ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0067 ตอนที่ 67
ตอนที่ 67 คุณย่ามีความสุขก็ดีแล้ว
เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบแว่วดังมาจากในตัวรถ น้ำเสียงแอบแฝงไปด้วยความพึงใจอยู่น้อยๆ
‘หากคุณรู้ว่าฉันไม่ได้แสนดีอย่างที่คุณคิดไว้ล่ะ’
เหมือนเสียงอันแจ่มชัดของเธอยังคงก้องอยู่ข้างหู
มันเป็นคำพูดเมื่อตอนบ่ายที่เพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้ได้ไม่นานนัก
นึกไม่ถึงเลยเลยว่า เธอจะทำมันได้เร็วขนาดนี้
และเขายังนึกไม่ถึงอีกว่า ผู้หญิงที่ดูใสซื่อเหมือนน้ำแบบนั้นจู่ๆ จะกลายเป็นแบบนี้ไปได้
“พานายหญิงขึ้นมาบนรถ”
“ครับ!”
อวี๋ซงฟังออกว่าคุณผู้ชายพอใจกับเรื่องนี้แค่ไหน ในใจจึงได้ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เขาตอบรับอย่างสบายใจแล้วเดินไปยังหญิงชราและแม่บ้านไหลหรง
“หืม? ไม่ใช่ว่ายุ่งอยู่หรือไง ทำไมยังมาที่นี่ได้”
ได้เห็นหลานตัวเองนั่งอยู่บนรถ นายหญิงป๋อถึงกับเลิกคิ้วถามอย่างเหนือความคาดหมาย
“คุณย่า เกิดเรื่องขึ้นหลานจะไม่มาได้ยังไง” เสียงของเขาสุขุมและราบเรียบ
“เหอะ! ถ้าไม่ใช่เพราะหนูฝานซิงอยู่ด้วย วันนี้ฉันก็ไม่รู้ว่าจะได้เห็นหน้าแกไหม!”
หญิงชราเค้นหัวเราะเสียงเย็น สายตาเฉียบแหลมแจ่มชัดถึงที่สุด
ป๋อจิ่งชวนนิ่งรับโดยปริยาย
“คุณย่าไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหมครับ”
“ไม่มีหรอก แค่ตกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่ถึงขั้นกับจะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อขนาดนั้น! ฝานซิงเอาคืนแทนฉัน ตอนนี้ฉันมีความสุขสุดๆ ไปเลยล่ะ!”
คิ้วสง่าของป๋อจิ่งชวนฉาบไปด้วยรอยยิ้ม
“คุณย่ามีความสุขก็ดีแล้ว”
หญิงชราเบ้ปาก “ฉันไม่ได้มีความสุขเพราะแกย่ะ เอาอะไรมามั่นใจนักหนาได้ฝานซิงมาเป็นภรรยาแล้วงั้นเหรอ”
เขาไม่ตอบโต้ สีหน้าปกคลุมไปด้วยเงียบงัน
“แกคิดว่าทำตัวจืดๆ ชืดๆ นิ่งๆ ขรึมๆ อยู่อย่างนี้จะจีบหนูฝานซิงติดเมื่อไหรล่ะ...โอ้พระเจ้า...หลานชายฉัน...อีกยาวไกล หนทางอีกยาวไกล...”
หญิงชราสีหน้าปวดใจ หลานชายสองคนไม่มีใครได้ดั่งใจสักคน
คนนึงก็สำมะเลเทเมา ไม่เอาการเอางาน เอาแน่เอานอนไม่ได้!
อีกคนก็รู้จักแต่งาน ไร้ชีวิตชีวา นอกจากเรื่องงานแล้วอย่างอื่นก็ไม่ได้เรื่อง อ่อนหัดเรื่องผู้หญิง!
หญิงชรารำพึงรำพันอยู่คนเดียวบนรถ
อย่างไรก็ตามยังคงได้ยินเสียงรบกวนจากภายนอกที่ดังเข้ามาในห้องโดยสาร
อย่างที่เฉินฝานซิงเดาไว้ไม่ผิด จิตใจของป๋อจิ่งชวนนั้นเยือกเย็นมาตั้งแต่ไหนแต่ไร
เมื่อพูดถึงโลกภายนอกแล้ว ขอแค่เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเธอ ต่อให้มีใครตายลงตรงหน้าเขา เขาก็คงไม่เหลียวมองและไม่เป็นเป็นเดือดเป็นร้อน
ทว่าครั้งนี้ เขากลับได้ยินชื่อๆ หนึ่งที่ทำให้เขาไม่อาจปล่อยผ่านไปได้
“ฝานซิง! ทำไมเธอถึงได้...” ซูเหิงตื่นตระหนก!
ฝานซิง…
สีหน้าของป๋อจิ่งชวนค่อยๆ เปลี่ยนไปอย่างน่าเกรงขาม สายตาก็ค่อยๆ ขุ่นมัวลงทีละน้อย
“ทำไม อยากช่วยเธอเอาคืนเหรอ งั้นนายก็มาทุบรถฉันด้วยเอาไหมล่ะ”
น้ำเสียงเย็นชาเหมือนสายน้ำดังขึ้น สายตาฉาบไปด้วยความเยือกเย็นและโปร่งใส เสนอไอเดียให้กับซูเหิงด้วยความ ‘หวังดี’
ซูเหิงมองเธอราวกับเธอเป็นคนแปลกหน้า!
อยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่เขากลับรู้สึกเหมือนว่าเขาและเฉินฝานซิงไม่เคยรู้จักกันมาก่อน!
หลินเฟยเฟยเหวอไปกับฉากๆ นี้!
กว่าเธอจะดึงสติกลับมาได้ก็เกือบครึ่งวันไปแล้ว เธอมองไปยังรถที่ถูกพังจนยับอย่างตกตะลึง
แค่คิดว่าเมื่อกี้มันยังเป็นอดีตซุปเปอร์คาร์เฟอร์รารี่ที่เคยสวยหรู แม้มันจะไม่ใช่ของๆ เธอ แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บจี๊ด!
หันไปมองเฉินเชียนโหรวที่เจ็บปวดจนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ไฟโทสะก็สะกดไว้ไม่อยู่อีกต่อไป
“เฉินฝานซิง เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ! คนก็ยังไม่ได้ชนเลยนะ ผมก็ยังไม่ร่วงลงมาสักเส้นด้วยซ้ำ พวกเราก็ยอมชดใช้ให้สองแสนแล้ว เธอยังจะเอาอะไรอีก!”
เฉินฝานซิงค่อยๆ เบิกตาขึ้นจ้องมองไปยังหลินเฟยเฟยด้วยสายตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น
“ยังไม่เข้าใจ? ฉันก็กำลังเตือนพวกเธออยู่ไง! เงินสองแสนกระจอกๆ ของพวกเธอ ซื้อไม่ได้แม้แต่ผมเส้นเดียวองคุณย่า!”