ช้าก่อนคุณป๋อ! ครั้งนี้ขอเป็นรักสุดท้าย: Chapter0029 ตอนที่ 29

ตอนที่ 29 ทำไมเร็วจัง

เฉินฝานซิงหมดคำจะพูด

ทำไมถึงเจาะจงที่จะเลือกเธอ

เขาบอกว่ามีเธอเพียงคนเดียวที่คู่ควรกับเขา!

เธออยากจะปฏิเสธการเปิดเรื่องมาก็เดินหน้าจีบเลยแบบนี้

เขาบอกว่าจะปฏิเสธคำปฏิเสธของเธอ

แผนการทุกอย่างล้วนแล้วแต่อยู่ในกำมือของเขา เห็นชัดๆ ว่าเธอโดนรุกหนักขนาดไหน

ความโอหังที่ฝังอยู่ในกระดูกทำให้เธอขัดขืนอย่างอัตโนมัติ

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับป๋อจิ่งชวน เธอก็มักจะสิ้นแรงขัดขืน

เธอรวบผมขึ้นพลางสูดอากาศเข้าปอดแล้วถอนหายใจออกมาหนักๆ

“ถอนหายใจทำไม มีอะไรให้กลุ้มใจ”

เฉินฝานซิงมองเขา

เขาก็ได้แต่ยืนเงียบๆ อยู่ข้างๆ เธอ เสื้อเชิ้ตสีขาวราคาแพงรับกับโครงหน้าหล่อเหลาเพอร์เฟค ร่างกายสูงใหญ่

เธอรับรู้ได้ถึงอีกคนที่อยู่ตรงหน้า ที่กำลังเก็บอาการอย่างสุดความสามารถ

เรียวคิ้วสีหมึกคู่นั้น ขมวดเข้าหากันอย่างดุดันก่อนจะถูกเหลาจนคมกริบ

ถ้าเกิดเธอเดาไม่ผิดล่ะก็ ในกระดูกของผู้ชายคนนี้คงเย็นเยียบจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง

“กำลังคิดอะไรอยู่” ป๋อจิ่งชวนเอ่ยขึ้นอีก เฉินฝานซิงมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว นัยน์ตาสีนิลค่อยฉายแววความว้าวุ่น

เฉินฝานซิงตื่นขึ้นจากห้วงความคิด เสตามองไปทางอื่นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดเยือกเย็นเล็กน้อย

“เปล่าค่ะ ก็แค่คิดว่าคุณตัดสินใจโดยพลการเกินไป อีกอย่างฉันก็เป็นฝ่ายที่ไม่ยินยอมให้คุณเข้ามา ยามต้องเผชิญหน้ากับคุณฉันรู้สึกหมดแรงเหมือนถูกกำปั้นฮุกเข้าที่ท้อง”

เขาเลิกดึงคิ้วเรียบ เอ่ยขึ้นเบาๆ

“คุณกำลังทำให้ตัวเองกลายเป็นเม่นที่คอยปกป้องตัวจากทุกคน คุณไม่ยอมเดินออกมาเองแต่กลับใช้หนามแหลมทั้งตัวของคุณปฏิเสธทุกคนที่คอยเข้าหา”

เธอตะลึงจนต้องหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

ใครๆ ก็พยายามเกลี้ยกล่อมให้เธอเดินออกมา

ดวงตาสีหมึกจ้องมองเธออยู่เนิ่นนาน น้ำเสียงเรียบเฉยก็ได้ดังขึ้นอีกครั้ง

“คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น คุณอยากจะเป็นตัวเม่นต่อไปก็เป็นไปเถอะ เพราะถึงยังไงผมก็ไม่กลัวที่จะเจ็บเพราะหนามของคุณ”

เป็นเวลาเนิ่นนาน เฉินฝานซิงเริ่มรู้สึกหวาดหวั่นจนต้องรีบดึงตัวเองกลับมา มือกำผ้าห่มไว้แน่นด้วยความตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

“ฉัน...ฉันจะไปดูว่าคุณย่าท่านตื่นแล้วหรือยัง”

ว่าพลางก็เปิดผ้าห่มออก แต่กลับนึกถึงเสื้อคลุมอาบน้ำตัวหลวมที่สวมอยู่

เธอแหงนหน้ามองเขา สื่อความหมายอย่างชัดเจน

ป๋อจิ่งชวนผินกายไปอีกทางอย่างอัตโนมัติ

-

ชั้นล่าง เมื่อได้ยินข่าวดีที่บ่าวรับใช้คาบมาฝาก นายหญิงสกุลป๋อก็ยิ้มจนแก้มปริ

ดีอกดีใจจนส่งแอปเปิ้ลที่ไหลหรงยื่นมาให้ยัดเข้าปากไปคำโต

“มีหวังได้เหลนชายแหงๆ ไอ้โหย ลูกของฝานซิงกับจิ่งชวนจะต้องเป็นเด็กที่ดีเลิศประเสริฐศรีที่สุดในโลก”

ไหลหรงส่งแอปเปิลให้หญิงชราอีกชิ้น ใบหน้ายิ้มรับอย่างคล้อยตาม “ไม่แน่อาจจะเป็นเด็กผู้หญิงก็ได้นะคะนายหญิง”

“งั้นเด็กผู้หญิงก็เข้าทีเหมือนกัน! เหลนสาวฉันจะต้องสวยที่สุด”

“ใช่ๆ ใช่ เหลนของนายหญิงของพวกเราจะเป็นชายหรือหญิงก็ประเสริฐที่สุดในสามโลก!”

หญิงชรายิ้มจนหน้าบานยิ่งกว่าเก่า

ป๋อจิ่งชวนที่กำลังลงบันไดมาก็ได้ยินเข้ากับคำพูดของหญิงชราที่กำลังจินตนาการถึงอนาคตที่ยังอีกยาวไกลของเขาเข้าพอดี

เขายังไม่รู้เลยว่าจะลงมือจีบยังไงดี แต่หญิงชราท่านนี้ก็คิดไปไกลถึงเรื่องเหลนแล้ว

เขาคิดว่าตัวเองยังไม่ถือว่าเด็ดขาดพอ และไม่ได้ดึงรั้งไว้ตั้งแต่แรก ทำไมถึงตามความคิดของหญิงชราคนนี้ไม่ทันกันนะ

“คุณชาย”

ไหลหรงมองไปยังบันได ก่อนจะเห็นเข้ากับเงาของร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่

นายหญิงสกุลป๋อหันขวับกลับไปมอง รอยยิ้มเมื่อครู่ค่อยๆ หดเล็กลง

“ทำไมเร็วจัง!”

ป๋อจิ่งชวนชะงักเท้า ความหล่อเหลาบนใบหน้าแสดงออกอย่างแข็งทื่อ