ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0028 ตอนที่ 28
ตอนที่ 28 รู้สึกโง่
ป๋อจิ่งชวนอ่านความคิดของเธอได้ผ่านทางสายตา เขาเลิกคิ้วขึ้นสูงแล้วเอ่ยขึ้น
“จะช้าจะเร็วผมก็ต้องล่วงเกินคุณอยู่ดี แค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร”
เฉินฝานซิงไม่ได้ใฝ่หาแต่ความรักเพียงสิ่งเดียว ขอแค่อีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่มีคุณภาพสูงไม่ว่าจะเรื่องหน้าตาหรือฐานะ ก็สามารถเรียกความสนใจจากเธอได้อย่างไม่มีข้อแม้
เธอคือผู้หญิงที่ผ่านโลกมาเยอะเกินไป หลายปีมานี้เจอผู้ชายมาก็ไม่ใช่น้อยๆ เธอข้ามผ่านช่วงอายุที่สดใสของหนุ่มสาวแบบนั้นไปตั้งนานแล้ว
บวกกับเรื่องของซูเหิงก่อนหน้านี้ สำหรับเธอแล้วผู้ชายก็เหมือนๆ กันหมด
“ทำไมคุณป๋อถึงคิดแบบนั้นคะ สุดท้ายพวกเราจะได้ลงเอยกัน?”
เขาจ้องใบหน้าที่ติดหงุดหงิดแล้วเปล่งเสียงหัวเราะออกมาในลำคอ
“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น?”
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จ้องมองแสงสะท้อนที่ปกคลุมในดวงตาสีนิลเขายื่นมือไปเกลี่ยผมที่ปรกแก้มเธออยู่ไปไว้อีกด้าน มือสวยเกลี่ยลงบนแก้มของเธอเบาๆ อย่างทีเล่นทีจริง
เสียงทุ้มในลำคอกดต่ำอย่างน่าหลงใหล
“อาจเป็นเพราะ...ในโลกนี้มีแค่คุณเท่านั้นที่คู่ควรกับผม”
เธอหายใจไม่ทั่วปอด “...คุณป๋อ อย่าโกรธนะถ้าจะขอพูดตรงๆ คุณนี่มันบ้าดีเดือดจริงๆ”
ชายหนุ่มคลี่ยิ้มช้าๆ สายตาจับจ้องไปยังกลีบปากแดงสวย
“ป๋อจิ่งชวน”
“คะ”
เฉินฝานซิงตะลึงงัน ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เขาถึงได้พูดคำนั้นออกมา
“ชื่อของผม หรือคุณจะเรียกผมว่าจิ่งชวนเฉยๆ ก็ได้”
เธอพูดไม่ออก ไม่รู้ว่าตัวเองควรตอบโต้ผู้ชายตรงหน้านี้อย่างไรดี
จากนั้นไม่นาน เธอจึงค่อยๆ คิดทบทวนถึงบทสนทนาเมื่อครู่อีกครั้ง
จริงๆ แล้วเขาได้ให้คำตอบที่ตรงไปตรงมาที่สุดแก่เธอแล้ว!
ป๋อจิ่งชวนแค่สามคำ ก็เพียงพอแล้วสำหรับคนที่มีความหยิ่งเป็นทุนเดิมแบบนี้!
“ไม่ว่ายังไงนะ คุณป๋อ...”
“หืม?”
ฝานซิงยังพูดไม่ทันจบ นิ้วเรียวได้ลดลงไปจนถึงคางของเธอและบีบมันเบาๆ
เธอนิ่งไปนิดก่อนจะรีบเปลี่ยนคำ
“ไม่ว่าจะยังไงนะคะ ป๋อ...จิ่งชวน เราจำเป็นต้องคุยกันต่อในท่านี้เหรอคะ”
ป๋อจิ่งชวนเลิกคิ้ว วางฝ่ามือไว้ข้างเตียงแล้วพลิกตัวขึ้นยืนบนพื้น โดยที่ระหว่างนั้นไม่ได้เบียดตัวเข้าหาเฉินฝานซิงอีกแม้แต่น้อย
เธอลุกพรวดขึ้น รีบกระชับเสื้อคลุมอาบน้ำขึ้นปิดไหล่ที่โผล่ออกมา
ป๋อจิ่งชวนให้เวลาเธอจัดการตัวสักพัก ก่อนจะหันกลับมามองไปยังเธอ
ท่าทีหยอกล้อเมื่อครู่หลายไปแล้ว แทนที่ด้วยความสุภาพและมาดผู้ดีเหมือนคราวที่ได้พบกันครั้งแรก
“ผมไม่ชอบบีบบังคับผู้หญิง แม้ว่าคุณจะเป็นเพียงคนเดียวที่อยู่ข้างกายผมก็ตาม ผมพอใจคุณถึงได้จีบคุณหรือมันไม่ควรเป็นแบบนั้น”
“...”
เมื่อได้ฟังคำของเขาไฟโกรธที่สุมอยู่กลางอกที่ก่อตัวเป็นระลอกได้มอดดับไปอย่างไร้ร่องรอย
แทนที่ด้วยรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด
ที่แท้ คุณชายผู้หยิ่งในศักดิ์ศรีและเพียบพร้อมไม่เคยมีความรักมาก่อนนี่เอง...
แม้แต่จีบใครสักคน ก็ยังทำได้เพียงแสดงออกมาผ่านการกระทำที่ตรงไปตรงมาและเรียบง่ายที่สุด
โกรธคนแบบนี้ไป ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเหรอ
“ที่จริงแล้วคุณจะพูดแบบนั้น...ก็ไม่ผิด แต่ว่าวิธีที่คุณใช้อาจจะไม่ค่อยถูก...”
ป๋อจิ่งชวนมองเธอ “แล้วอะไรคือสิ่งที่ควรทำ อย่างเช่น...”
เฉินฝานซิงใคร่ครวญเล็กน้อย
“อย่างเช่นให้ของขวัญสักชิ้น ไม่ถือโทษเธอ เข้าใจเธอ เคารพเธอ อยู่กับเธอบ่อยๆ ไม่คลุมเครือกับผู้หญิงคนอื่น ทำเรื่องโรแมนติกเล็กๆ น้อยๆ ในบางโอกาส? ”
จริงๆ แล้วเธอเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดว่าอะไรดี ไหนๆ ก็พูดถึงเรื่องความรักแล้ว คนที่มีความคิดแบบอนุรักษ์นิยมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร จะไปรู้อะไรมากมายขนาดนั้นได้ยังไง?
ป๋อจิ่งชวนฟังเธออย่างเงียบๆ หลังจากได้ฟังความคิดทั้งหมดแล้วเขาจึงพยักหน้ารับ
“ผมว่าเรื่องพวกนี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับผมหรอก ดังนั้น...” เขายิ้มขึ้นพลางมองมาทางเธอ
“ดังนั้น?” เธอย้อนถามอย่างตื่นตัว
“ดังนั้นที่คุณสอนผมตั้งเยอะแยะแบบนี้ เพราะหวังจะให้ผมจีบคุณแบบนั้นถูกไหม”
“...”
เธอทำตัวไม่ถูก
ทำไมจู่ๆ เธอถึงรู้สึกเหมือนกับว่าเธอตกหลุมพรางเขาเข้าให้แล้ว