เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 282
ตอนที่ 282 ยึดเรือนผู้อื่น (2)
สิ่งเดียวที่เหลืออยู่คือต้นเทียนหลิงกั่วเพียงไม่กี่ต้น
ฝูเฉินท่าทางกลัวๆ
“ใช่ ข้ากับชิงหานถ้ากินอิ่มก็จะไม่กินอีก แต่เมื่อกี้พวกเราฝืนทำเป็นกินอิ่มน่ะ”
ฮือๆ ท่านแม่น่ากลัวจังเลย เขาก็แค่กินยาวิเศษไปนิดหน่อยเอง เหตุใดท่านแม่ต้องโมโหขนาดนี้ด้วย
เฟิงหรูชิงรู้สึกเจ็บที่หัวใจ เพื่อปลูกยาวิเศษเหล่านั้น นางใช้เวลาหลายวันกว่าจะปลูกมันเต็มพื้นที่ และต้องใช้เวลาอีกนานหลายเดือนกว่ายาวิเศษจะเติบโตเต็มที่
แต่สุดท้าย กลับโดนกินจนหมด!
พวกยาวิเศษที่ปลูกไว้โดนกินหมดก็ช่างเถอะ แต่ยาวิเศษระดับห้าที่นางหามาด้วยความยากลำบากกลับไม่เหลืออยู่เลย!
ไม่เหลือเลยสักนิด!
เฟิงหรูชิงบีบข้อนิ้วดังกรอบแกรบ ถ้าไม่เป็นเพราะฝูเฉินหน้าตาน่ารัก นางคงควบคุมอารมณ์โมโหไม่อยู่แล้ว
“ท่านแม่...ใจเย็นๆ ก่อน ใจเย็นๆ พวกเราไม่กินอีกแล้ว ข้ากับชิงหานกำลังย่อยยาที่กินไป พอพวกข้าย่อยเสร็จ พวกเราจะช่วยท่านจัดการคนชั่วจริงๆ นะ! แล้วก็ช่วยแก้แค้นให้เสด็จแม่ท่านด้วย!”
เฟิงหรูชิงใช้เวลาอยู่นานกว่าอารมณ์จะสงบลงได้
แต่นางยังคงหายใจแรง อยากจะจับเด็กคนนี้หิ้วขึ้นมา แล้วตีก้นเสียให้เข็ด
“ท่านแม่” ชิงหานดึงชายแขนเสื้อของเฟิงหรูชิงด้วยท่าทางหน้าสงสาร
“ชิงหานผิดไปแล้ว ท่านแม่อย่าโมโหเลย ต่อไปข้าไม่กล้ากินเกลี้ยงอีกแล้ว”
เสียงของเด็กหญิงที่ฟังดูจ๋อยๆ และแก้วเสียงใสเหมือนเด็ก ทำให้สีหน้าของเฟิงหรูชิงเปลี่ยนไปจากเดิมมาก นางหันไปมองชิงหานแล้วยิ้มให้ น้ำเสียงฟังดูอ่อนโยน “ไม่เป็นไร กินไปหมดแล้วก็ช่างเถอะ คราวหน้าเหลือไว้ให้ข้าบ้างก็พอ”
ฝูเฉิน “...”
ช่างลำเอียงอย่างเห็นได้ชัด
ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่เขามีจุ๊ดจู๋ ไม่ได้เกิดมาเป็นผู้หญิง
“ชิงหาน เมื่อกี้ฝูเฉินบอกว่า พอพวกเจ้าย่อยเสร็จ กำลังความสามารถก็จะเพิ่มขึ้น?”
ชิงหานพยักหน้า “ใช่ ท่านแม่ ข้ากับพี่ฝูเฉินต้องนอนหลับสนิทถึงจะย่อยได้ ก่อนนี้เป็นห่วงท่านแม่ พวกเราไม่กล้านอนหลับลึก ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว ข้ากับพี่ฝูเฉินคงต้องไปนอนไม่ได้คอยอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่แล้ว”
“แบบนี้ก็ดี ประเดี๋ยวพวกเจ้าไปนอนให้เต็มที่เถอะ” สีหน้าของเฟิงหรูชิงที่มีรอยยิ้มเมื่อสักครู่ เมื่อหันไปหาฝูเฉินกลับเปลี่ยนเป็นขมึงทึง “ไม่ใช่แค่เสด็จแม่ของข้า แต่ยังเป็นท่านยายของเจ้า เจ้าช่วยข้าล้างแค้นเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
ฝูเฉินอึ้ง
ท่านแม่หน้าเลือดคนนี้ เล่นได้คล่องแคล่วสมบทบาทเสียจริง ตอนนี้แม้แต่ท่านยายเขาก็ได้เพิ่มมาอีกคนแล้ว “ได้เลย ท่านแม่”
ขอแค่ท่านแม่หายโกรธ อย่าว่าให้เขาเรียกว่าท่านยายเลย ให้เรียกย่าทวดเขาก็ยอม!
“เอาล่ะ ที่มิตินี้ไม่เป็นอะไร ข้าก็จะกลับล่ะ” เฟิงหรูชิงเห็นฝูเฉินเชื่อฟังแบบนี้ นางก็ใจอ่อน
“ต่อไป ถ้าพวกเจ้าจะกินยาวิเศษ อย่างน้อยก็เหลือไว้ให้ข้าบ้าง...สักต้นหนึ่งก็ยังดี”
“เข้าใจแล้วท่านแม่”
“...”
เฟิงหรูชิงไม่อยากพูดอะไรอีก นางเอามือกุมที่หัวใจที่รู้สึกเจ็บปวด และหายตัวไปจากอีกมิติหนึ่งในชั่วพริบตา
...
ป่าแห่งสัตว์วิเศษ
บนท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป เหวินเฟิงผู้พิทักษ์จวนเฟิงอวิ๋นแหงนมองดูป่าที่ปกคลุมด้วยฝุ่นควัน เขายิ้มสะใจ
“คนระเบิดตัวเองจำนวนมากขนาดนี้ ต่อให้พวกมันกับสัตว์วิเศษไม่ตายก็คงพิการสาหัส ส่วนนังถังอิ่น...ด้วยกำลังความสามารถแค่นั้น คงไม่มีทางรอดไปได้หรอก”
ในที่สุด เขาก็ทำภารกิจที่คุณหนูมอบหมายได้สำเร็จ ต่อให้จุดจบสุดท้ายจะน่าอนาถแค่ไหนก็ตาม หากให้กลับไปดูสักหน่อย...เหวินเฟิงไม่กล้าขนาดนั้น
เสือโคร่งระดับห้าตัวนั้นคงไม่พิการง่ายๆ ถ้าเขากลับไปจะไม่กลายเป็นอาหารให้เสืออย่างนั้นหรือ ดังนั้น เหวินเฟิงจึงหันหลังเดินจากไปโดยไม่ต้องคิด