เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 217

ตอนที่ 217 ความตกใจของหลิ่วอวี้เฉิน (3)

“งั้นข้าขอถามเจ้าสักเรื่อง เจ้าเคยเห็นข้าตะโกนเรียกเจ้าก่อนหรือไม่ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกเจ้าทำตัวราวกับสุนัขคลุ้มคลั่ง แว้งกัดข้าไม่ปล่อยกัน” รอยยิ้มในดวงตานางหายไป ประกายเย็นเยือกเข้ามาแทนที่

“ในหนังสือประกาศข้าเขียนอย่างชัดเจนแล้ว เป็นเพราะเฟิงหรูซวงสรรเสริญเยินยอเจ้าต่อหน้าข้า ทำให้ข้าเกิดความรู้สึกดีๆ ให้กับเจ้า ต่อมาข้าพบว่าเจ้าไม่ใช่คนดีของข้า กระทั่งเจ้ามีหญิงในดวงใจแล้ว ทำไมข้าต้องจับเจ้าไว้ไม่ปล่อยอีก ล้วนเป็นพวกเจ้าที่จับข้าไม่ปล่อย! ราวีไม่เลิกรา! ข้าเฟิงหรูชิงหาใช่คนใจดีมีเมตตาอะไร คนมาเหยียบถึงหัวข้า ไฉนข้าจำต้องทนด้วยเล่า”

หลิ่วอวี้เฉินตัวแข็งทื่อ

เหมือนว่า...จะเป็นเช่นนี้จริงๆ

นับตั้งแต่เฟิงหรูชิงฟื้นขึ้นมาครั้งนั้น เมื่อเจอกันข้างนอก นางไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาเลย ทั้งไม่เคยเรียกรั้งเขาไว้ด้วย

เขาหลงคิดว่าเฟิงหรูชิงจงใจแกล้งปล่อยเพื่อจับ จนกระทั่งภายหลัง...สายตาที่นางมองกั๋วซือ กับสายตาที่มองเขาต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ความจริงในเสี้ยวขณะนั้น หลิ่วอวี้เฉินก็เข้าใจแล้ว เฟิงหรูชิงไม่ได้ชอบเขาจริงๆ !

ทุกครั้งที่ขัดแย้ง ล้วนเป็นเพราะเขาเรียกรั้งนางไว้ก่อน ถึงได้เกิดเรื่องในภายหลัง

กระทั่งเรื่องที่ร้านขายยาวิเศษคราวก่อน หลังท่านแม่กลับไปก็เล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ครั้งนั้นท่านแม่เป็นฝ่ายเห็นเฟิงหรูชิงก่อนถึงได้อดไม่ไหวเอ่ยปากออกไป

ตั้งแต่เริ่มต้นจนสุดท้ายนางไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อนเลย!

หลิ่วอวี้เฉินสับสนอยู่ในใจเป็นอย่างยิ่ง เขาไม่ต้องการให้เฟิงหรูชิงตามราวีเขามาตลอด แต่พอเอาเข้าจริงๆ แล้วนางจะไม่วุ่นวายกับเขาอีก ในใจเขาปวดหนึบขึ้นมาน้อยๆ

ก็เหมือนกับว่า...สิ่งที่คอยล้อมหน้าล้อมหลังตัวเขาอยู่ตลอด สิ่งของที่เดิมเป็นของของเขา กลับหายลับไปไม่เห็นแล้ว!

ถานซวงซวงมองหลิ่วอวี้เฉินที่จมอยู่ในความคิด ในใจก็สั่นไหว มือที่จับอีกฝ่ายไว้ออกแรงหนักขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ทำให้หลิ่วอวี้เฉินหลุดออกจากภวังค์ความคิด

“หลิ่วอวี้เฉิน” เฟิงหรูชิงปรายตามองถานซวงซวง จากนั้นกวาดตามองหลิ่วอวี้เฉิน ยิ้มจางๆ เอ่ยว่า “ข้าไม่เข้าใจเลย ทุกคำพูดข้าก็เอ่ยอย่างชัดเจนแล้ว ทำไมสุดท้ายเจ้ายังคิดว่าข้าชอบเจ้าอีก ทำไมคิดว่าข้าลงโทษถานซวงซวง เพียงเพราะเจ้าชอบนางหรือ”

สีหน้าของหลิ่วอวี้เฉินฉายแววขบคิด

ที่เขาคิดว่านางยังชอบเขาเหมือนเดิม...

นั่นก็เพราะว่าถานซวงซวงเอาแต่พร่ำบอกกับเขาว่า ที่เฟิงหรูชิงแค้นนางขนาดนี้ก็เพราะเขารักนาง!

และก็เพราะเหตุนี้เอง หลิ่วอวี้เฉินมักคิดว่าตัวเองพลอยทำให้ถานซวงซวงลำบากไปด้วย ยิ่งรู้สึกผิดต่อนาง ถึงได้ยิ่งรังเกียจเฟิงหรูชิง

ตอนนี้เฟิงหรูชิงไม่รักเขาอีกแล้ว เขาถึงได้รู้สึกไขว้เขวเล็กน้อย

ที่ผ่านมาล้วนเป็นซวงเอ๋อร์ที่ชี้นำหลอกล่อเขาตลอดหรือ

ไม่มีทาง!

แต่ไรมาซวงเอ๋อร์ไร้เดียงสามีเมตตา ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่!

“องค์หญิง” แววตาถานซวงซวงหวาดหวั่น กำมือแน่น สีหน้าซีดเซียวยกยิ้ม “ที่แท้ท่านทอดทิ้งอวี้เฉินมาตั้งแต่แรกแล้ว...ข้าหลงคิดว่ามาตลอดว่า ความรู้สึกที่ท่านมีต่อเขาจะไม่ยอมทิ้งไปง่ายๆ อย่างไรเสียเมื่อก่อนท่านก็ทำเพื่อเขา...มากมายนัก กระทั่ง ทำเรื่องไร้เหตุผลอย่างยิ่ง มาถึงวันนี้ข้าเข้าใจเสียทีว่า เป็นข้าที่เข้าใจท่านผิดไปเอง”

คำพูดนี้เผยความคิดออกมา เฟิงหรูชิงรักหลิ่วอวี้เฉินมากจนเกินไป ดังนั้น นางถึงเกิดความคิดเช่นนี้ หาใช่จงใจไม่

ความหนักใจของหลิ่วอวี้เฉิน ค่อยคลายลง

ซวงเอ๋อร์ของเขาใสซื่อเสียขนาดนี้ นางย่อมไม่มีเจตนาแน่ เป็นเพราะการกระทำของเฟิงหรูชิงในอดีตเกินเหตุไป จู่ๆ ก็ยอมปล่อยเขา ยากไม่ให้คนคิดมาก

ซวงเอ๋อร์นาง...มิใช่มีเจตนา