เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 221
ตอนที่ 221 หญิงที่ตามเย้ากั๋วซือ (2)
รอยยิ้มของเสี่ยวหลัวลี่ค่อยๆ นิ่งแข็งไป
ประโยคนี้...ทิ่มแทงใจนัก!
นางรู้สึกเหมือนถูกมีดปักเข้าที่หัวใจ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมา
“คุณหนู” เชียนหนิงเกาหัว “บ่าวพูดอะไรผิดไปหรือเจ้าคะ แต่ที่บ่าวพูดเป็นความจริงนะเจ้าคะ”
หัวใจของเสี่ยวหลัวลี่เจ็บแล้วเจ็บอีก
ขอร้องเจ้าล่ะ เลิกพูด หุบปากได้หรือไม่
นางร้องเหอะคำหนึ่ง หันหน้ากลับมาด้วยความยโส “ไป พวกเราสืบดูว่าจวนองค์หญิงไปอย่างไร!”
หนานเสียนไม่ยอมเจอนางแล้วจะทำไม
นางไม่เคยพบหนานเสียนมาก่อนแล้วจะเป็นอย่างไร
นางรู้ก็แต่ว่าคนพวกนั้นบอกว่าพี่หนานเสียนดี อารมณ์ดี นิสัยดี แข็งแกร่ง รูปงาม สรุปว่าดีเกินใครไปเสียหมด
โดยเฉพาะอารมณ์ดี จุดนี้ช่างถูกใจนางนัก!
อีกอย่างพวกเขายังบอกว่า ต่อไปนางต้องแต่งกับพี่หนานเสียน นางย่อมอยากมาดูว่าหญิงที่ล่อลวงพี่หนานเสียนหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่!
เพื่อปกป้องความรักของตัวเอง นางรั้งคนข้างทางได้คนหนึ่ง ถามว่า “นี่ เจ้ารู้ทางไปจวนองค์หญิงหรือไม่”
เฟิงหรูชิงเพิ่งกินอิ่มหมีพีมันออกมาจากหอแห่งแรก ถูกเจ้าตัวจ้อยผมยุ่งขวางทางไว้ ตอนแรกนางรู้สึกตกใจ หลังจากได้ฟังคำถามจากปากเจ้าตัวจ้อย มุมปากหยักขึ้น
“ข้ารู้ทางไป”
เสี่ยวหลัวลี่ดีใจ “จริงหรือ งั้นเจ้าพาข้าไปได้หรือไม่”
เฟิงหรูชิงประเมินเจ้าคนตัวเล็กสักพักหนึ่ง นางยิ้ม “ได้”
นางเดินนำหน้า หลิวลี่และชิงหลิงติดตามด้านข้างเงียบๆ เสี่ยวหลัวลี่กำลังจะตามไป เชียนหนิงที่ยืนเซื่องซึมอยู่ด้านข้างรีบรั้งนางไว้
“คุณหนู คนผู้นี้ตอบง่ายดายเยี่ยงนี้ จะเป็นคนร้ายหรือเปล่า”
“คนร้ายหรือ” เสี่ยวหลัวลี่มองเชียนหนิงอย่างตะลึงงันคล้ายไม่เข้าใจ
เชียนหนิงพยักหน้าแรงๆ “ข้าได้ยินคนบอกว่า คนในโลกปุถุชนล้วนเป็นพวกเลวร้ายมาก พวกเขาเอาพวกเราไปขายหอนางโลม แล้วยังส่งพวกเราไปเป็นเมียน้อยตาแก่ ที่เลวร้ายยิ่งว่าก็คือ พวกเขาหลอกเอาของกินจากพวกเราไปทั้งหมด ซ้ำยังไม่อนุญาตให้พวกเรากินข้าว”
เฟิงหรูชิงที่จะหลอกของกินเดินอยู่ด้านหน้า “...”
แม่นางน้อยสูงอี้หมี่อู่[footnoteRef:1] แม้ว่าใบหน้าจะเปรอะเปื้อนด้วยดินจนไม่อาจเห็นรูปโฉมได้ แต่ดูจากรูปร่างแล้วก็น่าจะยังไม่เป็นผู้ใหญ่ [1: อี้หมี่อู่ หมายถึง ความสูง 150 เซนติเมตร]
ขายเด็กยังไม่โตจะได้เงินกี่ตำลึงกันเชียว
เสี่ยวหลัวลี่นิ่งเงียบ
แต่นางอยากเจอนางจิ้งจอกนั่นนี่นา
“ไม่เป็นไรหรอกเชียนหนิง ของกินของพวกเราอยู่ในถุงเก็บของนางเอาไปไม่ได้”
ฝีเท้าของเฟิงหรูชิงชะงักลงเล็กน้อย ทว่ายังเดินหน้าต่อไม่หันกลับไป
ในความทรงจำของนาง เจ้าถุงเก็บของนี้ หาได้ยากในแผ่นดินช่างเยว่มากนัก ตอนนั้นในแคว้นหลิวอวิ๋นมีถุงเก็บของใบเดียวเท่านั้น เสด็จพ่อประทานให้เสด็จแม่ แต่สุดท้ายหายไป รวมถึงสมบัติทั้งหลายในถุงนั้นด้วย
นับแต่นั้นก็ไม่มีถุงเก็บของใดๆ อีก
แม่นางน้อยผู้นี้มีถุงเก็บของได้ ก็พิสูจน์ว่าฐานะนางไม่ธรรมดา
แม่นางที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ มาหานางที่แคว้นหลิวอวิ๋นเพื่ออะไรกัน
ไม่นานนัก เฟิงหรูชิงก็มาถึงจวนองค์หญิง
“เชียนหนิง” เสี่ยวหลัวลี่วิ่งตามมาด้วยความดีใจ “นางไม่ได้หลอกพวกเรา นางพาพวกเรามาที่จวนองค์หญิงจริงๆ เจ้าว่าตอนที่ข้าพบเฟิงหรูชิง ข้าควรแสดงอำนาจข่มขู่ ให้นางได้รู้ หรือว่า...เอาของในถุงเก็บของทั้งหมดออกมาโอ้อวดดี นางจะรู้สึกต่ำต้อยหรือเปล่า จะยอมถอยหรือเปล่า”