เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 230

ตอนที่ 230 หญิงเสียสติ (3)

แต่ว่า...มือของหรงเยียนยังคิดเกี่ยวเอี๊ยมไว้แน่นเลือดสดๆ ย้อมเอี๊ยมแดง คล้ายกับว่านางรู้สึกเจ็บปวดจึงขมวดคิ้ว

แต่ก็ยังคงไม่ปล่อยมือดังเดิม!

“อวี้เอ๋อร์!”

เสียงตวาดดังสนั่นดังมาจากด้านนอกของเรือนไม้ ทำเอาถังอวี้ตกใจจนตัวสั่น เข็มเงินในมือร่วงลงพื้น นางหมุนตัวกลับไปด้วยความหวาดกลัว เพียงชั่วอึดใจก็เห็นบุรุษวัยกลางคนหน้าสีหน้าเขียวคล้ำ

“ท่าน...ท่านพ่อ ท่านมาได้อย่างไรเจ้าคะ”

ถังอวี้รีบซ้อนป้ายหยกไว้ เกรงว่าถังลั่วจะพบเข้า

“อวี้เอ๋อร์ เจ้ากำลังทำอะไร” เส้นเอ็นตรงขมับถังลั่วเต้นตุบตับ ตำหนิเสียงดัง “เจ้าทำอะไรกับเยียนเอ๋อร์”

“ข้า...” ในดวงตาถังอวี้ฉายความลนลาน นางรีบกลบเกลื่อนมันอย่างว่องไว ทำท่าน้อยเนื้อต่ำใจ “ท่านพ่อ น้าหรงอาศัยอยู่บ้านเรามาสิบปีแล้ว กินข้าวตระกูลถัง ดื่มน้ำตระกูลถัง นางยังไม่ยอมแต่งกับท่านพ่อ ข้าก็แค่...แค่ทนดูไม่ได้เท่านั้นเอง...”

ถังลั่วยังคงสีหน้าเขียวคล้ำ “นี่หาใช่เรื่องที่เจ้าควรจะยุ่ง!”

“แต่ว่า ต่อให้พวกเราเลี้ยงสุนัขสักตัวหนึ่ง ยังรู้จักเฝ้าบ้าน น้าหรงทำอะไรได้บ้าง” ถังอวี้ขบริมฝีปาก ตีให้ตายนางก็ไม่ยอมให้ถังลั่วรู้ถึงสมบัติที่อยู่ในมือหรงเยียน

ยิ่งไม่อาจให้เขารู้ได้ว่า นางหลอกเอายาวิเศษจากหรงเยียนมามากมาย

อย่างไรเสียราคายาวิเศษระดับสามเม็ดเดียวก็แพงโข ต่อให้อยู่ในตระกูลถัง ของอย่างยาวิเศษระดับสามนี้ ครึ่งปีนางถึงไปขอรับที่หอยาเม็ดหนึ่ง ส่วนหลังจากที่นางรู้ว่าหรงเยียนมียาวิเศษอยู่ นางหลอกเอายามาติดต่อกันได้ถึงสามสี่สิบเม็ดแล้ว

มูลค่ายาเหล่านี้มาพอให้ครอบครัวหนึ่งกินอยู่อย่างไม่ขัดสนไปตลอดชาติ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าในมือหรงเยียนยังมียาวิเศษขั้นสูงกว่านี้...

น่าเสียดายที่ยาพวกนั้นจะหลอกอย่างไรก็ไม่ได้มา

“อวี้เอ๋อร์ เจ้าเปรียบเทียบเยียนเอ๋อร์กับสุนัขอย่างนั้นหรือ” โทสะอัดแน่นอยู่ในดวงตาถังลั่ว เขากัดฟันเอ่ย

“ลูกก็แค่ยกตัวอย่างเท่านั้น ทุกวันเอาของกินเครื่องดื่มดีๆ มาดูแลน้าหรง อาศัยแค่เงินทองที่จ่ายไปก้อนโตหรือนางไม่ควรใช้ตัวเองมาจ่ายหนี้ แต่นางดันเป็นจิ้งจอกตาขาว[footnoteRef:1] เอาแต่คะนึงหาสามีกับลูกในอดีต ไม่ให้ท่านใกล้ชิดเลยสักนิด! ข้าก็แค่สงสารท่านเท่านั้นเอง” [1: จิ้งจอกตาขาว คือ ไม่รู้จักบุญคุณ]

ถังอวี้มองหรงเยียน “หากเอาเอี๊ยมนี่ทิ้งไป บางทีนางอาจปล่อยวางลงได้ ยอมรับท่านอย่างวางใจ”

ถังลั่วที่เดิมทีโทสะสุมเต็มอก ได้ฟังคำอธิบายของถังอวี้ หัวใจก็พอรับได้ขึ้นมา แต่เขายังคงหน้าคล้ำอยู่เหมือนเดิม เอ่ยสั่งสอนเสียงเย็นหรงเยียน “ไม่ว่าอย่างไร เจ้าไม่อาจทำร้ายนาง”

“ท่านพ่อ ลูกเองก็จนปัญญา นางกำเอี๊ยมไว้ให้ตายก็ไม่ยอมปล่อย ข้าได้แต่ทำเช่นนี้ให้นางปล่อยมือ” ถังอวี้เชิดหน้าแน่งน้อยของนาง ท่าทางน่าสงสาร “แต่ท่านพ่อสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว ต่อไปลูกไม่กล้าทำร้ายน้าหรงเยียนอีก อย่างไรเสีย...ลูกก็ชอบนางจริงๆ”

ชอบทรัพย์สมบัติมากมายในถุงบรรจุของนาง...

“เอาล่ะ เจ้าไปได้แล้ว” ถังลั่วกวาดสายตาเย็นชามองลูกสาว “ต่อไปห้ามทำผิดเช่นนี้อีก”

ถังอวี้หลุบตาลง หางตาจับจ้องเอี๊ยมที่หรงเยียนกำแน่น สะกดความไม่พอใจไว้ เอ่ยเสียงเบา “เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”

หลังจากถังอวี้จากไป เรือนไม้เข้าสู่ความสงบเงียบ

ถังลั่วก้มมองสตรีใบหน้าซีดเซียวบนเตียงด้วยความสงสัย มุมปากเขาแฝงไปด้วยรอยยิ้มขมขื่น “เยียนเอ๋อร์ ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าจากข้าไปแน่ ต่อไปจะไม่มีใครทำร้ายเจ้าได้อีกแล้ว”

เขาไม่มีวันลืมความประทับใจครั้งแรกในปีนั้นไปได้ นับตั้งแต่นั้นอากัปกิริยางดงามไร้ที่ติอยู่ในสายตาของเขา ถลำลึกเข้าสู่ดวงใจของเขา