อุ่นไอข้างใจคุณ: Chapter0043 ตอนที่ 43
ตอนที่ 43 ใช่คนหรือเปล่า (1)
ไอ้เจียง : [หว่านอาน เธอทำงานที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว เธอเข้าใจระบบงานของห้องผู้จัดการใหญ่มั้ย มีสถานที่ไหนที่ฉันต้องใส่ใจเป็นพิเศษมั้ย ฉันกลัวว่าจะไม่ระวังแล้วไปทำให้ใครไม่พอใจหรือไปทำให้ใครโกรธ...]
เห็นข้อความใหม่เข้ามา ซย่าหว่านอานรีบดึงสติตัวเองกลับมา
ซย่าหว่านอาน : [ฉันไม่ก็ไม่ได้ติดต่อกับห้องผู้จัดการใหญ่สักเท่าไหร่ ดังนั้นจึงไม่ได้เข้าใจอะไรเป็นพิเศษ...]
ซย่าหว่านอานเห็นว่าไอ้เจียงขี้กังวลตั้งแต่ไหนแต่ไรมา จึงพูดเสริมขึ้นอีกว่า
ซย่าหว่านอาน : [เธอไม่ต้องคิดเยอะขนาดนี้ เธอแค่ต้องทำหน้าที่ของเธอให้ดี ก็จะไม่ก่อให้เกิดปัญหาอื่นแล้ว]
ไอ้เจียงส่งอิโมจิแสดงอารมณ์หน้าแดงเขิลมา
ไอ้เจียง : [อืมๆ]
ผ่านไปครู่หนึ่ง ไอ้เจียงส่งข้อความมาอีก
ไอ้เจียง : [หว่านอาน ตอนกลางวันเธอขึ้นมาหาฉันนะ ฉันยังไม่คุ้นเคยกับบริษัท ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ทำงานอยู่ที่นี่มาระยะหนึ่งแล้ว เธอมาพาฉันดูรอบนะๆ]
ซย่าหว่านอานไม่ได้ปฏิเสธ
ซย่าหว่านอาน : [ได้ พวกเราเจอกันตอนกลางวัน]
...
ตอนกลางวัน ห้องผู้จัดการใหญ่ชั้นบนสุด
หลังจากที่หันจิงเหนียนออกมาจากห้องประชุม ฟังผู้ช่วยพิเศษจังพูดไปด้วยระหว่างที่เดินไปห้องทำงาน
ขณะที่เดินไปได้ครึ่งทาง ทันใดนั้นหางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาของคนที่คุ้นมาก เขาหยุดเดินแล้วมองไป เห็นเป็นผู้คนที่เดินไปเดินมาอยู่ตรงนั้น แต่ก็ไม่ได้มีเงานั้นที่เขาเพิ่งกวาดตาไปเห็น
“ผู้จัดการใหญ่หัน?”
ผู้ช่วยพิเศษจังเห็นว่าหันจิงเหนียนหยุดลงก็เลยหยุดตาม เขาคิดว่าเขามีอะไรจะสั่ง ผลคือรอไปสักพัก เห็นว่าเขาไม่พูด เพียงแต่มองไปทางหนึ่ง จึงมองไปตามสายตาที่เขามองไป...เอ่อ โซนพักผ่อน มีอะไรน่าดูน่ะ?
ขณะที่ผู้ช่วยพิเศษจังกำลังรู้สึกอึดอัดใจด้วยความสงสัยอยู่นั้น หันจิงเหนียนที่ยืนอยูข้างเขาจู่ๆ ก็พูดออกมาเบาๆ “ดูผิดแล้ว...”
“อะไรนะครับ?” ผู้ช่วยพิเศษจังยิ่งสับสนเข้าไปอีก
“ไม่มีอะไร” หันจิงเหนียนก้าวเท้าจากไปพร้อมกับเสียงที่พูดจบลง
ผู้ช่วยพิเศษจังเกาท้ายทอย หันไปมองที่โซนพักผ่อนอีกครั้ง จากนั้นก็เดินตามหันจิงเหนียนไป
...
