เฟิงหรูชิง องค์หญิงหมอเทวดา ตอนที่ 208

ตอนที่ 208 ก้าวสู่ระดับเจินอู่ (2)

ปึ้ง!

ความโกรธพุ่งขึ้นไปบนศีรษะจนเลือดเขาไหลย้อนกลับ แววตาโกรธแค้น หมัดที่กำแน่นส่งเสียงลั่น เส้นเลือดบนใบหน้าเต้นตุบ

“เฟิงหรูชิง คิดไม่ถึงว่านางจะโหดร้ายเยี่ยงนี้!” เฟิงหรูชิงกับซวงเอ๋อร์เทียบกันแล้ว...คนหนึ่งเป็นหญิงโหดร้ายที่ใครๆ ก็ต้องโทษนาง อีกคนเป็นดอกบัวสดใสที่งอกออกจากดินโคลนแต่กลับไม่แปดเปื้อน

เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดจึงมีคนโหดร้ายถึงเพียงนี้อยู่ ซวงเอ๋อร์ไม่เคยทำเรื่องผิดอะไรเลยแต่ เฟิงหรูชิงกลับคอยสร้างความลำบากให้นางไปเสียทุกเรื่อง! ตอนนี้นางจะบีบให้ซวงเอ๋อร์ ต้องตายไปจริงๆ หรืออย่างไร?

“ซวงเอ๋อร์ ข้าไม่ยอมให้เจ้าตาย เดี๋ยวข้าจะไปตามคนมาดูแผลให้เจ้า หลังแผลเจ้าหายดีข้าจะพาเจ้าไปทานอาหารที่หอแห่งแรก ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้หอแห่งแรกมีอาหารบำรุงสุขภาพ สามารถรักษาโรคและบาดแผลได้ ต้องมีประโยชน์ต่อบาดแผลเจ้าแน่”

เพียงแค่ราคาสูงไปเสียหน่อย ทว่าเพื่อซวงเอ๋อร์ต้องจ่ายเท่าไรก็คุ้มทั้งนั้น

ที่เสียดายเพียงอย่างเดียวคือ อาหารเพื่อสุขภาพของหอแห่งแรกไม่อนุญาตให้นำออกมา มิเช่นนั้นวันนี้เขาคงไม่มามือเปล่าเช่นนี้

ภายในห้องเงียบลง

ผ่านไปสักพักน้ำเสียงน่าสังเวชของถานซวงซวงถึงจะดังขึ้น ทุกประโยคเหมือนกับค้อนหนักๆ ทุบลงบนใจหลิ่วอวี้เฉิน

“อวี้เฉิน หากท่าน...ไม่ก่อเรื่องให้ข้าแต่แรกจะดีแค่ไหนกัน? ข้าก็ไม่ต้องต้องโทษจากองค์หญิง บาดเจ็บไม่มีคนรักษา แล้วยังทำให้ท่านพ่อถูกปลดออกจากการเป็นขุนนาง” ถานซวงซวงยิ้มข่มขื่นเอ่ย “หรือข้าควรจะรู้ตัวเองแต่แรก นางเป็นถึงองค์หญิงต่อให้นางจะทำเรื่องเลวร้ายมากมายเพียงใดก็มีฝ่าบาทคอยหนุนหลัง”

หลิ่วอวี้เฉินชะงัก เขาไม่เคยคิดเลยว่าถานซวงซวงจะเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ออกมา

จริงอยู่ที่เขาเป็นคนทำให้ซวงเอ๋อร์ต้องเหนื่อย หากไม่ใช่เขาก่อเรื่องให้นาง นางคงไม่ต้องรับความทุกข์ทนมากมายเพียงนี้ แล้วยังทำให้ถานไท่ฟู่ถูกปลดจากตำแหน่งขุนนาง

ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของเขา!

ในใจหลิ่วอวี้เฉินเกิดความรู้สึกผิด เขากำหมัดแน่นไม่ส่งเสียงใดๆ

“อย่างไรเสียท่านพ่อของข้าก็ถูกปลดแล้ว เสนาบดีหลิ่วต้องไม่ยอมให้ข้าและท่านไปมาหาสู่ กันแน่...” ถานซวงซวงหลับตาลงรอยยิ้มแห่งความอ้างว้าง

“ช่างเถอะ ช่างเถอะ เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะข้าหาเรื่องเอง ข้ายอมรับ”

“ซวงเอ๋อร์ ข้ามิให้เจ้าพูดจาไร้สาระ!” หลิ่วอวี้เฉินนัยน์ตาแดงก่ำ พยายามกุมมือนางเอาไว้

“เจ้าทำเพื่อข้ามากมายเช่นนี้ ชาตินี้มิมีผู้ใดรักข้ามากกว่าเจ้า ข้าจะต้องสู่ขอเจ้ามาเป็นภรรยาแน่”

หากเปลี่ยนเป็นหญิงอื่นเขาเลือกแน่ แต่ไม่เลือกนาง นางจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ซวงเอ๋อร์พิจารณาเพื่อเขา ทำเพื่อเขายอมเสียสละตัวเอง

หญิงสาวยอดเยี่ยมสมบูรณ์แบบเช่นนี้เขามีสิทธิ์อะไรทำให้นางผิดหวัง?

ไม่ว่าใครจะห้ามอย่างไรนางก็ต้องเป็นภรรยาของเขา!

ถานซวงซวงหันหน้าไปไม่มองหลิ่วอวี้เฉิน

“ข้าได้ยินมา หลายวันนี้เสนาบดีหลิ่วไม่ยอมให้ท่านออกนอกจวน แล้วยัง...บังคับให้ท่านสู่ขอ องค์หญิง หากองค์หญิงชอบท่าน ท่านคิดว่าข้ายังมีโอกาสหรือ?”

หลิ่วอวี้เฉินขมวดคิ้ว “นางมีกั๋วซือแล้วไม่มีทางมาตามวุ่นวายข้าอีก”

ถานซวงซวงฉีกยิ้มประชด “แต่อวี้เฉินท่านเคยคิดหรือไม่ว่า เฟิงหรูชิงไม่มีอะไรดีเลยแล้วกั๋วซือ จะชอบนางได้อย่างไร? เพียงแต่เฟิงหรูชิงนางใช้ตำแหน่งองค์หญิงของตัวเอง บีบบังคับให้กั๋วซือออกมาแสดงละครให้นางก็เท่านั้น จุดหมายก็เพื่อโอ้อวดว่านอกจากท่านแล้วนางสามารถดึงดูดชายอื่นได้ เช่นนี้แล้วบางทีท่านอาจจะสนใจนางมากยิ่งขึ้น...”

“แต่ว่าข้าไม่โทษนาง เดิมความรักก็ไม่ใช่เรื่องผิด นางทำเพื่อท่าน ใช้วิธีมากมายมันก็เป็นเรื่องธรรมดา” ถานซวงซวงหลับตาลง แพขนตาของนางสั่นไหวเปียกชุ่มด้วยน้ำตาดั่งหยาดฝนบนดอกหลีฮวา[footnoteRef:1] [1: ดอกหลีฮวา คือ ดอกไม้ที่มีลักษณะชูเป็นช่อสีขาว จะพบเจอแถวมณฑลเหอหนานทางตอนกลางของประเทศจีน]