อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0050 ตอนที่ 50
ตอนที่ 50 ซย่าหว่านอาน (2)
“จังเฉิง คุณรู้มั้ย หากเมื่อคืนไม่ใช่เธอ ผมอาจจะตายไปแล้ว”
ตายแล้ว...คำสองคำนี้ทำให้ก้นบึ้งหัวใจของผู้ช่วยพิเศษจังรู้สึกหวาดกลัว ไม่กระจิตกระใจที่จะรับรู้อะไรเลยอีกเลยว่าหันจิงเหนียนรวมทั้งซย่าหว่านอานเข้ามาในบริษทตอนไหนไม่รู้อะไรเลย เรื่องเหล่านี้ถูกแทนที่ไปแล้ว มองไปที่หันจิงเหนียนด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก “ผู้จัดการใหญ่หัน คุณหมายความว่า...เมื่อคืน อาการป่วยของคุณกำเริบอีกแล้ว”
หันจิงเหนียนตอบเพียง “อืม” คำเดียว คำสั้นๆ ง่ายๆ เขาบรรยายสถานการณ์อย่างคร่าวๆ หนึ่งรอบ “ไฟดับตอนที่ผมอยู่ตรงบันได”
“ไม่ใช่ อยู่ดีๆ ทำไมไฟถึงดับกะทันหันล่ะ? แต่ถึงแม้ไฟดับแล้ว ไม่นานก็ควรที่จะมีคนมาซ่อม จะว่าไปพวกเรายังมีไฟสำรอง เป็นไปไม่ได้ที่ไฟจะดับไปตลอด?”
หันจิงเหนียนไม่ได้สนใจในสิ่งที่ผู้ช่วยพิเศษจังพูดพร่ำเกี่ยวกับข้อสงสัยไม่หยุด แต่ว่าโยนคำถามใหม่เข้าไป “ครั้งที่แล้วตรวจและซ่อมแซมลิฟท์ไปตอนไหน ปกติแล้วเป็นช่วงกี่โมง”
“เอ่อ?” ผู้ช่วยพิเศษจังหยุดนิ่งไปเมื่อถูกถาม “ปกติจะตรวจและซ่อมแซมเดือนละหนึ่งครั้ง ครั้งที่แล้วเป็นวันไหนนั้น ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ปกติจะเป็นช่วงเช้า...”
ผู้ช่วยพิเศษจังพูดถึงตรงนี้ เหมือนว่าจะตระหนักถึงอะไรบ้างอย่าง ทันใดนั้นก็เปลี่ยนสิ่งที่จะพูด “เดี่ยวก่อน เมื่อวานผมมีธุระกะทันหัน ไม่ได้มาที่บริษัท จากนั้นลิฟท์ก็มีการตรวจและซ่อมแซมแล้ว ยังคงเป็นตอนกลางคืน จากนั้นคุณก็ไปที่บันได ไฟทั้งตึกก็ดับลง... ”
จากที่ผู้ช่วยพิเศษจังค่อยๆ แยกแยะวิเคราะห์ ทันใดนั้นเขาก็เบิกตาโตขึ้น “ผู้จัดการใหญ่หัน...คุณหมายความว่าเรื่องเมื่อคืนนี้ทั้งหมดมีคนกำหนดจัดการไว้แล้วล่วงหน้า เจตนาให้เกิดเรื่องร้าย?”
หันจิงเหนียนไม่ได้พูดอะไร แต่ผู้ช่วยพิเศษจังกลับเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว
“ถูกแล้ว ใช่แล้ว ทั้งหมดนี้มันบังเอิญเกินไป เรื่องบังเอิญขนาดนี้ต้องมีกลลวง แล้วกลอุบายนี้ก็โหดเหี้ยมจนเกินไป แล้วเก็บกวาดตัวเองจนสะอาดสะอ้าน หากว่าเมื่อคืนคุณนายไม่ปรากฏตัว คุณช็อกอยู่ตรงทางเดิน วันถัดมาทุกคนก็จะพบแค่เพียงศพที่เย็นไปทั้งตัวแล้ว ถึงตำรวจจะมา ก็จะรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ทุกคนคงรู้สึกเพียงแค่ว่าคุณโชคร้าย ชีวิตอาภัพ...”
ตามที่ผู้ช่วยพิเศษจังได้พูดสี่คำนั้นออกมา เขารู้สึกได้ถึงสายตาของดวงวิญญาณบอสใหญ่ที่จ้องมา เขาเอามือขึ้นมาปิดปากอย่างอัตโนมัติ จากนั้นก็ทำเป็นหัวเราะแหะแหะอยู่สองครั้ง “พลั้งปากไป พลั้งปากไป...”
หันจิงเหนียนยังคงจ้องมองเขาอยู่ด้วยสายตาที่เย็นดุจลมพัดโดยไม่ละสายตาไปไหน
ผู้ช่วยพิเศษจังกลอกตาไปมา ครุ่นคิดอย่างบ้าคลั่งว่าจะรักษาชีวิตไว้ได้อย่างไร ผลคือสายตาที่หลักแหลมเล็งไปเห็นโทรศัพท์มือถือบนเตียง
อืม...โทรศัพท์มือถือนั้นเป็นของบอสใหญ่หรือเปล่า แล้วก็เมื่อคืนคุณนายช่วยชีวิตบอสใหญ่ไว้...
ขณะที่กำลังคิด ผู้ช่วยพิเศษจังก็ชี้ไปที่เตียง “ผู้จัดการใหญ่หันครับ บนเตียงคุณทำไมถึงมือโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งล่ะ เป็นของคุณนายหรือเปล่า”
คุณนาย...สองคำ ทำให้ประสบความสำเร็จในการทำให้หันจิงเหนียนละสายตาจากใบหน้าของผู้ช่วยพิเศษจังมามองลงที่เตียง จากนั้นหลังจากที่เห็นโทรศัพท์มือถือ สีหน้าที่เย็นชาและดุร้ายของหันจิงเหนียนก็จางหายไปจนหมดจดเกลี้ยงเกลาในชั่วพริบตา
ไม่ไม่ไม่ใช่มั้ง คาดไม่ถึงว่าแม้แต่แม้แต่โทรศัพท์มือถือของคุณนายเขาก็เทียบไม่ได้?
ผู้ช่วยพิเศษจังปิดปากตนเองร้องไห้กระซิกอย่างระวังปาก ตัดสินใจว่าจะออกไปให้พ้น “ผู้จัดการใหญ่หัน โทรศัพท์มือถือมีความสำคัญมาก คุณไม่ได้เอาโทรศัพมือถือไป ไม่สะดวกแน่ๆ ไม่เช่นนั้นผม...”
ผู้ช่วยพิเศษจังพูดมาถึงตรงนี้ ปิดปากลงอย่างอัตโนมัติ “ผมช่วยคุณเอาโทรศัพท์มือถือไปส่งให้คุณนาย” เขากลืนประโยคหลังนี้ไป จากนั้นก็เปลี่ยนเป็น “...ผมเอาโทรศัพท์มือถือไปให้คุณนายเป็นเพื่อนคุณ?”