เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 250
ตอนที่ 250 เหมียว? โฮ่ง? (1)
“โห่ว!”
เสือโคร่งปกป้องลูกตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร มันเห็นหมาป่าสีขาวตัวนั้นไม่ฟังคำใดๆ พุ่งกระโจนมาทางลูกของมันก็คำรามขึ้นทันที นัยน์ตาฉายแววดุร้าย
หมาป่าสีขาวที่เดิมคิดจะตะปบลูกเสือน้อยสักทีพลันต้อง...หวาดกลัวเสียแล้ว
ใครใช้ให้มันมีแม่เป็นสัตว์วิเศษระดับห้าเล่า มันยุ่งไม่ได้ ยุ่งไม่ได้เลย
รอมันก้าวถึงสัตว์วิเศษระดับห้าก่อนเถิด จะต้องแย่งขาของนายท่านคืนมาให้ได้ หึ๊!
เฟิงหรูชิงก้มลงมองก็เห็นหมาป่าสีขาวหยุดยืนอยู่หน้านาง แววตามันฉายแววไม่ยินยอม เสียใจและโกรธ จ้องมองลูกเสือน้อยตาไม่กะพริบ
ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงคำรามเตือนเมื่อครู่ของแม่เสือ ลูกเสือตัวน้อยนี่จะต้องมันตบปลิวเป็นแน่
“หมาป่าสีขาว ต่อจากนี้เสือน้อยจะเป็นเพื่อนใหม่ของพวกเรา เจ้าห้ามทำร้ายมัน”
ต่อจากนี้เสือน้อยจะต้องกลับบ้านกับนาง หากห้ามปรามหมาป่าตัวนี้ไม่ไม่อยู่ ไม่แน่เสือน้อยอาจโดนมันรังแกได้
ราวกับฟ้าผ่าลงมากลางวันแสกๆ หมาป่าสีขาวตกตะลึงตาค้าง
ลูกเสือที่แย่งชิงต้นขากับมันตัวนี้ จะกลับบ้านกับพวกมัน?
ที่สำคัญไปกว่านั้น ลูกเสือนี่รู้จักกับนายท่านวันแรกมันกลับมีชื่อเสียแล้ว!
แม้ความสามารถในการตั้งชื่อของนายท่านจะ...ไม่ดีนัก แต่ว่าอย่างไรก็คือชื่อ มันเป็นเจ้าบ้านมาตั้งนานแม้แต่ชื่อเรียกยังไม่มี!
น้อยใจ น่าน้อยใจเสียจริง!
จู่ๆ หมาป่าสีขาวก็เกิดไม่อยากสนใจเฟิงหรูชิงขึ้นมา ผู้หญิงที่เห็นใครก็รักก็ชอบ แต่มันก็ยังตัดใจไม่ได้ ได้แต่ใช้สายตาแห่งความเสียใจจ้องมองไปยังนาง
เฟิงหรูชิงลูบหัวหมาป่าสีขาว ทำให้อารมณ์โกรธเคืองของหมาป่าสีขาวหายไปบ้างเล็กน้อย
นางเงยหน้าขึ้นหันไปทางเสือโคร่ง
“เจ้า...อยากไปกับข้าด้วยหรือไม่?”
เสือโคร่งตกตะลึง มันก้มหน้าลงเงียบไปสักพักสุดท้ายก็ส่ายหน้า
ภายในป่าสัตว์วิเศษมันยังมีเรื่องอื่นต้องทำ ไม่สามารถจากไปได้
“ตกลง” เฟิงหรูชิงถอนหายใจอย่างผิดหวัง นางเบนสายตามาที่หมาป่าสีขาวอีกครั้ง “หมาป่าสีขาว เสือน้อยอายุยังน้อยก็ต้องจากแม่แล้ว ต่อจากนี้เจ้าก็เป็นพ่อนมให้มันแล้วกัน”
หมาป่าสีขาวเบิกตาโตอ้าปากค้าง
แม้แต่ภรรยามันยังไม่มีก็ต้องเป็นพ่อแล้ว?
อีกอย่างลูกเสือตัวนี้ไม่เหมือนสัตว์วิเศษตัวอื่น สัตว์วิเศษตัวอื่นล้วนเป็นระเบียบไม่มีใครแย่งความรักกับมัน มีเพียงลูกเสือตัวนี้เท่านั้นที่ทำให้มันรู้สึกอันตรายผิดปกติ
“หมาป่าสีขาว ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากเป็นพ่อ แต่ว่า...เจ้าไม่รู้สึกว่าเสือน้อยน่าเอ็นดูมิใช่หรอกหรือ? ไม่อยากมีลูกแบบนี้หรือ?”
หมาป่าสีขาวเบะปาก นายท่านตาบอดหรือ ไอ้ตัวเล็กนั่นน่ารักตรงไหน?
น่ารักเท่ามันหรือ?
“เจ้าไม่รู้สึกว่ามันรูปร่างคล้ายแมวหรือ? ทั้งว่านอนสอนง่ายทั้งน่ารัก” เฟิงหรูชิงยิ้มกว้างเอาลูกเสือมาไว้ในมือแล้วเอ่ยถาม
หมาป่าสีขาวทำเสียงขึ้นจมูก หึ๊!
ตานายท่านมีปัญหาจริงๆ ก่อนหน้านี้จะเอามันมาเลี้ยงเหมือนหมา ตอนนี้ก็รู้สึกว่าลูกเสือเหมือนแมวอีก
มันเหมือนแมวตรงไหนกัน?
ลูกเสือถูกเฟิงหรูชิงกอดไว้ในอ้อมแขน รู้สึกราวกับมีความอบอุ่นโอบกอดมันเอาไว้
มันใช้ลิ้นเลียแก้มนางเบาๆ ส่งเสียงร้องเอาใจ “เหมียว”
เฟิงหรูชิง “...”
หมาป่าสีขาว “...”
คนในกองทัพเลือดเหล็ก “...”
แม่เสือ “...”
วินาทีนั้นเสือโคร่งก้าวถอยไปหลายก้าว มันไม่อยากรับว่าเจ้าลูกเสือไร้ยางอายนี่เป็นลูกชายของมันอีก
มันทนขายหน้าไม่ได้
“เอ๋าว์วู!”
หมาป่าสีขาวตาแดงก่ำด้วยความโมโห
มันมั่นใจแล้วว่าลูกเสือตัวนี้เป็นไอ้ตัวดี ไม่คิดว่าจะใช้วิธีนี้ทำให้นายท่านอารมณ์ดี