เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 263

ตอนที่ 263 ความอบอุ่นของจูบนั้น (3)

ใบไม้ร่วงเต็มหน้าแท่นบูชา

ร่างของฉินเฉินนอนอยู่บนใบไม้ร่วง เขาหายใจแผ่วไม่ได้ขาดหายไป ทั่วร่างมีแต่เลือดใบเฟิง[footnoteRef:1]ย้อมเป็นสีแดง [1: ใบเฟิง หมายถึง ใบเมเปิ้ล]

ฝูเฉินตกตะลึง

เขามองดูชุดสีขาวลอยลงมาจากท้องฟ้าผ่านเข้าไปในแสงสีเลือด ดึงเอาหญิงสาวที่ไม่ได้สติเข้าสู่อ้อมแขน

สีเลือดตัดกับชุดสีขาวของชายหนุ่ม ใบหน้าของเขาสามารถบรรยายได้ว่าในโลกนี้ไม่มีผู้ใดเทียบได้

ไม่มีผู้ใดรูปงามสู้เขา และไม่มีผู้ใดสามารถเอาชนะความเป็นเซียนของเขาได้

เขาเหมือนเทพเซียนที่ละทิ้งทางโลกเท้าเหยียบอยู่บนดอกบัว แตกต่าง ทำให้คนไม่กล้าคิดดูหมิ่น

มือของชายหนุ่มสางผมของเฟิงหรูชิง ค่อยๆ จับศีรษะนางมาตรงหน้าแล้วก้มลงริมฝีปากประทับลงบนริมฝีปากซีดขาวของนาง

ปึ้ง!

ในตอนที่ริมฝีปากของเขาประทับอยู่บนริมฝีปากหญิงสาว พลังวิเศษไร้ขีดจำกัดก็ทะลุผ่านริมฝีปากของนางเข้าสู่ร่างเขา

แต่พลังวิเศษนี้ราวกับมีมากจนไม่หมดไม่สิ้น เดิมถูกเฟิงหรูชิงตัดขาดไว้ด้านนอกตอนนี้พวกมันมีที่ที่สามารถเข้าไปได้แล้ว ทันใดนั้นก็ราวกับฝูงผึ้งคลั่งฝูงผีเสื้อพุ่งเข้าไป

ชิงหานเบิกตาโตมองชายหนุ่มในมิติเวลาตาไม่กะพริบ “ท่านพี่ฝูเฉิน นั่นใช่ท่านพ่อของพวกเราหรือไม่?”

ฝูเฉินมองชายหนุ่มด้วยความสับสน

เขามีแม่เพิ่มมาอย่างไม่รู้สาเหตุเดิมเขาก็ไม่พอใจอยู่แล้ว ตอนนี้แม้แต่พ่อก็มีแล้ว...

ต่อไปได้เจอฮ่องเต้เขาต้องเรียกท่านตาด้วยหรือไม่?

นี่มันขาดทุนเกินไปแล้ว!

“ท่านพี่ฝูเฉิน ท่านพ่อมาช่วยท่านแม่หรือ?” ตาโตของชิงหานเป็นประกาย “แต่เหตุใดท่านพ่อต้องกัดท่านแม่ล่ะ? ท่านพ่อชอบกัดคนเช่นเดียวกับข้าหรือ?”

ฝูเฉิน “...”

กัดนั่นของเจ้า...กับกัดแบบเอาเปรียบของท่านพ่อ...มันไม่เหมือนกัน

...

ผ่านไปสักพักแสงสีแดงที่ล้อมรอบตัวเฟิงหรูชิงก็หายไป

หนานเสียนที่อุ้มร่างหญิงสาวอยู่ค่อยๆ วางลงกับพื้น

ภายใต้สายลมพัดแผ่วเบาเส้นผมของหญิงสาวปลิวเบาๆ รอยแตกบนแขนสองข้างของนางเริ่มรักษาตัวช้าๆ

การกระทำของเขาอ่อนโยนและแผ่วเบามาก ค่อยๆ วางหญิงสาวลงบนพื้นให้นางนอนบนกองใบไม้หนา ก่อนที่ดวงตาเย็นเฉียบคู่นั้นจะมองมาทางฝูเฉินและชิงหานทั้งสองคน

ชิงหานยิ้มกว้างวิ่งไปทางหนานเสียน “ท่านพ่อ ในที่สุดท่านก็มาช่วยท่านแม่แล้ว”

หนานเสียน “...”

เขาก้มลงมองหญิงสาวบนกองใบไม้นัยน์ตาคลุมเครือ

ทว่าเขาไม่ได้ตอบรับและไม่ได้ปฏิเสธคำเรียกของชิงหาน

เสียงของชายหนุ่มยังคงเบา ไม่หนาวไม่ร้อน “อย่าให้นางรู้ว่าข้ามา”

ชิงหานกะพริบตาปริบๆ ด้วยความมึนงง “ทำไมกัน?”

ทำไมกัน?

มุมปากหนานเสียนยกยิ้มที่แทบสังเกตไม่เห็น “ข้าเกรงว่าหากนางรู้เรื่องเมื่อครู่แล้วจะ...พยายามฆ่าตัวตาย”

ชิงหานงงงัน

ท่านแม่จะฆ่าตัวตาย? ทำไมกัน?

ฝูเฉินรีบดึงแขนเสื้อชิงหานไว้ “ข้าเข้าใจ ท่านวางใจเถอะ เรื่องที่ท่านมาข้าจะไม่บอกท่านแม่”

เขาไม่ใช่ชิงหานที่ไม่รู้อะไรเลย เขาฉลาดมาก

ดังนั้นเขารู้ชัดว่าสำหรับมนุษย์ผู้หญิงแล้วความขาวสะอาดสำคัญเพียงใด

อย่ามองว่าเวลาปกติท่านแม่มักชอบเกี้ยวพาท่านพ่อ แต่หากถูกล่วงเกินจริงนางจะต้องฆ่าตัวตายเป็นแน่

อย่างไรเสีย

วันนั้นที่ท่านแม่ดื่มจนเมา ตอนที่ท่านพ่อต้องการจะเข้าใกล้นางก็ถูกนางตบไปหนึ่งที เห็นได้ว่านางให้ความสำคัญกับความขาวสะอาด

เรื่องนี้จะให้ท่านแม่รู้ไม่ได้!

หนานเสียนก้มลงมองเฟิงหรูชิงอีกครั้งก่อนจะหันหลังหายลับไปภายใต้ผืนฟ้า