวไม่สามารถมีสองที่ ที่มิติเวลานั่นจะต้องเป็นของปลอมแน่ ข้ายังคิดว่าเวทมนตร์เสื่อมฤทธิ์ไปเพราะกาลเวลา กลับลืมไปเสียสนิทว่าเวทมนตร์ที่จักรพรรดิที่เก้าเป็นคนทำ ขอเพียงจิตวิญญาณของพระองค์ไม่แตกสลายก็ไม่มีวันหายไป”
อาจเป็นเพราะพวกมันเชื่อมั่นมาก บ้านหลังใหญ่เพียงนี้และตั้งอยู่ในพรรคเภสัชเทพ ไม่มีทางที่จะหายไปได้ง่ายๆ
ดังนั้นแม้ว่าเวทมนตร์จะเสื่อมฤทธิ์ไปสามารถเข้าออกได้ตามใจ สำหรับบรรดายาวิเศษที่มีสติปัญญาน้อยนิดแล้วไม่มีทางที่จะคิดอะไรมาก
ตอนนี้พวกมันเพิ่งจะรู้ว่าพวกมันทั้งสองถูกหลอก...
“เช่นนั้นมีวิธีใดสามารถเข้าไปได้บ้าง”
อาณาจักรของบรรพบุรุษพรรคเภสัชเทพข้างในจะต้องมีของดีอยู่ไม่น้อย จะพลาดไม่ได้!
แววตาเฟิงหรูชิงเป็นประกาย ยิ้มกริ่มลูบปลายคาง
“เวทมนตร์ของจักรพรรดิที่เก้าไม่มีผู้ใดแก้ได้” ฝูเฉินส่ายหน้านัยน์ตาแฝงด้วยความโศกเศร้า
ท่านผู้นั้นเป็นบุคคลที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้ เวทมนตร์ทุกอย่างที่พระองค์เป็นคนสร้างคนอื่นจะแก้ได้อย่างไร?
นอกเสียจาก...พระองค์เอง...
“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ต้องลอง ต่อให้ล้มเหลวก็ไม่เป็นไร”
เฟิงหรูชิงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ นางเดินไปด้านหน้าเวทมนตร์ฝ่ามือวางลงบนเวทมนตร์เบาๆ
ฉันพลันคลื่นพลังแปรปรวนแผ่ออกมาจากฝ่ามือนาง
นางหลับตาลง
พลังวิเศษค่อยๆ มารวมกันที่ฝ่ามือของนาง นางพุ่งพลังจิตทั้งหมดเสาะหาใจกลางของเวทมนตร์ จากนั้นก็ส่งพลังวิเศษเข้าไปเพื่อที่จะทำลายใจกลางของเวทมนตร์
ฝูเฉินยิ้มขมพร้อมกับส่ายหน้า “ไม่มีวิธี เวทมนตร์ของพระองค์บนโลกใบนี้ไม่มีผู้ใดทำลายได้ ท่านอย่าได้...”
คำพูดของเขายังไม่ได้จบก็มีเสียงปึ้งดังขึ้น
ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างระเบิดออก พลังวิเศษพวยพุ่งออกมาราวกับพายุ เส้นผมของหญิงสาวปลิวตามแรงลม
เฟิงหรูชิงมองมือตนเองด้วยความตกตะลึงก่อนจะยิ้มแห้งออกมา “อาจเป็นเพราะ...เวทมนตร์เสื่อมตามกาลเวลาก็เลยทำลายได้ง่าย”
ฝูเฉิน “...”