เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 249

ตอนที่ 249 เฟิงหรูชิงถูกเสือคาบไปแล้ว (4)

“นี่...” เฟิงหรูชิงลังเล

ในตอนที่นางลังเลนี้เอง เสือโคร่งก็คาบลูกเสือน้อยขึ้นมาทิ้งออกไปนอกถ้ำ

หมายความว่า หากนางไม่รับมันไว้ มันก็จะเอาไปทิ้งเสีย ไม่เอาแล้ว

เฟิงหรูชิง “...”

หากไม่ได้เห็นว่าก่อนหน้านี้เสือโคร่งรักทะนุถนอมลูกตัวเองอย่างไร นางคงสงสัยว่ามันคิดจะหาแม่นมให้ลูกเสือของมันเสียอีก

แต่เฟิงหรูชิงเข้าใจแจ่มชัด เสือโคร่งต้องการใช้วิธีนี้บีบให้นางรับลูกเสือกลายพันธุ์ไว้

บางทีเริ่มแรกเสือโคร่งอาจมองออกว่านางชอบลูกเสือกลายพันธุ์ มันไม่มีอย่างอื่นที่จะตอบแทนนาง จึงจำต้องให้ลูกเสือกลายพันธุ์กับนาง

เฟิงหรูชิงคิดถึงเมื่อก่อนเจ้าของร่างทำดีกับหรงกุ้ยเฟยและเฟิงหรูซวงเช่นนั้น สิ่งที่ได้รับคือการทำร้ายอย่างหนักหนา

ตอนนี้ แม้แต่เสือโคร่งตัวหนึ่งยังรู้จักใช้วิธีนี้ตอบแทนบุญคุณ

เทียบกับคนเหล่านั้นแล้ว สัตว์วิเศษ...เรียบง่ายกว่ากันเยอะ

ในใจของพวกมันมีคนอยู่เพียงสองประเภท คนที่ดีกับพวกมัน คนที่ทำร้ายพวกมัน ไม่มีประเภทอื่นอีก

“เจ้าอยากให้ข้ารับมันไว้เช่นนั้นข้าก็จะพามันไป เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงลูกเสือน้อย ที่บ้านข้ายังมีสัตว์วิเศษอีกมากมายสามารถเป็นเพื่อนมันได้ ข้าก็จะดูแลมัน”

ในความคิดของเฟิงหรูชิง ในเมื่อเลือกที่จะอยู่แล้วก็จะพยายามสุดชีวิตที่จะดูแลมัน

สำหรับนางแล้ว เหล่านี้ไม่ใช่สัตว์วิเศษแต่เป็น...คนในครอบครัวที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

ชาติก่อนในตอนที่น้องชายเพิ่งจะเลือกพานางออกจากบ้านหลังนั้น นางไม่เอาสิ่งใดเลยหยิบมาเพียงเสื้อผ้าชุดหนึ่ง กับหมาจรจัดตัวหนึ่งที่นางเก็บเอามาเลี้ยง

แม้ว่าชีวิตจะยากลำบากเพียงใด สองคนหนึ่งหมาก็ไม่เคยละทิ้งกัน

เลือกที่จะเลี้ยงแล้วก็จะต้องอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต!

“โห่ว”

เสือโคร่งใช้หัวถูไถเฟิงหรูชิงด้วยความขอบคุณ นัยน์ตาซาบซึ้ง

ที่มันยกลูกให้เฟิงหรูชิงหนึ่งเพื่อเป็นการทดแทนบุญคุณ สองคือ อยู่กับมนุษย์ผู้นี้ลูกจะไม่ลำบาก

มันเชื่อในตัวนาง!

“ชิงชิง!”

ฉับพลันก็มีเสียงแตกตื่นดังมาจากด้านหลัง

ในตอนที่เฟิงหรูชิงหันกลับไปมอง ก็ได้เห็นกับฉินเฉินที่สีหน้าตื่นตกใจปรากฏตัวอยู่หน้าถ้ำ

หลังจากนั้น หมาป่าสีขาว เหล่าสัตว์วิเศษ คนในกองทัพเลือดเหล็กทุกคนก็ตามมาด้วย...

นี่ต้องโทษเสือโคร่งที่วิ่งเร็วเกินไป พวกเขาหารอบๆ อยู่นานกว่าจะเจอถ้ำแห่งนี้

โดยเฉพาะเมื่อได้เห็นเสือโคร่งกับเฟิงหรูชิงใกล้กันขนาดนั้น หัวใจฉินเฉินตกใจแทบหยุดเต้น...

เฟิงหรูชิงไม่ได้รับรู้อะไรเลย ฉีกยิ้มทักทายทุกคนที่อยู่ด้านหลัง

“พวกเจ้ามาได้อย่างไรกัน?”

ใจฉินเฉินแทบหลุดออกมาข้างนอก รีบสาวเท้าเข้าไปหยุดตรงหน้าเฟิงหรูชิง

เสือโคร่งคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาฉายแววหวาดระแวง

มันเชื่อใจแค่เฟิงหรูชิง ไม่เชื่อใจมนุษย์ผู้อื่น

“แม่ของเสือน้อย เจ้าอย่าขู่เพื่อนของข้า” เฟิงหรูชิงลูบหัวเสือโคร่ง ขมวดคิ้วพลางกล่าว

เสือโคร่ง “...”

แม่ของเสือน้อย? นี่มันอะไรกัน?

ทว่ามันก็เชื่อฟังแต่โดยดีเก็บแววตาเย็นยะเยือกกลับมา แต่ก็ยังมีสีหน้าไม่ดีนักใส่คนอื่นๆ

ในที่สุดฉินเฉินก็วางใจได้เสียที

“ชิงชิง เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บหรือไม่”

เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่ม “ข้าไม่เป็นไร เสือโคร่งเหล่านี้เป็นเด็กดีมากไม่ได้ทำร้ายข้า”

เป็นเด็กดี?

นี่...ใช้อธิบายสัตว์วิเศษระดับห้าหรือ?

“เอ๋าว์วู!”

หมาป่าสีขาวที่เพิ่งพุ่งมาจากด้านหลังกลุ่มคน ก็ได้เห็นลูกเสือตัวน้อยน่ารักน่าเอ็นดูตัวหนึ่งเกาะอยู่ที่ขาเฟิงหรูชิง มันร้องคำรามใส่ลูกเสือน้อยด้วยความโมโห

เจ้าตัวดีนี่มาจากไหน กล้ามาแย่งนายท่านกับมัน!