เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 207
ตอนที่ 207 ก้าวสู่ระดับเจินอู่ (1)
สวนใหญ่ตระกูลถาน
ภายในสวนที่เงียบเหงา มีเพียงเสียงครวญครางดังเข้ามาในหูราวกับเข็มแทงเข้ามากลางใจหลิวอวี้เฉินอย่างแรง
ใจของเขาเจ็บจนมิอาจถอนตัว แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดมองไปยังประตูห้องที่ปิดมิดชิด
สุดท้ายแล้วเขาก็ปิดประตูออกก้าวข้ามธรณีประตูไปช้าๆ
...
บนเตียงถานซวงซวงนอนด้วยความทุกข์ทรมาน หลังของนางมีเลือดซึมออกมาไม่หยุด ร่างทั้งร่างราวกับไร้พลังชีวิต หน้าขาวซีดไม่มีสีเลือด น่าสงสารเวทนานัก
นางสัมผัสได้ว่ามีคนยืนอยู่หน้าประตู เปลือกตาขยับเล็กน้อยแต่ก็ต้องปิดลงอย่างไร้เรี่ยวแรงในที่สุด มุมปากยกยิ้มเย็น
“ซวงเอ๋อร์...” หลิ่วอวี้เฉินเห็นหญิงสาวที่เขารักใจก็กระตุก หายใจด้วยความเจ็บปวด “ขอโทษ ขอโทษเจ้าจริงๆ ...”
เปลือกตาถานซวงซวงปิดสนิทบดบังความเย็นชาในแววตาไว้ ตอนที่นางลืมตาขึ้นความเย็นยะเยือกทั้งหมดก็หายไปแล้ว เหลือไว้เพียงความน้อยเนื้อต่ำใจอย่างหาที่สุดมิได้
“อวี้เฉิน เหตุใดจึงหลายวันเช่นนี้กว่าท่านจะมาหาข้า”
หลิ่วอวี้เฉินสีหน้าแข็งทื่อ เขาไม่รู้จะบอกถานซวงซวงอย่างไรว่าท่านพ่อของเขาไม่ให้เขามาบ้านตระกูลถานอีก กลัวว่าจะถูกตระกูลถานทำให้พลอยเหนื่อยไปด้วย
อีกทั้ง ท่านพ่อยังบีบบังคับให้เขาไปสู่ขอเฟิงหรูชิงหญิงงูพิษนั่นอีก
ครั้งนี้ต่อให้เขาตายก็จะไม่ยอมสู่ขอนางแล้วปล่อยให้หญิงที่รักเขาเท่าชีวิตต้องเสียใจอีก
“ซวงเอ๋อร์ ตระกูลหลิ่ว...ก็มีเรื่องนิดหน่อยข้าเลยมาช้า” หลิ่วอวี้เฉินเดินไปที่ด้านหน้าเตียงของถานซวงซวง ลูบเส้นผมนางด้วยความอ่อนโยน ดวงตาของเขามองลงไปเห็นเสื้อที่ย้อมด้วยสีแดงของเลือดแล้วก็ปวดใจ “เจ้าได้รับความอยุติธรรมแล้ว”
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาซวงเอ๋อร์ก็ไม่ต้องเจ็บหนักสาหัสเช่นนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเฟิงหรูชิงก็คงไม่มุ่งเป้าไปที่ซวงเอ๋อร์
เขาผิดต่อซวงเอ๋อร์ก่อน ชีวิตนี้เขาจะไม่มีทางผิดต่อนางอีก!
“ข้าได้รับความอยุติธรรมจริงๆ ที่ข้าน้อยเนื้อต่ำใจไม่ใช่เพราะต้องรับสองร้อยไม้แทนท่านกับท่านป้า ข้าแค่น้อยใจที่ข้าทำเพื่อท่านถึงเพียงนี้แล้ว ท่านกลับเพิ่งจะมาเยี่ยมข้าวันนี้” ถานซวงซวงหัวเราะด้วยความสังเวชใจ นัยน์ตามีน้ำตาเอ่อคลอ “หลิ่วอวี้เฉิน ข้ารักท่านเช่นนี้แต่ท่านกลับทำเช่นนี้กับข้า!”
หลิ่วอวี้เฉินปวดใจคว้าเอามือถานซวงซวงมากุมไว้ สีหน้าสง่างามฉายแววเย็นชา
“ซวงเอ๋อร์เป็นเพราะข้าไร้ประโยชน์ ทำให้เจ้าต้องพบเจอกับความทุกข์ทน วันหน้าข้าจะไม่ให้ใครรังแกเจ้าได้อีก!”
ชาตินี้คนที่รักเขาที่สุดก็คือซวงเอ๋อร์
เฟิงหรูชิงผู้หญิงคนนั้นก่อนหน้านี้พูดเต็มปากเต็มคำว่าจะไม่แต่งกับใครนอกจากเขา ตอนนี้กลับทำเขาอับอายต่อหน้าทุกคน แล้วยังภายในช่วงเวลาแค่พริบตาเดียวก็เข้าไปสู่อ้อมกอดชายอื่นเสียแล้ว!
ความอัปยศอดสูเช่นนี้เขาไม่มีวันยอมรามือ!
ถานซวงซวงพยายามที่จะลุกขึ้นนั่ง แต่เพียงแค่ขยับความเจ็บปวดจากแผลฉีกขาดก็แล่นมาจากด้านหลัง นางสูดหายใจเย็นเฉียบแล้วลุกขึ้นนั่งบนเตียง
แววตาหลิ่วอวี้เฉินตื่นตระหนก “ซวงเอ๋อร์ แผลของเจ้าสาหัสนักอย่าขยับมั่วซั่ว จริงสิ หมอล่ะ เหตุใดไม่มีหมอมาดูแผลให้เจ้า”
ถานซวงซวงยิ้มเย็นหลับตาลง
ตระกูลถานจบสิ้น บรรดาหมอที่เคยผูกพันกับตระกูลถานก็พากันตีจาก ต่อให้ไปเชิญมาจากข้างนอกคนพวกนั้นพอรู้ว่านางผิดใจกับองค์หญิงก็ไม่มีผู้ใดกล้ามาดูแผลให้นาง
แต่ทว่า เรื่องนี้ไม่มีความจำเป็นจะต้องรับรู้แล้ว
“องค์หญิงมีรับสั่งลงมามิให้ผู้ใดรักษาข้า หากมีหมอกล้าขัดขืนคำสั่งนาง นางจะให้คนฆ่าหมอผู้นั้นเสีย ข้าย่อมทนไม่ได้ที่จะให้คนที่ไม่รู้อะไรด้วยต้องมาตายเพื่อข้า ก็เลยให้พวกเขาออกไป”