เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 259
ตอนที่ 259 ต้องปกป้องนาง (2)
“ฝูเฉิน ยาวิเศษบนภูเขายาล่ะ?” เฟิงหรูชิงตะลึงตาค้าง
ฝูเฉินตอบด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “ยาวิเศษพวกนั้นมีค่าอะไรกัน ล้วนเป็นสิ่งที่จักรพรรดิที่เก้านำมาให้พวกเรากินทั้งนั้น ที่ที่มีพวกเราอยู่จะไปมียาวิเศษอื่นได้อย่างไร?”
ยาวิเศษ?
ไม่สามารถมีอยู่หรอก!
ที่ที่พวกมันอยู่ไม่สามารถมียาวิเศษอื่นอยู่!
เฟิงหรูชิงนิ่งค้าง
ไม่รู้เป็นอะไรพอได้ยินคำพูดของฝูเฉินแล้ว ในใจนางรู้สึกร้อนรนชอบกล
นางรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันทีที่นำเอายาวิเศษทั้งหมดเข้าไปไว้ในมิติเวลา...
หวังว่าเจ้าสองคนนี้จะละเว้นปากเหลือยาวิเศษไว้ให้นางบ้าง
“ฝูเฉิน เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าจักรพรรดิที่เก้านำของมีค่าของเขาไปไว้ที่ใด?”
ฝูเฉินเงียบอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าไม่รู้แน่ชัดเรื่องของจักรพรรดิที่เก้า แต่ข้ารู้ว่าหลังภูเขายามีแท่นบูชาแท่นหนึ่งจักรพรรดิที่เก้าไปที่นั่นบ่อยครั้ง ท่านไม่ลองไปดูที่แท่นบูชาเล่า?”
“ได้”
...
ภูเขายาของจักรพรรดิที่เก้าใหญ่มาก เฟิงหรูชิงเดินอยู่นานกว่าจะพ้นภูเขายาลูกนี้
และป่าด้านหลังภูเขายาก็ปรากฏสู่สายตานาง
ภายในป่าแห่งนี้มีแท่นบูชาตั้งอยู่ ที่ข้างแท่นบูชามีป้ายหินรูปมังกรกับหงส์วางอยู่สองป้าย
ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ เฟิงหรูชิงรู้สึกราวกับป้ายทั้งสองกำลังจับจ้องมาที่นาง
ความรู้สึกนั้นทำเอาขนลุกตัวเย็นไปทั้งตัว
แต่เฟิงหรูชิงก็ยังใช้ความกล้าเข้าไปใกล้แท่นบูชา
ในแท่นบูชานี้ราวกับมีพลังบางอย่างดึงดูดนาง ชักนำนางเข้าไปใกล้แท่นบูชา
“ระวัง!”
สายตาฉินเฉินกวาดมองไปทางเฟิงหรูชิงสีหน้าเปลี่ยนไปโดยพลัน เขาพุ่งไปหาเฟิงหรูชิงอย่างบ้าคลั่งความกลัวปรากฏในแววตา “ชิงชิง! วิ่งเร็ว!”
เฟิงหรูชิงชะงักฝีเท้า
ภายใต้ลมกระโชกแรงชายเสื้อสีแดงโบกสะบัดตามแรงลม
ตรงหน้านางคือป้ายหินมังกรกับหงส์อันนั้น
ทว่าตอนนี้นางเห็นในป้ายหินได้อย่างชัดเจน ร่างของหนึ่งหงส์หนึ่งมังกรนั่นราวกับว่าจะพุ่งทะลุออกมาจากป้ายหิน ส่งเสียงร้องดังสั่นสะเทือน
หงส์ร้องมังกรคำราม!
เฟิงหรูชิงคิดจะหนีแต่ขาของนางราวกับยึดติดกับพื้นไม่สามารถขยับได้ ได้แต่ยืนมองหนึ่งหงส์หนึ่งมังกรทะลุออกมาจากป้ายหินพร้อมกับพลังที่แข็งแกร่งพอที่จะทำลายล้างโลกได้ พุ่งชนใส่นางอย่างจัง...
พลังนี้แข็งแกร่งมาก ในตอนที่ฉินเฉินพุ่งไปตรงหน้าเฟิงหรูชิงหนึ่งหงส์หนึ่งมังกรนั่นก็เข้าไปในร่างกายนางเสียแล้ว ส่งผลให้ฉินเฉินถูกผลักกระเด็นลอยออกมาตกกระแทกกับพื้นอย่างแรง
ฉินเฉินไอออกมาเป็นเลือด เขาลุกขึ้นจากพื้นเดินเซไปทางเฟิงหรูชิง
กลัว ตกใจ สิ้นหวัง ความรู้สึกมากมายเกาะกุมในใจเขา ราวมีหลุมดำค่อยๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของเขา
...
ชิงชิง ในโลกนี้แม้ทุกคนจะทอดทิ้งเจ้า ทำให้เจ้าผิดหวัง ทำร้ายเจ้า จะมีเพียงข้าเท่านั้นที่จะพยายามใช้ทุกอย่างทำให้ชีวิตของเจ้าสงบสุข
เจ้ารังแกคนได้แต่ใครก็ห้ามรังแกเจ้า แม้คนพวกนั้นจะเป็นคนในครอบครัวข้า แต่หากพวกเขาทำร้ายเจ้าข้าก็ไม่จะไม่รับพวกเขา
เจ้าอยากไปข้าก็จะไปกับเจ้า ที่ที่ไม่อบอุ่นไม่เป็นมิตรสำหรับเจ้าข้าก็ไม่อยากอยู่
ชิงชิง ข้ายินดีที่จะจ่ายเงินทั้งหมด แม้จะต้องกลับไปวันเวลาเก่าๆ ขอแค่เจ้าแข็งแรงให้ข้าจ่ายด้วยอะไรข้าก็ยินดี
หากชาตินี้ข้าไม่สามารถช่วยเจ้าได้ เช่นนั้นชาติหน้าข้าจะต้องปกป้องเจ้าได้แน่ จะไม่ให้เจ้าต้องมีชีวิตอย่างน่าสังเวช ข้าจะให้ความอบอุ่นกับเจ้าทั้งชีวิต...
...
ในหัวของฉินเฉินมีเสียงดังกึกก้อง เสียงลึกลับมากมายนับไม่ถ้วนดังอยู่ในหัวของเขา