ในช่วงไล่เลี่ยกันที่ประตูห้องทำงานของหันจิงเหนียนปิดลง ไอ้เจียงเอาเค้กชิ้นเล็กมาจำนวนหนึ่งจากเคาเตอร์บาร์ของของโซนพักผ่อน เดินมาถึงตรงโซฟา ดูตนเองเดินจากมาแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แค่นี้ ซย่าหว่านอานก็กอดหมอนแล้วนอนหลับไปแล้ว ปราศจากการพูดคุยไปสักพัก จากนั้นก็นั่งข้างๆ เธอ ตีเบาๆ ให้เธอตื่น “หว่านอาน เธออย่านอนที่นี่ แอร์เย็นขนาดนี้ ระวังเป็นหวัดนะ...”
...
เดิมทีงานวันนี้ของซย่าหว่านอานก็ไม่เยอะ แต่ช่วงห้าโมงเย็นซุปเปอร์ไวเซอร์[footnoteRef:1]เรียกประชุมกะทันหันบอกจะต้องทำงานล่วงเวลา เธอที่ทำหน้าที่เป็นผู้รับผิดชอบการวางแผนงานครั้งนี้ จึงทนทำงานอยู่ที่ห้องทำงานต่อเนื่องไปจนกระทั่งเป็นเวลาสี่ทุ่ม เธอเพิ่งทำงานเสร็จหลังจากที่ทั้งอาคารแทบไม่มีคนแล้ว [1: ซุปเปอร์ไวเซอร์ หมายถึง หัวหน้างานผู้รับผิดชอบในการควบคุมดูแล]
เธอยังไม่ได้ทานข้าวเย็น หิวจนรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย เลยไปที่ห้องทำงานทำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทาน หลังจากอิ่มท้องแล้ว จึงเตรียมตัวเลิกงานกลับบ้าน
เธอนำถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปทิ้งลงในถังขยะ เก็บของเรียบร้อย กำลังจะเตรียมไปลงลิฟท์ ทันใดนั้นก็นึกขึ้นมาได้ว่าเช้าวันนี้ มีประกาศว่าจะมีการตรวจและซ่อมแซมลิฟท์ในช่วงเวลาสามทุ่มถึงห้าทุม
เธอเลิกงานเวลานี้ ช่างไม่บังเอิญไปจริงๆ เลยนะ....
ซย่าหว่านอานลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะรอให้ลิฟท์ซ่อมเสร็จแล้วค่อยกลับ หรือว่าจะเดินลงบันใดไปดี สุดท้ายยังเหลืออีกครึ่งชั่วโมงกว่าๆ ลิฟท์ถึงจะได้รับการตรวจสอบและซ่อมแซ่มเสร็จ ก็เลยหิ้วกระเป๋าแล้วลงบันไดไป
ขณะที่เธอเดินลงไปถึงออฟฟิศ[footnoteRef:2]ชั้นเก้า จะลงไปชั้นแปด ไม่รู้ว่าทางไหนของตึกที่เกิดสิ่งผิดปกติ ไม่มีไฟกะทันหัน ซย่าหว่านอานทำได้เพียงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดไฟฉาย อาศัยแสงจากไฟฉายเดินลงไปทีละชั้นทีละชั้น [2: ออฟฟิศ หมายถึง สำนักงาน ]
ขณะที่เธอใกล้จะถึงชั้นสาม ทันใดนั้นเองเธอก็ได้ยินเสียงหายใจหืดหอบเสียงหนึ่ง เธอตกใจกลัวเสียจนตัวสั่นไปทั่วทั้งตัว ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่กล้าขยับตัว
เธอได้ยินเสียงหายใจหืดหอบดังมาอีกครั้ง ครั้งนี้ซย่าหว่านอานแยกแยะออก เสียงมาจากชั้นล่าง เป็นเสียงผู้ชาย
เธอทำแกล้งทำเป็นกล้าหาญ เดินลงไปพร้อมกับเอ่ยถามว่า “ใช่คนหรือเปล่า”
ไม่มีใครตอบเธอ แต่เสียงหายใจหืดหอบยิ่งชัดเจนขึ้น
.
.