เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 251
ตอนที่ 251 เหมียว? โฮ่ง? (2)
ช่างน่ารังเกียจ!
“เด็กดี” เฟิงหรูชิงดึงสติกลับมาก่อนจะยิ้มอ่อนโยนขึ้นไปอีก “เสือน้อย ไหนร้องให้ฟังอีกทีซิ”
“เหมียว”
ลูกเสือเชื่อฟังเป็นอย่างดี ร่างเล็กๆ ของมันมุดเข้าไปในอ้อมกอดเฟิงหรูชิง ใช้หัวถูไถที่อกนางเบาๆ
“เอ๋าว์วู!” หมาป่าสีขาวน้อยเนื้อต่ำใจจนน้ำตาคลอ ใช้อุ้งเท้าดึงชายเสื้อเฟิงหรูชิงส่งเสียงครวญคราง
เฟิงหรูชิงก้มลงมองหมาป่าสีขาวพร้อมรอยยิ้ม “ไม่เป็นไร หมาป่าสีขาวเจ้าก็สามารถเลียนแบบเสียงหมาได้”
หมาป่าสีขาวตาเป็นประกาย
“เอ๋าว์วู!”
โฮ่ง!
“เอ๋าว์วู!”
โฮ่ง!
“เอ๋าว์วู!”
หมาป่าสีขาวนัยน์ตาแดงก่ำกระวนกระวายกรอกไปมา
มันอยากจะร้องเลียนแบบหมาแท้ๆ แต่พอออกจากปากกลับกลายเป็นเสียงหมาป่าหอน! เหตุใดลูกเสือจึงสามารถเลียนแบบเสียงร้องของสัตว์อื่นได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น?
เห็นท่าทางของหมาป่าสีขาวแล้วเฟิงหรูชิงก็ไม่หยอกเหย้ามันอีก อดไม่ได้จนหัวเราะออกมาในที่สุด
“พอแล้ว ข้าล้อเจ้าเล่น นี่ก็สายแล้วพวกเรากลับเมืองหลวงกันก่อนเถอะ”
นางออกมาครั้งนี้ได้บอกหลิวลี่ไว้แล้ว เพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นครั้งก่อน
ในเมื่อหาคนของกองทัพเลือดเหล็กพบแล้ว ก็ไม่มีความจำเป็นจะต้องอยู่ต่อ
เสือโคร่งเห็นว่าเฟิงหรูชิงกำลังจะไปมันก็เกิดร้อนใจรีบเข้าไปขวางหน้านางไว้คำรามเสียงต่ำ “โห่ว”
“เจ้าไม่อยากให้ข้าไป?” เฟิงหรูชิงนิ่งไปหยุดฝีเท้าลงเอ่ยถามด้วยความสงสัย
หรือว่าเสือโคร่งจะมีเรื่องอะไรให้นางช่วยอีก?
เสือโคร่งใช้หัวถูไถขาของเฟิงหรูชิงก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำ
“มันอยากให้ข้าเข้าไปในถ้ำ?” เฟิงหรูชิงจับคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไปเถอะ พวกเราเข้าไปดูเสียหน่อย”
...
ภายในถ้ำ หมดทั้งอยู่ในความมืดและเปียกชื้น
ทว่าเสือโคร่งเดินไปได้เพียงครึ่งทางก็หยุดลง
มันหันมามองเฟิงหรูชิงราวกับต้องการบอกอะไรกับนาง
“เจ้าให้ข้าเข้าไป?” เฟิงหรูชิงไม่รู้ว่าภายในถ้ำมีอะไร
แต่สัญชาตญาณนางบอกว่าเสือโคร่งไม่มีทางทำร้ายนาง
เสือโคร่งเห็นว่าเฟิงหรูชิงเข้าใจความหมายของมันก็รีบพยักหน้านัยน์ตาเป็นประกาย
“เหตุใดเจ้าไม่เข้าไปกับพวกเรา?” เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วถามต่อ
เสือโคร่งก้มหน้าลง
ไม่ใช่ว่ามันไม่อยากเข้าไป เพียงแต่...สถานที่นั้นสัตว์วิเศษไม่สามารถเข้าไปได้
“เจ้าทิ้งลูกของเจ้าไม่ได้ใช่หรือไม่?” เฟิงหรูชิงเห็นท่าทีของเสือโคร่งก็เข้าใจว่ามันเป็นห่วงลูกที่อยู่ข้างนอก “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นเจ้าก็กลับไปดูแลลูกของเจ้าเถิด พวกข้าเข้าไปเองก็ได้”
“นายหญิง”
ถังจือนิ่งค้างแววตาฉายแววลังเล “พวกเราไม่รู้ว่าในถ้ำมีอะไร เข้าไปเช่นนี้ดูจะไม่ค่อยดีกระมัง”
เฟิงหรูชิงแย้มยิ้มบาง
คำพูดของถังจือไม่ผิด เมื่อคำนึงถึงความปลอดภัยก็ไม่ควรผลีผลามเข้าไปในที่ที่ไม่รู้จักจริงๆ
แต่ทว่า...นางมีฝูเฉินอยู่
พลังจิตของฝูเฉินสามารถแผ่กระจายไปทั่วทั้งป่าสัตว์วิเศษ
หากภายในถ้ำมีอันตรายจริงเขาย่อมเจออยู่แล้ว
ฝูเฉินไม่ได้เตือนนางนั่นก็หมายความว่าไม่มีอันตราย
อย่างไรก็ตามนางไม่สามารถบอกเรื่องนี้กับถังจือ ได้แต่เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “ถังจือไม่มีปัญหาอะไรหรอก วางใจเถอะ สัญชาตญาณของข้าแม่นยำมาโดยตลอด”
“เช่นนั้น...ข้าน้อยน้อมรับบัญชานายหญิง”
ถังจือเห็นเฟิงหรูชิงตั้งใจจะเข้าไปก็ไม่ทักท้วงอะไรต่อ แต่แววตานั้นกลับตั้งมั่นยืนเคียงข้างเฟิงหรูชิง