เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 218

ตอนที่ 218 ถานซวงซวงริษยา (1)

“ดูท่าเจ้าไม่ใช่แค่สมองไม่ดี หูก็ไม่ดีเช่นกัน” เฟิงหรูชิงดูแคลนถานซวงซวง สีหน้านางทรงอำนาจ ปรายตามองอีกฝ่าย “ข้าอยากให้เจ้าเป็นภรรยาของหลิ่วอวี้เฉินแทบจะแย่ ไยข้าต้องหาเรื่องเจ้าด้วย”

ถานซวงซวงหน้าซีดราวกับไร้เลือด แววตาเบิกกว้างมองเฟิงหรูชิงด้วยความตะลึงงัน

“ความจริงหลิ่วอวี้เฉินไม่ได้ดีขนาดนั้น หน้าตาก็ธรรมดา รูปร่างก็ดาษดื่น นิสัยเลวร้าย อ่อนแอ กระทั่งสติปัญญายังเป็นศูนย์ ตอนนั้นสายตาของข้าเลวร้ายนักที่จะเป็นฮูหยินตระกูลหลิ่ว”

เมื่อเทียบกันแล้ว กั๋วซือรูปโฉมงาม รูปร่าง...ปราดมองแวบเดียวก็เป็นประเภท นิสัยอ่อนโยน เป็นมิตรกับผู้อื่น ความสามารถก็....ต่อให้ไม่อาจคำนวนแน่ชัด แต่ก็น่าจะเข้มแข็ง

นางตาบอดหรือไร ถึงได้ไปติดพันกับหลิ่วอวี้เฉินไม่เลิกรา

คนทั้งหลายที่มุงอยู่ต่างก็ส่งเสียงเซ็งแซ่

ปีนั้น...เฟิงหรูชิงผู้นี้มิใช่ว่าชอบรูปโฉมของหลิ่วอวี้เฉิน จะเป็นจะตายก็ต้องแต่งกับเขาให้ได้ไม่ใช่หรือ คิดไม่ถึงว่าเมื่อตายแล้วคืนชีพกลับมาอีกครั้ง กลับดูแคลนเขา

คนทั้งหลายเห็นเฟิงหรูชิงหน้าเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นซีดขาว เดี๋ยวก็เปลี่ยนจากซีดขาวเป็นเขียวคล้ำ ราวกับเปิดโรงย้อมสี สีหน้าแปรเปลี่ยนสลับไปเรื่อย

แต่ในสายตาเขา ตั้งแต่ต้นจนจบหาไม่เคลื่อนออกจากตัวเฟิงหรูชิงเลย

ก็ถูก เมื่อก่อนเฟิงหรูชิงเป็นเสมือนภูเขายักษ์ ปราดตามอง นอกจากก้อนไขมันสั่นกระเพื่อมแล้ว ก็คือไขมัน ย่อมชวนให้คนหมดความอยากอาหาร ยามนี้นางเปลี่ยนแปลงไปมาก ส่วนหลิ่วอวี้เฉินก็เป็นพวกชมชอบหญิงงาม...

ภรรยาน้อยในเรือนหลังเขาต่างก็เป็นหญิงงามราวบุปผา ก็ไม่มีใครเทียบกับเฟิงหรูชิงได้เลย

เขาย่อมเสียใจอยู่แล้ว!

“นอกจากนั้น ในฐานะขุนนาง พบข้าแล้วกลับไม่คุกเข่าไม่คารวะ ใครสอนมารยาทเจ้ากัน”

น้ำเสียงของสาวน้อยทรงอำนาจเอาเรื่อง กลับทำให้ร่างกายของหลิ่วอวี้เฉินแข็งทื่อไป เขาตกอยู่ในห้วงความตื่นตกใจ เรื่องคารวะจึงไม่ได้อยู่ในสมอง ตอนนี้ได้ฟังคำของเฟิงหรูชิง ถึงได้คุกเข่าอย่างไม่เต็มใจ

“อวี้ฉินถวายพระพรองค์หญิง”

ชิงหลิงมองเฟิงหรูชิง

องค์หญิง ท่านปล่อยให้เขายืนพูดอยู่ตั้งนาน ตอนนี้ค่อยชี้จุดนี้มิใช่ทำเกินไปหรือไม่

ความจริงก็ไม่ได้ไม่อาจโทษเฟิงหรูชิง นางมาจากดินแดนหัวเซี่ย ไม่ได้ให้ความสำคัญกับกฎเกณฑ์มารยาทมากนัก ไม่อย่างนั้นสาวใช้สองนางก็ไม่อาจกำเริบเสิบสานอยู่ในจวนองค์หญิง

แต่ว่า...

เมื่อเผชิญหน้ากับคนชวนขัดตาอย่างหลิ่วอวี้เฉิน ต้องสั่งสอนมารยาทเขาสักหน่อย!

เฟิงหรูชิงเงยหน้ามองถานซวงซวง คร้านจะคุยกับนางให้มากความ สองมือกดที่บ่าอีกฝ่ายอย่างแรง ทั้งไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่ กดลงบริเวณบาดแผลอีกฝ่ายพอดี ทำเอาถานซวงซวงเจ็บจนร้องอย่างน่าเวทนา

จากนั้น...ด้วยแรงของเฟิงหรูชิง ถานซวงซวงสองเข่าคุกลงที่พื้น ดวงตาหลุบลง แววตาคือความโกรธขึ้งไม่ยินยอม

เฟิงหรูชิงก็แค่อาศัยอำนาจของฝ่าบาทถึงได้กล้าใช้อำนาจบารมี

หากเฟิงหรูชิงไม่ใช่องค์หญิงก็คงดี

หากตำแหน่งนี้เป็นของนาง นางจะเป็นให้ดีกว่าเฟิงหรูชิง! นางยังสามารถ...ทำให้ใต้หล้านี้เป็นแคว้นหลิวอวิ๋นได้

ส่วนเฟิงหรูชิง...ต่อให้รูปโฉมเปลี่ยนมากโข แต่ก็ยังเป็นพวกไร้ประโยชน์ นอกจากใช้อำนาจข่มเหงคนอื่นแล้ว ยังทำอะไรได้อีกบ้าง...

“ชิงหลิง หลิวลี่ หากภายหน้ายังมีคนกล้าใส่ร้ายว่าข้าตามติดหลิ่วอวี้เฉินไม่เลิก ก็ปล่อยหมาป่าสีขาวไปกัดเขาซะ”

ชิงหลิงนิ่งไปสักพัก “แต่ว่า...แต่ว่าหมาป่าสีขาวถูกท่านส่งออกไปแล้วมิใช่หรือ”

สมองของเฟิงหรูชิงขบคิดเล็กน้อย เหมือนจะมีเรื่องนี้จริงๆ

ครั้งนี้มันไปสิบกว่าวันแล้วยังไม่กลับมาเลย

“อย่างนั้นก็ให้เจ้าหมีชกมันให้ตายซะ ชื่อเสียงของข้า จะให้พวกสารเลวมาลบหลู่ได้ยังไง”