เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 211

ตอนที่ 211 ถานซวงซวงกับสุนัขห้ามเข้า (1)

ริมแม่น้ำฉินหวย

หอแห่งแรก

เดิมก็เป็นร้านอาหารแห่งแรกของแคว้นหลิวอวิ๋นอยู่แล้ว ลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาดั่งสายน้ำไม่มีหยุด แต่ช่วงนี้หอแห่งแรกแห่งนี้ไม่รู้ไปนำของที่เรียกว่าอาหารบำรุงสุขภาพมาจากไหน ไม่เพียงรสชาติล้ำเลิศยังสามารถรักษาโรครักษาบาดแผลได้ด้วย

ด้วยเหตุนี้หอแห่งแรกจึงตั้งกฎขึ้น หากไม่มีเงินมากพอเป็นหลักประกัน แม้แต่ประตูหน้าร้านก็ไม่สามารถเข้ามาได้

นานวันเข้าหอแห่งแรกก็กลายเป็นสถานที่ที่เหล่าคนรวยเท่านั้นที่จะเข้ามาได้

ทว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น ลูกค้าของหอแห่งแรกก็ไม่ลดลงถึงขนาดที่ว่ามีผู้คนจำนวนมากจากทุกสารทิศมาที่นี่เพียงเพื่ออาหารบำรุงสุขภาพหนึ่งชาม

ถานซวงซวงยืนอยู่หน้าประตูร้านหอแห่งแรก ดวงตาของนางหลับลงเบาๆ คงเพราะบาดแผลยังไม่หายดีนักต้องการคนข้างๆ คอยประคองจึงจะสามารถเดินได้

ก็เป็นเช่นนี้ ทุกย่างก้าวทำให้นางเจ็บจนหน้าซีดขาวเหงื่อไหลไม่ขาดสาย

“อวี้เฉิน วันนี้ท่านแอบบออกมาจากบ้านตระกูลเฉิน เพียงเพื่อพาข้ามาทานอาหารบำรุงสุขภาพ เช่นนี้ไม่ค่อยดีกระมัง?” นางเม้มปากเบาๆ ดวงตาแฝงด้วยความลำบากใจ

ราวกับเป็นห่วงหลิ่วอวี้เฉินจริงๆ

หลิ่วอวี้เฉินโอบเอวถานซวงซวงด้วยความสงสาร “วันนี้ท่านพ่อมีงานที่ท้องพระโรงข้าจึงแอบหนีออกมาได้ แผลของเจ้าหายช้านักมีเพียงอาหารบำรุงสุขภาพเท่านั้นที่จะช่วยเจ้าได้ เพราะฉะนั้นเจ้าไม่ต้องคิดมาก ข้าไม่สามารถทนมองเจ้าเจ็บปวดทรมานเช่นนี้ได้”

ซวงเอ๋อร์ทำเพื่อเขาจึงเสียสละมากมายเพียงนี้ ตระกูลถานก็ถูกเขาทำให้ลำบากไปด้วย ท่านพ่อก็ไม่ยินยอมให้เขาไปมาหาสู่กับซวงเอ๋อร์อีก แม้แต่ท่าทีของท่านแม่ก็เปลี่ยนไป นี่ทำให้เขายิ่งปวดใจเข้าไปอีก!

ในบรรดาทุกคนมีเพียงซวงเอ๋อร์ที่ไม่รู้เรื่องอะไรที่สุด เขาไม่สามารถละทิ้งนางได้ ไม่เช่นนั้นจะต่างอะไรกับเศษมนุษย์เล่า?

“อวี้เฉิน...” ถานซวงซวงยิ้มในที่สุด

หลังจากถูกโบยนี่เป็นรอยยิ้มแรกของนาง

ยังคงงดงามโดดเด่น งามล่มเมือง[footnoteRef:1] [1: งามล่มเมือง หมายถึง หญิงที่งดงามจนเป็นชนวนให้บ้านเมืองล่มสลายได้]

“ขอบคุณ...” ริมฝีปากนางยกยิ้มน้อยๆ “ขอบคุณที่ถึงตอนนี้ท่านไม่ทิ้งข้า ข้าถานซวงซวงชีวิตนี้จะไม่มีวันผิดต่อท่าน”

รอยยิ้มนี้ เสียงนี้ ดุจดั่งมือข้างหนึ่งจับกุมดวงใจหลิ่วอวี้เฉิน หยอกเย้าอย่างหนักหน่วง ทำให้แววตาเขาฉายแววสับสนอยู่ชั่วพริบตา

ไม่รู้ว่าเหตุใด วินาทีนี้ในหัวของเขากลับปรากฏร่างอ้วนท้วนใหญ่โตขึ้นมา มุมปากยกยิ้มเย็นอย่างไม่รู้ตัว

ท่านพ่อต้องการให้เขาสู่ขอเฟิงหรูชิง ฝันไปเถอะ!

เมื่อก่อนเห็นแก่ที่เฟิงหรูชิงเชื่อฟังเขา เขาจึงยินยอมรับความอัปยศนี้! แต่ตอนนี้ไม่ว่าในใจเฟิงหรูชิงจะมีเขาหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางสู่ขอหญิงอ้วนเช่นนั้นอีก!

โลกใบนี้ไม่มีคนมีความสามารถคนใดไม่ชอบคนเก่ง ไม่มีผู้ชายคนใดไม่อยากแต่งภรรยาเลอโฉม!

เขาก็เป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง และตัดสินใจแบบที่ผู้ชายคนใดก็ทำ!

คิดได้ดังนี้หลิ่วอวี้เฉินก็กุมมือถานซวงซวงฉีกยิ้มอ่อนโยน “ซวงเอ๋อร์ พวกเราเข้าไปกันเถอะ ข้าได้ยินว่าอาหารบำรุงสุขภาพพวกนี้ได้ผลดีนัก จะต้องช่วยแผลเจ้าได้มากแน่”

ถานซวงซวงพยักหน้าน้อยๆ พร้อมกับรอยยิ้มบาง ปล่อยให้หลิ่วอวี้เฉินโอบร่างของนางเข้าไปในหอแห่งแรก

หลิ่วอวี้เฉินไม่ได้เห็นเลยว่าในตอนที่เขาละสายตาออกมานั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของถานซวงซวงก็หายไป ถูกแทนด้วยความร้ายกาจอาฆาตพยาบาทและโหดร้าย ราวกับอสรพิษตัวหนึ่ง

เพียงไม่นานคนของหอแห่งแรกก็นำพวกเขาเข้าไป แน่นอนว่าหลิ่วอวี้เฉินไม่ได้จองที่นั่งชั้นพิเศษไว้ล่วงหน้า ก็ย่อมต้องนั่งที่นั่งในโถงใหญ่

แต่ว่าขอเพียงได้ทานอาหารบำรุงสุขภาพให้บาดแผลของถานซวงซวงฟื้นฟู ต่อให้เป็นห้องโถงเขาก็ยอม