เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 248
ตอนที่ 248 เฟิงหรูชิงถูกเสือลากไปแล้ว (3)
นางไม่มีเวลามากพอที่จะมาเสียเวลาที่นี่
ในตอนที่เฟิงหรูชิงมองซุปยาวิเศษแววตานางครุ่นคิด
“ข้าควรจะให้ทัพเลือดเหล็กหรือพวกท่านตากับเสด็จพ่อเทซุปยาวิเศษติดตัวไปด้วยหรือไม่? เหมือนกับสัตว์วิเศษ? มิเช่นนั้นหากได้รับบาดเจ็บหนักขึ้นมายาวิเศษย่อมสู้น้ำซุปยาวิเศษไม่ได้ หากไปต้มตอนนั้นต้องไม่ทันการแน่...”
ในตอนต่อสู้ใครจะยังมีเวลามาเข้าครัว?
หลังจากกลับไปนางต้องเตรียมการให้พร้อม!
น้ำซุปต้มเสร็จแล้ว เฟิงหรูชิงเห็นว่าเสือโคร่งไม่สามารถยกหม้อซุปได้จึงต้องทำด้วยตนเอง นำซุปในหม้อเทลงในชามแล้วเดินไปทางลูกเสือโคร่ง
“โห่ว!” เสือโคร่งคำรามเสียงต่ำเป็นการเตือน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดุร้าย
หากมนุษย์ผู้นี้...กล้าหลอกมัน ทำให้ลูกของมันเจ็บ มันจะไม่ย่อมปล่อยนางไปแน่!
เฟิงหรูชิงไม่สนใจเสือโคร่ง นางโน้มตัวลงวางชามซุปลงตรงหน้าลูกเสือตัวน้อยด้วยความระมัดระวัง
ลูกเสือตัวน้อยไม่ได้รับอาหารมาเป็นเวลานาน จึงอดไม่ได้ที่จะเลียซุปในชาม
การกระทำนั้นน่าเอ็นดูราวกับสุนัข
เฟิงหรูชิงป้อนให้ลูกเสือโคร่งตัวที่บาดเจ็บหนักที่สุดก่อน เดิมทีลูกเสือไม่สามารถขยับตัวได้ หลังจากได้ดื่มน้ำซุปลงท้องมันก็ดูมีชีวิตชีวาคืนมาไม่น้อยสามารถลุกขึ้นมาได้ ส่งเสียงเอ๋าว์เอ๋าว์ให้เฟิงหรูชิง
มันอยากขอบคุณเฟิงหรูชิง ใช้ลิ้นเลียเบาๆ ที่ข้อมือนาง ส่ายหางแววตาใสสะอาดบริสุทธิ์
ร่างกายใหญ่โตของเสือโคร่งสั่นทันใด มองเสือโคร่งที่ลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ มันร้องคำรามหนึ่งครั้ง ในตามีน้ำตาเอ่อคลอ
ลูกเสือร้องเอ๋าว์เสียงเบาตอบเสียงร้องของแม่
เฟิงหรูชิงมองดูเสือแม่ลูกแล้วนัยน์ตาก็สั่นไหว
เสือโคร่งตัวนี้ไม่พูดไม่จาคาบเอานางมาที่นี่ เดิมทีเฟิงหรูชิงก็โกรธอยู่เล็กน้อย ตั้งใจว่าหลังจากรักษาลูกเสือเสร็จจะคิดบัญชีกับมัน
แต่พอเห็นเสือโคร่งดีใจเช่นนี้ ใจของนางก็ค่อยๆ สงบลง
บางที...ตอนที่เสือโคร่งลากนางมาก็ไม่ได้ทำให้นางเจ็บ สิ่งที่มันทำไปทั้งหมดก็เพื่อช่วยลูกตัวเอง นางจึงพอที่จะ...ให้อภัยใจที่รักลูกของแม่คนหนึ่งได้...
เฟิงหรูชิงย่อตัวลงป้อนให้กับลูกเสือตัวอื่นที่เหลือ
ลูกเสือเหล่านี้ได้รับบาดเจ็บไม่หนักเท่าลูกเสือกลายพันธุ์ พวกมันได้กลิ่นซุปยาวิเศษก็เดินเข้ามาก้มลงเลียอย่างมีความสุข
หลังจากลูกเสือทุกตัวรู้สึกได้ว่าร่างกายของมันไม่ได้เจ็บปวดเช่นเก่าแล้ว ก็พากันเดินไปเลียเฟิงหรูชิงเป็นการแสดงความขอบคุณกับนาง
“โห่ว”
ในที่สุดสายตาที่เสือโคร่งมองไปยังเฟิงหรูชิง จากเดิมหวาดระแวงก็กลายเป็นอ่อนโยน มันคิดอยู่สักพักก็คาบเอาลูกเสือกลายพันธุ์ตัวนั้นวางลงตรงหน้าเฟิงหรูชิง
เฟิงหรูชิงตกตะลึงเอ่ยถาม “ให้ข้าหรือ?”
เสือโคร่งพยักหน้า มีความอาลัยอาวรณ์แต่ก็ตั้งมั่นอยู่ในแววตา
เฟิงหรูชิงอยากได้ลูกเสือกลายพันธุ์ตัวนี้มาก แต่พอได้เห็นแววตาของเสือโคร่งแล้วก็ทนไม่ได้
นางทนไม่ได้ที่จะแยกแม่ลูกเสือโคร่งจากกันเพราะความต้องการส่วนตัวของนางเอง
“ช่างเถอะ”
เฟิงหรูชิงถอนหายใจยิ้มขมขื่น
ก่อนหน้านี้นำสัตว์วิเศษมามากมายนางไม่เคยใจอ่อนเช่นนี้มาก่อน แต่กับแม่ลูกเสือคู่นี้นางใจอ่อนจริงๆ
“โห่ว”
เสือโคร่งมองลูกเสือกลายพันธุ์คลานกลับมาที่เท้าตนก็คำรามใส่มันอย่างดุร้าย แววตากลับมาฉายแววดุดันอีกครั้ง
“เอ๋าว์เอ๋าว์”
ลูกเสือกลายพันธุ์มองเสือโคร่งอย่างอาลัยอาวรณ์ ยอมเชื่อฟังเดินมาตรงหน้าเฟิงหรูชิงใช้เท้าสองข้างกอดขานางไว้ น้ำตาคลอ