เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 216

ตอนที่ 216 ความตกใจของหลิ่วอวี้เฉิน (2)

หลิ่วอวี้เฉินไม่สนใจคำพูดของถานซวงซวง เขาจับจ้องใบรูปโฉมของเฟิงหรูชิงเขม็ง...

หาก...หากเฟิงหรูชิงลดไขมันลงไปได้ไวกว่านี้หน่อย บางทีระหว่างเขากับนางคงไม่ดำเนินมาถึงจุดจุดนี้

ทำไม...ต้องเป็นตอนนี้ด้วย ในยามที่พวกเขาเหมือนน้ำกับไฟ นางปรากฏตัวต่อหน้าเขาด้วยท่าทีเช่นนี้ จงใจทำให้เขาเสียใจ รู้สึกผิดใช่หรือไม่

ใช่ นางทำสำเร็จแล้ว!

เขาเสียใจจริงๆ !

บางทีตั้งแต่เริ่มแรกที่ได้พบความเปลี่ยนแปลงของเฟิงหรูชิง เขาก็สมควรเข้าใจว่า สตรีเบื้องหน้านี้ ไม่เป็นอันธพาลชอบก่อเรื่องไปทั่วที่รบเร้าติดพันเขาอีกแล้ว

แต่ทุกครั้งที่เห็นก้อนเนื้อบนร่างเฟิงหรูชิงสั่นกระเพื่อม เขาขยะแขยงไม่อยากเข้าใกล้

หากนางเป็นเช่นนี้แต่แรก บางที บางทีเขาอาจรับได้ ไม่ยากเหมือนตอนนั้น

“อวี้เฉิน!” ถานซวงซวงเห็นสายตาหลิ่วอวี้เฉินจับจ้องที่เฟิงหรูชิง นางร้อนรนขบริมฝีปากแน่น น้ำตาคลอขึ้นในกระบอกตา “ท่านไม่ต้องการข้าแล้ว...ใช่หรือไม่”

น้ำเสียงนางน้อยใจและน่าสงสาร หลิ่วอวี้เฉินได้สติกลับมาในที่สุด จริงสิ ไม่ว่าเฟิงหรูชิงจะเปลี่ยนไปเป็นไหน คนที่เขารักที่สุดก็คือซวงเอ๋อร์ ซวงเอ๋อร์ทุ่มเทเพื่อเขามากเหลือเกิน เขาจะทิ้งนางได้อย่างไร เรื่องพรรค์นี้เขาหลิ่วอวี้เฉินทำไม่ได้เด็ดขาด!

“องค์หญิง” มุมปากของหลิ่วอวี้เฉินยิ้มขมขื่นจางๆ “ท่านมาหาข้ากับซวงเอ๋อร์หรือ”

เฟิงหรูชิงมองอีกฝ่าด้วยความแปลกใจ ใบหน้านางเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย

“ข้ามาหาเจ้ากับถานซวงซวงหรือทำไม...ข้าถึงไม่รู้เลย”

หว่างคิ้วของหลิ่วอวี้เฉินลังเล เขารู้สิ่งที่เขาเคยทำต่อเฟิงหรูชิงมันมากเกิดไปจริงๆ

ซ้ำยังเกือบ...บีบนางจนตาย หากนางแค้นเขา ก็เป็นเรื่องสมควร

“องค์หญิง ข้ารู้ว่าท่านแค้นซวงเอ๋อร์ แต่ว่าซวงเอ๋อร์ก็ได้รับผลตอบแทนอย่างใหญ่หลวงไปแล้ว ข้าหวังเพียงแค่ท่านจะไม่แค้นพวกเราอีก”

เฟิงหรูชิงมองหลิ่วอวี้เฉินด้วยสีหน้าสงบ น้ำเสียงของนางเรียบจนฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดๆ แฝงอยู่

“หลิ่วอวี้เฉิน เจ้าผิดแล้ว ข้าไม่เคยแค้นเจ้ามาก่อน เมื่อก่อนไม่ ตอนนี้ก็ไม่เช่นกัน”

นางแค้นเฟิงหรูซวงและหลิวหรง ทั้งแค้นคนทั้งหมดในตระกูลหลิว

เพียงเพราะโศกนาฎกรรมของเจ้าร่างเป็นเพราะพวกนางก่อขึ้น ที่มากกว่านั้น ตระกูลหลิวนั่น...บางทีอาจเกี่ยวพันกับการตายของเสด็จแม่

สำหรับหลิ่วอวี้เฉินและถานซวงซวง นางไม่เคยแค้นมาก่อนเดิมทีสองคนนี้ก็รักกัน เป็นเจ้าร่างที่ดึงดันเข้าไปแทรกกลาง ทำให้ทั้งสองได้รับความมลำบาก

แต่ว่า...เจ้ามอบร่างชีวิตให้พวกเขาไปแล้ว ดังนั้นเฟิงหรูชิงไม่แค้นพวกเขา ทั้งไม่มีทางรู้สึกผิดต่อพวกเขาเช่นเดียวกัน

อย่างไรเสียหย่าก็หย่าแล้ว พวกนางต่างแต่งงานใหม่ได้ เรื่องราวภายหน้า ไม่เกี่ยวอะไรกับนางเลยสักน้อย นับตั้งแต่นางมายังแผ่นดินแห่งนี้ก็ตัดสินใจแล้ว นับจากนี้ไปต่างคนต่างเส้นทาง ไม่จำเป็นต้องคบค้าสมาคมกันอีก

หากมิใช่เพราะ...ทั้งๆ ที่ทุกครั้งหลังจากนางไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตา พวกเขายังโง่งมกัดนางไม่เลิก นางไม่มีทางออกคำสั่งทำร้ายถานซวงซวง และไม่มีทางบีบถานไท่ฟู่เข้าราชสำนักแล้วริบตำแหน่งเขา

นางไม่หาเรื่องคนอื่นก่อน คนอื่นก็อย่าคิดหาเรื่องนาง! ในเมื่อเลือกหาเรื่องนางแล้ว อย่างนั้นนางก็หาใช่ลูกพลับอ่อนนิ่ม ให้คนบีบได้!

“ท่านไม่แค้นข้า!” หลิ่วอวี้เฉินตะลึงงัน น้ำเสียงไม่อยากเชื่อ “ท่านจะไม่แค้นข้าได้อย่างไรกัน ทุกครั้งท่านทำกับซวงเอ๋อร์อย่างนั้น ไม่ใช่เพราะแค้นพวกเราหรือ”

เฟิงหรูชิงคลี่ยิ้ม ยิ้มงดงามราวกับแสงอาทิตย์ในยามวสันต์[footnoteRef:1] ทำให้โลกทั้งใบสว่างไสวขึ้นมา [1: วสันต์ คือ ฤดีใบไม้ผลิ]