ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0066 ตอนที่ 66
ตอนที่66 พังรถคันนั้นให้ฉัน
“ผ่านอะไรมาตั้งเยอะ หากอยู่ต่อหน้าคนพวกนั้นแล้วยังปล่อยตัวเองถูกรังแกได้อีก งั้นเธอก็คงไม่สมจะเป็นสะใภ้บ้านสกุลป๋อของเรา!”
“ค่ะ นายหญิง” น้ำเสียงหนักแน่นของนายหญิงทำให้หญิงรับใช้ไม่พูดอะไรต่อ
สิบนาทีให้หลัง โออาร์วีคันสีดำก็ได้มาจอดอยู่ข้างๆ รถของเฉินฝานซิงอย่างรวดเร็ว
ตามมาด้วยรถอีกคันที่เคลื่อนมาจอดติดๆ
นั่นคือ มายบัคที่เงียบสงบ
อวี๋ซงกระโดดลงมาจาก มายบัคคันนั้นก่อนที่เฉินฝานซิงจะเดินเข้าไปหา
“คุณหนูเฉิน” เขาเอ่ยพลางโน้มคำนับ
“ของที่บอกให้คุณเอามา ได้เอามาหรือเปล่า”
“นำมาแล้วครับ”
เขาตอบก่อนจะถอยไปยังรถโออาร์วีคันนั้นแล้วยกมือขึ้นให้สัญญาณ
ประตูของรถโออาร์วีคันนั้นก็เปิดออกทันที ชายร่างกำยำห้าคนในชุดสูทสีดำทยอยเดินกันลงมา ทุกคนมีค้อนสีเงินวาวถืออยู่ในมือ
ท่าทางดุดันนั้นทำเอาคนที่อยู่ในเหตุการณ์ตื่นตระหนกจนถอยกรูกันไปคนละก้าว
“ไม่ทราบว่า...คุณหนูเฉินให้ผมพาคนพวกนี้มาทำไมกันครับ”
ตอนโทรคุยกันเฉินฝานซิงก็ไม่ได้บอกอะไร แค่บอกให้เขาพาบอดี้การ์ดมาให้สักสี่ห้าคนและให้นำเครื่องมือมาด้วย
เขาเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ในเมื่อคุณผู้ชายอนุญาตแล้วก็เลยพามาได้
แต่มันก็น่าสงสัยอยู่ดี
เฉินฝานซิงยกมุมปากขึ้นอย่างเยือกเย็น หยิบกระเป๋าเงินออกมาจากรถแล้วหยิบเช็คขึ้นมาเขียนจำนวนเงินลงไปมูลค่าแปดล้านห้าแสน ก่อนจะเดินไปหยุดลงตรงหน้าเฉินเชียนโหรว
“แปดล้านห้า! รับไป”
“พี่คิดจะทำอะไร”
เฉินเชียนโหรวกำลังมองคนที่ลงมาจากรถเหล่านั้นด้วยหัวใจระส่ำ
สีหน้าตื่นตระหนก หันมองเฉินฝานซิงอย่างหวาดระแวง
ภายในใจคาดเดาไปในทางที่ไม่เป็นสิริมงคล...
คนพวกนี้ถูกจ้างมาให้ทำร้ายเธอเหรอ
แต่ว่าเฉินฝานซิงกลับไม่สนใจเธอ เธอจับเช็คใบนั้นยัดใส่มือของเชียนโหรวโดยไม่ตอบคำถามใดๆ
จากนั้นก็เดินไปยังคนที่เดินลงมาจากรถโออาร์วีเหล่านั้น สองแขนยกขึ้นกอดอกแล้วหลบไปอีกทาง แล้วเชิดคางไปยังรถที่จอดอยู่ข้างๆ เฉินเชียนโหรว
แล้วเอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ว่า
“พังรถคันนั้นให้ฉัน!”
“…”
“…”
ต่างคนต่างก็อึ้งรับประทาน
บอดี้การ์ดเหล่านั้นเองก็ชะงักไปเช่นกัน หลังจากที่แน่ใจแล้วว่าไม่ได้หูฝาดพวกเขาก็ได้ตรงเข้าไปอย่างพร้อมเพรียง ใบหน้าเรียบเฉยง้างค้อนในมือขึ้นทุบลงไปยังกระจกหน้ารถ
กระจกได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ในทันที
“อ๊ายยย”
เฉินเชียนโหรวร้องเสียงแหลม ซูเหิงปรี่เข้าไปโอบเธอและหลินเฟยเฟยให้พ้นทาง
เสียงทุบนั้นดังสนั่นหวั่นไหว คนที่ห้อมล้อมกันยิ่งมากันมากขึ้น
เสียงเกรียวกราวที่ดังขึ้นกว่าเก่าไม่อาจกลบเสียงทุบรถที่ดัง ตึ้งตึ้ง ลงไปได้
สีหน้าเฉยเมยของหญิงชราค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมาอย่างสบายใจ
อวี๋ซงที่อยู่ข้างๆ ก็อับอายจนเหงื่อตก ยกมือขึ้นมาถูจมูกอย่างอดไม่ได้
นี่เขาพลาดอะไรไปงั้นเหรอ?
คุณหนูเฉินกลายเป็นคนห้าวหาญแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่
ซื้อเฟอร์รารี่แล้วจากนั้นก็ทำให้มันกลายเป็นเศษเหล็กกองหนึ่งไปเสียตรงนั้นเลย?
สุดยอดไปเลย!
บุคคลแรกแห่งประวัติการณ์!
เฉินเชียนโหรวมองรถแสนรักตาค้างอีกไม่นานมันคงจะกลายเป็นเศษเหล็กไปต่อหน้าต่อตาเธอ หลังจากที่คนเหล่านั้นจากไปแล้ว เธอจึงค่อยๆ ได้สติกลับคืนมา
ฝ่ามือกำเช็คที่เฉินฝานซิงเพิ่งยัดใส่มือเธอมาเมื่อครู่เอาไว้แน่น
โกรธจนเนื้อตัวสั่นเทิ้ม
อวี๋ซงเดินไปหยุดตรงหน้ารถมายบัค แล้วโน้มตัวลงไปแนบหน้าต่างรถก่อนจะพูดว่า “คุณผู้ชายครับ คุณหนูเฉินพังรถเฉินเชียนโหรวไปแล้วครับ!”
“ฉันรู้แล้ว”
เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบแว่วดังมาจากในตัวรถ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความพึงพอใจเล็กน้อย